Η διαφθορά του χρόνου



Του Κωστή Πιτσιλλούδη

Δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν την ίδια την Ιστορία ως νεκρή ή έστω ως παροπλισμένη και όχι πάλλουσα και φέρουσα γεννήματα και ως εκ τούτου γεγονότα. Η Ιστορία όμως έχει την τάση να επαναλαμβάνεται «την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα», όπως έλεγε ο Κ. Μαρξ.

Εάν κάποιος ανατρέξει και ψηλαφήσει λίγο ορισμένες πτυχές της κυπριακής Ιστορίας, θα εκπλαγεί από τις ομοιότητες που φέρουν οι καιροί στους οποίου

Δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν την ίδια την Ιστορία ως νεκρή ή έστω ως παροπλισμένη και όχι πάλλουσα και φέρουσα γεννήματα και ως εκ τούτου γεγονότα. Η Ιστορία όμως έχει την τάση να επαναλαμβάνεται «την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα», όπως έλεγε ο Κ. Μαρξ.

Εάν κάποιος ανατρέξει και ψηλαφίσει ορισμένες πτυχές της κυπριακής Ιστορίας, θα εκπλαγεί από τις ομοιότητες που φέρουν οι καιροί στους οποίους ζούμε και θα διερωτηθεί: Αφού γνωρίζαμε ως λαός τις προγενέστερες λανθασμένες αποφάσεις, οι οποίες οδήγησαν στον όλεθρο και την καταστροφή, γιατί τις επαναλαμβάνουμε, επιδεικνύοντας μάλιστα περίσσιο ζήλο;

Οι απαντήσεις που μπορεί να δώσει κανείς στο άνωθεν ερώτημα μπορεί να είναι αμέτρητες, όμως όλες μπορούν να συγκλίνουν σε κάποιες καίριες. Τα ιστορικά λάθη κάποιοι τα επαναλαμβάνουν είτε από αφέλεια και ανευθυνότητα, είτε από μωρία, είτε από συμφέρον, είτε συνδυάζοντας όλα αυτά.

Η ανακοίνωση της πρεσβείας των ΗΠΑ και οι δηλώσεις του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών, Μάικ Πομπέο, που γνωστοποίησαν την πρόθεσή τους να παράσχουν «Διεθνή Στρατιωτική Εκπαίδευση και Κατάρτιση (IMET) στην Κυπριακή Δημοκρατία», αλλά και τα χαριεντίσματα της Δεξιάς για την εν λόγω κίνηση έρχονται να επιβεβαιώσουν τη γνωστή ρήση του Μαρξ.

Η γνωστοποίηση αυτή γεννά μπόλικες ανησυχίες, καθώς οι ΗΠΑ δεν φημίζονται για την καλλιέργεια ειρήνης και ασφάλειας. Τουναντίον, όποτε διαλαλούν ότι προσφέρουν «βοήθεια» και «ασφάλεια», σπέρνουν τον όλεθρο και την καταστροφή. Τα παραδείγματα των θυμάτων τους ανά την υφήλιο αμέτρητα, ένα από αυτά και η δική μας πατρίδα. Είναι γνωστός ο ρόλος που διαδραμάτισαν οι ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του 1974, όταν μας «προσέφεραν» τις υπηρεσίες τους, έχοντας ανάμειξη και στους τρεις συντελεστές της τραγωδίας, τη Χούντα, την Τουρκία και τους πραξικοπηματίες.

Τίθενται πολλά ερωτήματα και για την κυβέρνηση, γιατί δεν είναι μία απόφαση της στιγμής. Ποια είναι η ανάμειξή της; Γιατί δεν έρχεται σε διαβουλεύσεις με κόμματα και φορείς για μία τόσο σημαντική απόφαση, η οποία ενδέχεται να χαράξει τις ράγες της πορείας της Κύπρου για τις επόμενες δεκαετίες; Μήπως έχει αλλάξει ολοκληρωτικά κατεύθυνση στο Κυπριακό, θάβοντας διαπαντός τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία; Μήπως θέλουν να καταστεί η έστω μισή Κύπρος ένα ορμητήριο πολέμου των ΗΠΑ για την περιοχή της Μεσογείου αλλά και της Μέσης Ανατολής; Οι υποσχέσεις για μία αποστρατιωτικοποιημένη Κύπρο που διαλαλούσατε τι έγιναν, κ. Πρόεδρε;

Το χειρότερο είναι ότι με την επικείμενη συμφωνία με τις ΗΠΑ η μοναδική που φαίνεται πως θα βγει νικήτρια στην περιοχή είναι η Τουρκία, καθώς θα δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για μία όλο και πιο έντονη αποσταθεροποίηση της περιοχής, ωθώντας στα άκρα τον ακροδεξιό Ερντογάν, κάτι το οποίο επιδιώκει εδώ και καιρό.

ς ζούμε και θα διερωτηθεί αφού γνωρίζαμε ως λαός τις προγενέστερες λανθασμένες αποφάσεις, οι οποίες οδήγησαν στον όλεθρο και την καταστροφή, γιατί τις επαναλαμβάνουμε, επιδυκνείωντας μάλιστα περίσσιο ζήλο.

Οι απαντήσεις που μπορεί να δώσει κανείς στο άνωθεν ερώτημα μπορεί να είναι αμέτρητες, όμως όλες μπορούν να συγκλίνουν σε κάποιες καίριες. Τα ιστορικά λάθη κάποιοι τα επαναλαμβάνουν είτε από αφέλεια και ανευθυνότητα είτε από μωρία, είτε από συμφέρον, είτε με ένα συνδυασμό όλων αυτών.

Η ανακοίνωση της πρεσβείας των ΗΠΑ, αλλά και οι δηλώσεις του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάικ Πομπέο, γνωστοποίησαν την πρόθεσή τους να παράσχουν «Διεθνή Στρατιωτική Εκπαίδευση και Κατάρτιση (IMET) στην Κυπριακή Δημοκρατία», αλλά και τα χαριεντίσματα της Δεξιάς, για την εν λόγω κίνηση, έρχονται να επιβεβαιώσουν τη γνωστή ρήση του Μαρξ.

Η γνωστοποίηση αυτή, γεννά μπόλικες ανησυχίες, καθώς οι ΗΠΑ δεν φημίζονται για την καλλιέργεια ειρήνης και ασφάλειας. Τουναντίον, όποτε διαλαλούν ότι προσφέρουν «βοήθεια» και «ασφάλεια», σπέρνουν τον όλεθρο και την καταστροφή. Τα παραδείγματα των θυμάτων τους ανά την υφήλιο αμέτρητα, όπως και η δική μας πατρίδα. Είναι γνωστός ο ρόλος που διαδραμάτισαν οι ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια του 1974, όταν μας «πρόσφεραν» τις υπηρεσίες τους, έχοντας ανάμειξη και στους τρεις συντελεστές της τραγωδίας, στη Χούντας, στην Τουρκία και στους πραξικοπηματίες.

Τίθενται πολλά ερωτήματα και για την κυβέρνηση, γιατί δεν είναι μία απόφαση της στιγμής. Ποια είναι η ανάμειξη της; Γιατί δεν έρχεται σε διαβουλεύσεις με κόμματα και φορείς για μία τόσο σημαντική απόφαση, η οποία ενδέχεται να χαράξει τις ράγες της πορείας της Κύπρου για τις επόμενες δεκαετίες; Μήπως έχει αλλάξει ολοκληρωτικά κατεύθυνση στο Κυπριακό, θάβοντας διαπαντός τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία; Μήπως θέλουν να καταστεί, η έστω μισή Κύπρος, ένα ορμητήριο πολέμου των ΗΠΑ για την περιοχή της Μεσογείου αλλά και της Μέσης Ανατολής; Οι υποσχέσεις για μία αποστρατικοποιημένη Κύπρο που διαλαλούσατε τι έγιναν κ. Πρόεδρε;

Το χειρότερο είναι ότι με την επικείμενη συμφωνία με τις ΗΠΑ, η μοναδική που φαίνεται να πως θα βγει νικήτρια στην περιοχή, είναι η Τουρκία, καθώς θα δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για μία όλο και πιο έντονη αποσταθεροποίηση της περιοχής, ωθώντας στα άκρα τον ακροδεξιό Ερντογάν, κάτι το οποίο επιδιώκει εδώ και καιρό.