Επιστροφή στην ανο(η)σία της αγέλης



Του Τάσου Αναστάση

 

Φαίνεται πως στο άκουσμα της ελάφρυνσης των μέτρων της 4ης Μαΐου, έχουν διά μαγείας εξαφανιστεί από πολλούς συμπολίτες μας, η πειθαρχία και η ευσυνειδησία επιστρέφοντας από κει που έμειναν πριν το lockdown.

Οι σκηνές που αντικρίσαμε, ειδικά το Σ/κ σε Λάρνακα και Λεμεσό, με κόσμο να περπατά κατά χιλιάδες στα παραλιακά μέτωπα, αγνοώντας τα μέτρα προφύλαξης, μόνο προβληματισμό και φόβο μπορούν να προκαλέσουν για την εξέλιξη της πανδημίας σε μια χρονική περίοδο εξαιρετικά κρίσιμη, αφού η συγκεκριμένη περίοδος θα κρίνει τις επόμενες φάσεις επιστροφής στην κανονικότητα.

Έχουμε την τάση σαν λαός να ξεχνάμε και να αγνοούμε εύκολα την ιστορία και την επικινδυνότητα. Φαίνεται πως δύσκολα μαθαίνουμε από τα λάθη μας και προσπερνάμε τις θυσίες που κάναμε.

Την ίδια ώρα όμως, παρατηρείται και η ίδια χαλαρότητα και στις τάξεις της Αστυνομίας, αφού παρά τις εικόνες συνωστισμού που παρατηρήθηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας και κορυφώθηκαν το Σ/κ, η Αστυνομία δεν έκανε τίποτα για να το αποτρέψει και ούτε παρενέβη σε πολλές περιπτώσεις για να επιβάλει τα σχετικά διατάγματα.

Μάλιστα, η παρέμβαση της Αστυνομίας ήταν σε μέρη όπου ο κίνδυνος ήταν ελάχιστος ως και μηδαμινός για τη μετάδοση του ιού. Αναφέρομαι προφανώς στην παρουσία μελών της Αστυνομίας σε παραλίες και ακρογιαλιές για να ελέγξουν το εξής παράδοξο: Την απαγόρευση της παραμονής λουομένων στην παραλία ασχέτως του γεγονότος ότι επιτρέπεται το κολύμπι στα πλαίσια της άθλησης.

Βεβαίως το σκεπτικό πίσω από την απόφαση, όσο παράλογη κι αν ακούγεται, είναι η αποφυγή συσσώρευσης κόσμου σε ένα σημείο. Αλλά με την ίδια λογική, η Αστυνομία αγνοεί επιδεικτικά τη συνάθροιση κόσμου σε παραλιακούς πεζόδρομους και πλατείες και κυνηγά λουόμενους που έκατσαν στον ήλιο μόνοι να στεγνώσουν!
Το θέατρο του παραλόγου με άλλα λόγια.

Να φοβόμαστε να κάτσουμε μόνοι σε μια παραλία να απολαύσουμε τη θάλασσα μήπως και λάβουμε εξώδικο, αλλά να «επιτρέπεται» να περπατούμε με χιλιάδες άλλους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Κανένας από μας δεν είναι χαρούμενος με τη στέρηση των ελευθεριών μας. Σε κανένα δεν αρέσει να του απαγορεύουν να πάει θάλασσα, να περπατήσει στα αγαπημένα του μέρη και να συναναστραφεί με κόσμο.

Σε όλους λείπει να πιούμε έναν καφέ και να αγκαλιάσουμε χωρίς φόβο τα αγαπημένα μας πρόσωπα.

Προτού το κάνετε αυτό όμως, διερωτηθείτε αν είστε έτοιμοι να επιστρέψετε στο «μένουμε σπίτι» τόσο νωρίς.

Γι’ αυτό κουράγιο ακόμα λίγο. Μην επαναπαύεστε και μην ξεχνάτε ό,τι στερηθήκαμε. Επιλογές δεν υπάρχουν πολλές οπόταν μην επιτρέψετε στην «ανοησία της αγέλης» να υπερνικήσει της λογικής και της ασφάλειας όλων μας.