Η «δικαίωση» του Σέπου και το δικό μας περιπαίξιμο



Της Μαρίας Φράγκου

Μετά βαΐων και κλάδων επιστρέφει στα διευθυντικά του καθήκοντα ο λυκειάρχης που έγινε και δημοσίως γνωστός για τη ρατσιστική συμπεριφορά του.

Μέχρι το περιστατικό με την εκδίωξη της μαντηλοφορούσας μαθήτριας από το λύκειο που διηύθυνε, αρχές της φετινής σχολικής χρονιάς, για τη δράση και συμπεριφορά του ήξεραν γονείς και καθηγητές στα σχολεία που συνυπήρξαν μαζί του, αλλά ήξερε και το αρμόδιο υπουργείο. Που κώφευε όμως. «Πρόκειται για έναν άνθρωπο που έχει αξιόλογη ιστορία στον εκπαιδευτικό τομέα, είναι ένας από τους καλύτερούς μας διευθυντές», δεν μας είπε ο τέως Υπουργός Παιδείας, όταν ξέσπασε το σκάνδαλο, τον περασμένο Σεπτέμβρη; Κι επί των ημερών του νέου Υπουργού Παιδείας, ο κ. Σέπος επιστρέφει δικαιωμένος και εξαγνισμένος. Και πού; Σε ένα σχολείο πολυπολιτισμικό, στοιχείο που η δράση του αποδεικνύει πως απεχθάνεται.

Δικαιωμένος γιατί με την πρόσκαιρη μετακίνησή του στις 8 Σεπτεμβρίου επιστρέφει «σαν έτοιμος από καιρό», όχι όμως και «σα θαρραλέος». Για το πρώτο φρόντισαν αυτοί που βολεύονται με τέτοιους λυκειάρχες -πρόκειται για έναν άνθρωπο που έχει αξιόλογη ιστορία στον εκπαιδευτικό τομέα, είναι ένας από τους καλύτερους μας διευθυντές, δεν μας είπε τότε ο κ. Χαμπιαούρης; Το δεύτερο το αποδεικνύει η εν γένει συμπεριφορά του.
Θα πούμε αυτό που είπαμε και τότε, μετά το επεισόδιο στο Λύκειο Αποστόλου Βαρνάβα. Ο λυκειάρχης και κάθε λυκειάρχης της δικής του ιδιοσυγκρασίας και της δικής του ιδεολογικής προσέγγισης δεν είναι κεραυνός εν αιθρία και ούτε δημιούργημα της φαντασίας μας. Ούτε και κάτι ξένο ανάμεσά μας. Η ανοχή μας, ο ωχαδερφισμός μας, η αδιαφορία μας, ο συμβιβασμός μας ενίσχυσε το εγώ του και τη συμπεριφορά του.

Ώσπου η όποια ρατσιστική συμπεριφορά δεν αφορά εμάς, το παιδί μας, το φίλο και τον συγγενή μας, παραμένουμε απαθείς μπροστά στα γεγονότα. Και συμβαίνει ένα μπαμ και γινόμαστε όλοι κριτές και ειδήμονες… Παρακάτω τι κάνουμε;

Γιατί ξαφνιαζόμαστε από την εμετική συμπεριφορά του λυκειάρχη; Δεν τον γνωρίζαμε; Ή το αρμόδιο υπουργείο δεν τον γνωρίζει; Είναι αυτός που σηκώνει μπαϊράκι στο κάθε σχολείο που υπηρετεί, λες και είναι τσιφλίκι του. Είναι ο ίδιος που δεν αναγνωρίζει τον Γιάννη Ρίτσο ως ποιητή, που δεν τιμά το Πολυτεχνείο γιατί δεν αναγνωρίζει τα γεγονότα, τη θυσία και τη σημασία της εξέγερσης των φοιτητών του Πολυτεχνείου. Και δεν φτάνει που δεν το τιμά ο ίδιος, δεν επιτρέπει και στα σχολεία που υπηρετεί να τιμήσουν την επέτειο.

Καλός παιδαγωγός είναι αυτός που αγγίζει τις ψυχές των παιδιών. Πράγμα δύσκολο να το κατανοήσουν οι λογής λογής Σέποι που έχουν την ευθύνη.