Γιατρέ, βοήθα!

33

Της Νίκης Κουλέρμου

«Περισσότερα από 300.000 παιδιά και έφηβοι κάτω των 20 ετών διαγιγνώσκονται με καρκίνο και παρόλο, που ο καρκίνος της παιδικής ηλικίας είναι θεραπεύσιμος, ωστόσο, κάθε χρόνο, πάνω από 100.000 δεν επιβιώνουν αφού το 80% αυτών των παιδιών/εφήβων προέρχονται από χώρες με χαμηλό και μεσαίο εισόδημα, όπου τα συστήματα υγείας είναι αδύναμα, οι υπηρεσίες υγείας είναι συχνά απρόσιτες και μη προσβάσιμες, τα βασικά φάρμακα δεν είναι διαθέσιμα ή υπερβολικά δαπανηρά».

Αυτά τα ανατριχιαστικά στοιχεία αναφέρει ο επίτροπος Εθελοντισμού μεταξύ άλλων στο μήνυμά του για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου, που καθιερώθηκε με στόχο την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης.

Με λίγα λόγια τα παιδιά χάνουν τη ζωή τους ελλείψει ιατρικής βοήθειας! Πώς άραγε θα έπρεπε να απαντήσουν οι γιατροί και τα συστήματα υγείας, αν όντως ο όρκος του Ιπποκράτη υπερίσχυε των οικονομικών συμφερόντων; Είναι ένα ερώτημα που στροβιλίζει στη σκέψη του κάθε ανθρώπου που θέλει να λέγεται άνθρωπος. Οι γιατροί και ειδικά οι παιδίατροι, κατά τη δική μας αντίληψη, έπρεπε να είναι δύο φορές άνθρωποι. Τη μια γιατί είναι και οι ίδιοι γονείς και δεν θα ήθελαν να βλέπουν τα παιδιά τους να υποφέρουν ή ακόμα χειρότερα να χάνουν τη ζωή τους ελλείψει ιατρικής βοήθειας και την άλλη γιατί είναι ειδικοί γιατροί για τα παιδιά…

Δεν νομίζουμε ότι ζητούμε πολλά, ούτε ότι προσπαθούμε να αρπάξουμε το ψωμί από το στόμα των γιατρών. Γιατρέ, βοήθα! Αντί Παναγιά μου βοήθα, που θα καλούσαν οι άνθρωποι τον καιρό που δεν είχαν συστήματα υγείας, ούτε λεφτά για να πληρώσουν τους γιατρούς, έτσι και τώρα η έκκληση είναι για ιατρική βοήθεια. Για να μην πεθαίνουν οι άνθρωποι που δεν έχουν λεφτά έξω από τα ιατρεία τους!

Οι γιατροί, γενικοί, προσωπικοί και ειδικοί όφειλαν και οφείλουν να βάλουν πάνω από τα στενά οικονομικά ή άλλα συμφέροντα τη δημόσια υγεία και να βοηθήσουν ώστε να λειτουργήσει ένα σύστημα υγείας για όλους, για όλη την κοινωνία και όχι τους λίγους που μπορούν, λόγω οικονομικής θέσης, να έχουν πρόσβαση σε ποιοτικές υπηρεσίες υγείας.

Αυτό που παρακολουθούμε εδώ και τρεις μήνες και που κορυφώνεται με την υπόσκαψη του ΓεΣΥ από μερίδα της ηγεσίας του ΠΙΣ και του Συνδέσμου Ιδιωτών Γιατρών είναι το λιγότερο απαράδεκτο. Χιλιάδες άνθρωποι, υγιείς και ασθενείς, ανάμεσά τους και χρόνιοι ασθενείς, ασθενείς με σπάνιες νόσους, παιδιά, ενήλικες και μεσήλικες, που δεν έχουν την ευχέρεια για ασφαλιστική κάλυψη, ανέμεναν και αναμένουν ότι οι Κύπριοι γιατροί θα αναδεικνύονταν σε γιατρούς του κόσμου!

΄Οτι θα πρόσφεραν την ιατρική τους γνώση και βοήθεια, όχι αμισθί, αλλά τουλάχιστον για να σώσουν ανθρώπινες ζωές με όσα λεφτά ο νομοθέτης αποφάσισε ότι θα πρέπει να πληρώνουν κάθε μήνα οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι αυτοεργοδοτούμενοι, υγιείς και ασθενείς! Ανέμεναν ότι ο αλτρουισμός τους θα υπερέβαινε τα όρια της μικρότητας του χώρου του ιατρείου τους και θα άγγιζε το μεγαλείο της ψυχής τους και του όρκου τους! Με το αζημίωτο! Γιατί είναι το επάγγελμά τους η ιατρική, γιατί ξόδευσαν μια περιουσία για να σπουδάσουν, αλλά όχι γιατί θέλουν να εξαπατήσουν το κράτος ως κοινοί φοροφυγάδες.

Γιατρέ, βοήθα, την κοινωνία των ασθενών. Είναι χρέος σου. Για να μην πεθαίνουν άνθρωποι αβοήθητοι!