Η εγκύκλιος έσταζε δηλητήριο

1245

Της Νίκης Κουλέρμου

Λοιπόν, υπάρχει ή δεν υπάρχει Αϊ-Βασίλης; Το μείζον ερώτημα των ημερών κατάντησε υπαρξιακό. Άλλοι τον θέλουν να υπάρχει και άλλοι όχι. Οι μεν γιατί θέλουν να συντηρούν τη μαγεία των γιορτών και οι δε γιατί θέλουν να είναι κυνικοί και να κάνουν άπιαστο κάθε όνειρο…

Όσοι ακούσατε τον Πάπα Φραγκίσκο θα πιστέψατε ότι ο Αϊ-Βασίλης κάπου υπάρχει και κάπου η ελπίδα θα ανθίσει. Κάπου ο άνθρωπος θα σκεφτεί τον διπλανό και θα αφήσει στο περιθώριο τον εγωισμό. Θα σκεφτεί τον φτωχό και θα μειώσει λίγο τον καταναλωτισμό. Όχι, ο Πάπα Φραγκίσκος δεν είναι κομμουνιστής. Είναι λιγάκι άνθρωπος…

Όσοι ακούσατε τον Αρχιεπίσκοπο και την εγκύκλιό του, δεν καταλάβατε ότι ήταν Χριστούγεννα. Νομίσατε ότι ήταν ένας σύμβουλος του Προέδρου που έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να επανεκλεγεί για να παραδώσει τα όνειρά σας για ειρήνη και επανένωση στον τόπο μας στο διάβολο!

Αυτή δεν ήταν εγκύκλιος για τα Χριστούγεννα. Αυτή έσταζε δηλητήριο. Ήταν ανάθεμα για την προοπτική λύσης και επανένωσης. Μα και τι δεν είπε ανήμερα των Χριστουγέννων. Μίλησε εκ μέρους του Προέδρου; Η εγκύκλιός του ήταν αντί του χριστουγεννιάτικου μηνύματος του Προέδρου; Ό,τι κι αν ήταν, δεν ήταν εγκύκλιος του Προκαθήμενου της Εκκλησίας της Κύπρου και πάσης Ιουστινιανής. Ήταν η φωνή του απορριπτισμού, της μη λύσης και του αναθέματος της όποιας προσπάθειας.

Και φυσικά οι συνομιλίες χάριν των συνομιλιών δεν είναι πανάκεια. Πανάκεια θα ήταν αν υπήρχε η πολιτική βούληση και το όραμα να μην επιτρέψεις την τουρκοποίηση του τόπου σου. Χωρίς συνομιλίες, χωρίς προσπάθεια να βρούμε τη βιώσιμη και λειτουργική λύση οδηγείται ο τόπος με μαθηματική ακρίβεια στη διχοτόμηση. Και η ανακήρυξη του ψευδοκράτους ήταν αιτία της στασιμότητας και των μη συνομιλιών, όχι των υποχωρήσεων. Πανάκεια είναι η βούληση και η θέληση να μοιραστείς την εξουσία με τους Τ/κ συμπατριώτες μας με πολιτική ισότητα, όπως λένε τα ψηφίσματα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Διαφορετικά θα οδηγηθούμε στη διχοτόμηση. Στο τζιείνοι ποτζιεί τζιαι μεις ποδά. Ποτζιεί μιναρέδες και έποικοι, όπως προστάζει το βαθύ τουρκικό κράτος και ποδά μουτζαχεντίν που δεν θέλουν να βλέπουν τον φτωχό και να τρομάζουν, ούτε τον άστεγο να απειλεί τη νιρβάνα, τη χλιδή και το βόλεμά τους. Αλλιώς πώς φαντάζεστε εσείς οι ιεροκήρυκες την προσπάθεια για λύση; Με τζάμπα μαγκιές και μπάλες υπερπατριωτισμού να τις κανονιοβολείτε από το θρόνο σας όποτε νομίζετε ότι ο ναός της προσευχής προσφέρεται για δηλητηρίαση των αμνών;

Δεν θέλουν ομοσπονδία και ξέρουν τους θανάσιμους κινδύνους από τη λύση δύο κρατών ή συνομοσπονδίας. Τι θέλουν λοιπόν; Ενιαίο κράτος; Ας αφυπνισθούν! Το δίλημμα δεν είναι μεταξύ ομοσπονδίας και ενιαίου κράτους ούτε μεταξύ οποιασδήποτε λύσης και μη λύσης. Το δίλημμα είναι μεταξύ ομοσπονδίας και διχοτόμησης. Διαλέγεις και παίρνεις. Οποιοσδήποτε τρίτος δρόμος οδηγεί στο απευκταίο, δηλαδή στη διχοτόμηση. Το λένε οι ειδικοί και όχι οι διάφοροι καλοθελητές. Οι συνομιλίες δεν είναι δουλειά του Προκαθήμενου. Άλλωστε δεν είναι καν επιχείρηση… Παρόλο που ισοδυναμεί με έκρηξη ανάπτυξης και  πολλά οικονομικά οφέλη. Ας το δει έτσι, τουλάχιστον, ο Χρυσόστομος Β’.