Επτά δευτερόλεπτα αρκούν

632

Της Κάλιας Ανδρέου

Ένα βίντεο επτά δευτερολέπτων δείχνει την κατάντια της κοινωνίας µας. Σε µόλις επτά δευτερόλεπτα, ένα παιδί βιώνει τα χειρότερα συναισθήµατα. Αυτά της καταπίεσης, της ανηµπορίας να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Σε µόλις επτά δευτερόλεπτα, ο απέναντι (νταής) προσπαθεί να εξευτελίσει την επιλογή του Άλλου να έχει άποψη, εκµεταλλευόµενος την ανηµπορία του να αντιδράσει.

Το βίντεο επτά δευτερολέπτων, που απεικονίζει τον Παναγιώτη Στεφανή να επαναλαµβάνει -προφανώς- αυτά που του υποβλήθηκαν, είναι µόλις µια στιγµή από τις πολλές που δεχόταν µπούλινγκ, γεγονός που πλήρωσε µε τη ζωή του. Τα βίντεο έπρεπε να δηµοσιοποιηθούν. Μόνο έτσι θα υπάρξει ευαισθητοποίηση γύρω από το θέµα.

Μόνο αν δούµε την πραγµατικότητα κατάµατα θα συνειδητοποιήσουµε το έγκληµα που συνειδητά ή ασυνείδητα κάποια παιδιά κάνουν σε συµµαθητές τους. Ας µην απενεχοποιούµε τις πράξεις των εφήβων. Οι αναφορές για το ότι έφηβοι δεν αντιλαµβάνονται τον κίνδυνο, δεν δικαιολογούν τις ακραίες συµπεριφορές τους. Το να έχεις συνείδηση των πράξεών σου δεν διδάσκεται. Είναι κάτι που καλλιεργείται σε διάστηµα χρόνων.

Ως παιδιά, έχουµε την τάση να πηγαίνουµε µε το ρέµα. Να µιµούµαστε. Είµαστε σε διαρκή αναζήτηση προτύπων. Είναι µια ανάγκη που ίσως αποσκοπεί στην ανεύρεση της ταυτότητάς µας. Από παιδιά µάς µάθαιναν για το σωστό και το λάθος. Για το «καλό» και το «κακό». Η βούληση χαρακτηρίζεται ως «αταξία». Υποβαλλόµαστε, δηλαδή, σε µια εξαναγκαστική «τάξη», µε σκοπό την γκετοποίηση της σκέψης µας.

Με το που γεννιόµαστε µάς βαφτίζουν. Από τα πρώτα κιόλας χρόνια του σχολείου µάς διδάσκουν να µην αµφισβητούµε. Στεκόµαστε στρατιωτάκια απέναντι από µια εικόνα και κάνουµε τον σταυρό µας, λέγοντας λέξεις που δεν ξέρουµε τη σηµασία τους. Αλλά αυτό δεν έχει σηµασία. Σηµασία έχει που πιστεύουµε σε κάτι χωρίς να το αµφισβητούµε.

Πάµε ξωπίσω από το «σωστό» και το «δίκαιο» της µάζας, του εξουσιαστή. Και σε αυτήν την περίπτωση τού «δασκάλου», του «γονιού». Αυτού δηλαδή που επιχειρεί να µας εξουσιάσει. Να µας δείξει µε κάθε τρόπο ότι µπορεί να µας επιβληθεί. Σαν παιδιά, κρυβόµαστε πίσω από τους νταήδες. Αυτούς που επιχειρούν να µας «καθοδηγήσουν». ∆εν µιλάµε. Ακόµα κι αν διαφωνούµε, παραµένουµε σιωπηλοί.

Πίσω από έναν τοίχο παρακολουθούµε όσα συµβαίνουν, χωρίς να µπορούµε να αντιδράσουµε. Όσοι αντιδρούν, αυτόµατα µπαίνουν στο µάτι του νταή. Γίνονται πλέον το στόχαστρό του. Τρέµουν ακόµα και να υπερασπιστούν τον Άλλον, έστω κι αν δεν είναι οι ίδιοι θύµατα µπούλινγκ. Αν η αποτροπή των νταήδων φαντάζει δύσκολη, ας επενδύσουµε σε αυτά τα παιδιά που συναισθάνονται. Που έχουν τη δύναµη να το εµποδίσουν. Να τους διδάξουµε να µη φοβούνται να µιλήσουν, να υπερασπιστούν.