Γλυκιά μου εξουσία, ποιος είναι ο καλύτερος;

Του
Κυριάκου Λοΐζου

 

Οι σκηνές που εκτυλίχθηκαν το προηγούμενο Σάββατο στο κέντρο της Λευκωσίας δεν πρέπει να αφήνουν κανέναν νοήμονα πολίτη αμέτοχο, καθώς ο κρατικός αυταρχισμός ήταν εμφανής όσο ποτέ άλλοτε επί διακυβέρνησης Νίκου Αναστασιάδη. Εκτός από το τραγικό περιστατικό με τον τραυματισμό της νεαρής κοπέλας από τους δειλούς της αστυνομικής δύναμης, υπάρχουν και άλλα σοβαρά ζητήματα, τα οποία άπτονται περισσότερο της πολιτικής και της εξουσίας.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης συνεχίζει να καλύπτει πολιτικά την Υπουργό Δικαιοσύνης, Έμιλυ Γιολίτη, ενώ τόσο η ίδια όσο και ο Πρόεδρος έχουν βαρύτατες ευθύνες. Ως ύστατη πράξη αξιοπρέπειας, η αρμόδια υπουργός θα έπρεπε να είχε υποβάλει την παραίτησή της το αμέσως επόμενο πρωί, μόνο και μόνο λόγω του σοβαρού τραυματισμού της κοπέλας. Ενός νεαρού κοριτσιού το οποίο κατέβηκε στο δρόμο για να διεκδικήσει τα αυτονόητα (όχι για όλους). Έστω, για τα «μάτια του κόσμου». Αλλά θα μου πείτε, καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα. Η κα Γιολίτη είναι Υπουργός Δικαιοσύνης, ωστόσο στην ουσία μόνο Υπουργός Δικαιοσύνης δεν είναι. Διότι εάν πραγματικά ήταν, θα διέτασσε άμεσα έρευνα για τους θρασύδειλους αστυνομικούς, οι οποίοι καλύπτοντας τα διακριτικά τους επιτέθηκαν απρόκλητα σε πολίτες προξενώντας βαριές σωματικές βλάβες.

Επιπλέον, ποσώς ενδιαφέρει την κα υπουργό η κριτική που δέχεται από σύσσωμη σχεδόν την κοινωνία, διότι… mission accomplished. Δηλαδή, μέσα από άλλες διεργασίες, η κα Γιολίτη πήρε αυτό που όπως φάνηκε επιζητούσε με μανία σχεδόν. Την εξουσία και τη δύναμη. Διότι αυτό και μόνο αυτό την ενδιαφέρει και είναι κάτι το οποίο είναι τόσο ευδιάκριτο, όπως ο ήλιος όταν ανατέλλει. Και όχι, δεν της καίγεται καρφί για το μάτι της κοπέλας, όπως επίσης δεν τη νοιάζει η δημόσια κατακραυγή. Αυτό φαίνεται από τις δηλώσεις της, αλλά και από το γενικότερο ύφος της. Βλέπετε, για κάποιους η αξιοπρέπεια είναι σαν το γιο-γιο, το αγαπημένο παιχνίδι με το σχοινί και τον κύλινδρο. Όταν κατέβει σχεδόν στο πάτωμα, δύσκολα σπάει, αλλά με μία κίνηση το φέρνεις ξανά προς τα πάνω.

Η εξουσία με ό,τι συνεπάγεται είναι το Α και το Ω για πολιτικούς του «βεληνεκούς» της Υπουργού Δικαιοσύνης και πιστεύω, ως προς αυτό, ήταν η καταλληλότερη για τη θέση αυτή. Είναι ο πλέον κατάλληλος άνθρωπος για να ηγείται ενός αυθαίρετου (εν μέρει) σώματος, όπως η Αστυνομία επί των ημερών μας, με τη δειλία και την κατάχρηση να έχουν τον πρώτο λόγο στο γενικότερο σχήμα.

Πολιτικοί οι οποίοι υποκινούνται από τη δίψα για εξουσία είναι ακατάλληλοι, αλλά και επικίνδυνοι, ειδικά στις μέρες μας. Πόσω μάλλον, όταν οι ίδιοι ενεργούν με ιδεοληπτικές εμμονές, στοχοποιώντας νέους ανθρώπους, οι οποίοι ζητούν αξιοπρέπεια και ένα μέλλον όχι και τόσο αβέβαιο.