Η Δημοκρατία και ο Αργάκιος Κλούνεϊ

    88

    Του Δημήτρη Παλμύρη

    Στη γλώσσα μας το είχαμε. Κάτι μας θύμιζε εδώ και χρόνια, αλλά δεν μπορούσαμε να το εκφράσουμε με σιγουριά. «Ρε με ποιον μοιάζει, με ποιον μοιάζει». Ε, να λοιπόν. Ειπώθηκε αυτό που όλοι νιώθαμε: Ο Αβέρωφ μάς θυμίζει Κλούνεϊ! Δεν το είπαν τα lifestyle περιοδικά των σοβαρών μιντιακών ομίλων! Δεν ήταν δική τους έμπνευση. Ήταν συλλογικό αίσθημα, το οποίο απλά έπρεπε να εκφραστεί.

    Γιατί συμμετείχαμε σε αυτή τη μιντιακή αλαζονεία. Πώς αλλιώς γεννιέται τέτοια θρασεία αυτοπεποίθηση στους χειριστές της εικόνας και του λόγου; Προφανώς ο Αργάκιος Κλούνεϊ αποτελεί το επιστέγασμα μιας επικοινωνιακής πολιτικής που συνήθισε να μας δουλεύει. Και το κάνει γιατί, όχι απλά μπορεί, αλλά και πετυχαίνει.

    Από την άλλη, όταν η πολιτική ελίτ και τα τσιράκια της αποθρασύνονται εντελώς, κάνουν εκείνες τις χοντράδες που ξυπνούν έστω για λίγο τους υπνωτισμένους από τον προπαγανδιστικό λήθαργο. Για παράδειγμα υπάρχουν στιγμές που δεν κάνει να προβάλλεται η χλιδή της βασιλικής οικογένειας.

    Όχι πως δεν θαυμάζουμε το αριστοκρατικό τους στάτους, τα εξωτικά ταξίδια τους, τα ακριβά ρούχα και τα φανταστικά τους πάρτι. Το λαμβάνουμε το μήνυμα περί ανωτερότητας και επιτυχίας. Όχι όμως όταν το δικηγορικό γραφείο του βασιλέα βρίσκεται υπό κατηγορία για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος ή όταν συζητιέται πως ο μελαψός γαμπρός – πρίγκιπας πιθανόν να επωφελείται από το μοίρασμα υπηκοοτήτων.

    Παρ’ όλα αυτά είναι τέτοιος ο ενθουσιασμός να πωληθεί η εικόνα των σύγχρονων δυναστειών και της αυλής τους, που δεν μπορούν να λείψουν οι υπερβολές. Και έτσι μας ταΐζουν χαλαρά τον Αβέρωφ Κλούνεϊ, με το ωραίο ντύσιμο.

    Είναι και γοητευτικός και ας διαφωνούν τα μάτια σας. Τώρα που το γράφουν οι ειδήμονες των φιλοκαθεστωτικών ομίλων, κάτι βλέπουμε και εμείς. Αλλά τον βλέπουμε και σε άλλες στιγμές όπου οργώνει με τρακτέρ, χτίζει οικοδομές, επιβλέπει έργα, παίζει με παπάκια. Ο εξανθρωπισμός του άρχοντος.

    Κι αν αυτά σας φαίνονται γελοία, φανταστείτε πόσα γράφονται και λέγονται που δεν είναι τόσο ακραία για να μην τα χάψουμε. Σήμερα που καμαρώνουμε για τη δημοκρατία μας, χαριεντιζόμαστε με μια απεικόνισή της. Θυμίζει περισσότερο ριάλιτι σόου με συμμετοχή του κοινού. Πάλι καλά που υπάρχει και αυτή η συμμετοχή. Όμως όλο το σκηνικό είναι στημένο και το ξέρουμε πολύ καλά.

    Στον 21ο αιώνα θα μπορούσαμε να καταργήσουμε αυτές τις εικόνες και τις επικοινωνιακές στρατηγικές των ελίτ. Αντί να προσφέρεται ως σόου, θα μπορούσε η δημοκρατία να βρίσκεται στα λαϊκά χέρια, άμεσα, ζωντανά, μέσα από ζύμωση, με δομές που θα σήμαιναν καθημερινή λαϊκή άσκηση εξουσίας. Μήπως αυτό σας φαίνεται περισσότερο φαντασίωση και παράνοια από ό,τι ο Κλούνεϊ της Αργάκας;