Για την Κύπρο που μάς αξίζει

Της Νίκης Κουλέρμου

 

Αυτή είναι η Κύπρος που μας αξίζει! Οι χιλιάδες άνθρωποι, οι ενεργοί πολίτες που δεν θέτουν την πατρίδα και τον τόπο τους πάνω από όλους και όλα. Που γνοιάζονται για το μέλλον του τόπου και προβληματίζονται «τι πατρίδα θα παραδώσουν στις επόμενες γενιές». Που αναζητούν και υποδέχονται το μέλλον στους δρόμους κρατώντας ένα λουλούδι, με ένα χαμόγελο, με μια ελπίδα…

Αυτοί είναι οι άνθρωποι που έστειλαν πολιτικά μηνύματα διαμαρτυρόμενοι για τη διαιώνιση του διαχωρισμού και της διχοτόμησης, διαμηνύοντας με σθένος ότι η διαίρεση γεννά τη διαφθορά, απαιτώντας κάθαρση και αλλαγή, απαιτώντας να μη θυματοποιείται η ενάσκηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών στο όνομα της πανδημίας, τηρώντας με υποδειγματική και παραδειγματική ευθύνη τα πρωτόκολλα υγειονομικής πειθαρχίας.

Σ’ αυτούς τους ανθρώπους που προέρχονταν από κάθε ηλικία, κοινωνική ομάδα, φύλο και θρησκεία, τα ενδιαφέροντα, ευαισθησίες και έγνοιες των οποίων ξεκινούν από το περιβάλλον, τον πολιτισμό, την κοινωνική και οικονομική κρίση και τελειώνουν με την έγνοια για το αύριο του τόπου που γεννήθηκαν -από την Πάφο ως το Καρπάσι- υποκλίθηκε όλη η Κύπρος το περασμένο Σάββατο. Γιατί επιτέλους αυτός ο τόπος δεν βολεύεται παρά μόνο στον ήλιο και στο δίκιο…

Για την «κομματική εκμετάλλευση» της διαδήλωσης κλαίει και οδύρεται εδώ και μέρες η ΕΔΕΚ ακολουθώντας με προσοχή τον αντιακελισμό του ΔΗΣΥ που σε ομοβροντία με την κυβέρνηση κατηγορούσαν το ΑΚΕΛ ότι καλλιεργεί την ανυπακοή, ενώ την ίδια ώρα πονηρά και ξετσίπωτα ερωτούσαν αν δεν γνοιάζεται η Αριστερά για τη δημόσια υγεία… Αυτά βέβαια, πριν την απίστευτα επιτυχή εκδήλωση του περασμένου Σαββάτου με το σύνθημα «Ως Δαμαί». Τώρα μοιρολογούν για τυχόν κομματική εκμετάλλευση. Κατ’ ακρίβειαν μοιρολογούν που οι χιλιάδες αυτών των ανθρώπων δεν συμφωνούν με τις δικές τους αντιλήψεις για τη λύση που θα φέρει στον τόπο «τζιαι δροσιάν τζιαι ποσπασιάν», που με τη γροθιά τους φράσσουν το δρόμο στη λαμογιά, που καταστρέφει την πατρίδα και κλέβει το μέλλον των παιδιών μας. Συμβιβασμένοι και βολεμένοι με το σάπιο σύστημα του καπιταλισμού, του γρήγορου κέρδους και της αρπαχτής ενοχλούνται για τη συνειδητοποιημένη στρατιά των ανθρώπων που βροντοφωνάζουν «Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!» Που ανάβουν κόκκινο στους εξουσιαστές της ζωής της δικής μας και της δικής τους.

Η δημοκρατία, κύριοι, δεν αναστέλλεται. Ούτε τα δημοκρατικά ελλείμματα γίνονται ανεκτά. Μπορεί οι διεθνείς στατιστικές να κατατάσσουν τη χώρα μας στην 54η θέση μετά την Μποτσουάνα και το Πράσινο Ακρωτήρι, αλλά αυτό δεν μας αξίζει. Οι Κύπριοι και δη η Αριστερά έχουν δώσει αίμα για την επικράτηση της δημοκρατίας. Καμιά χούντα, κανένας δικτατορίσκος δεν μπορεί να επιβιώνει και να ρουφά το αίμα και τον πλούτο του τόπου, οδηγώντας το λαό στη φτωχοποίηση και στην εξαθλίωση.

Ναι, όλες αυτές οι χιλιάδες ανθρώπων διάλεξαν και όρισαν το πολιτικό πλαίσιο της διαδήλωσής τους. Αν αυτό το πλαίσιο δεν αρέσει ή δεν ταυτίζεται με τις δικές τους κομματικές στοχεύσεις, σκοπιμότητες και σχεδιασμούς, πρόβλημά τους. Εμείς και οι χιλιάδες των πολιτών που ήταν στους δρόμους φαίνεται πως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε γι’ αυτό. Απλά είμαστε σε αντίθετα στρατόπεδα πάλης και αγώνα. Είμαστε κόντρα στη διαφθορά και το σύστημα που την γεννά, είμαστε για την αλλαγή, για την Κύπρο που μας αξίζει!