Η κακοποίηση παιδιών δεν σηκώνει ανοχή και επιείκεια



Του Χρήστου Χαραλάμπους

Μια ακόμα υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης και εκμετάλλευσης παιδιών μέσω της  διάδοσης σχετικού υλικού στο διαδίκτυο καταγράφηκε το τελευταίο 48ωρο, για την οποία συνελήφθηκαν τρία πρόσωπα, γεγονός που επιβεβαιώνει για μια ακόμα φορά ότι αυτού του είδους τα εγκλήματα όχι μόνο συνεχώς αυξάνονται και στο δικό μας μικρό τόπο αλλά διαπράττονται και σε οργανωμένη βάση.

Το γεγονός ότι σχεδόν καθημερινά τα τελευταία χρόνια η Αστυνομία καλείται να διερευνήσει καταγγελίες για σεξουαλικές ή άλλες κακοποιήσεις ανηλίκων ακόμα και πολύ μικρών παιδιών, καταδεικνύει το μέγεθος του προβλήματος. Και βέβαια, ό,τι και να πει κανείς, όποιαν άποψη κι αν εκφράσει για τα εγκλήματα που γίνονται με θύματα τα παιδιά και ιδιαίτερα τα σεξουαλικής φύσης εγκλήματα, δεν μπορεί να φανερώσει αυτό που μπορεί να αισθάνεται κάθε φορά που αποκαλύπτεται κάποιο σχετικό περιστατικό. Η αηδία, η οργή και ο θυμός είναι το λιγότερο, αφού πρόκειται για πράξεις που αβίαστα και χωρίς εν βρασμώ ψυχής (κατά την προσφιλή δικηγορίστικη έκφραση) θα μπορούσε να κάνει τον καθένα φονιά (για να το πω έτσι απλά). Γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσε να αντιδράσει κάποιος σε τέτοιες απεχθείς πράξεις…

Όμως, όπως και να αντιδράσει κάποιος, το πρόβλημα με τις κάθε είδους κακοποιήσεις μικρών παιδιών, από συγγενικά ή άλλα πρόσωπα, είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που φαίνεται. Και πιάνομαι από κάτι που ανέφερε παλαιότερα η πρόεδρος του συνδέσμου «Φωνή» Αναστασία Παπαδοπούλου, ότι δηλαδή υπάρχουν πολλά τέτοια περιστατικά και κάποια εξ αυτών δε φτάνουν ποτέ ενώπιον των Αρχών. «Υπάρχουν και σε μεγαλύτερο αριθμό από αυτό που θέλουμε να φανταστούμε», είπε χαρακτηριστικά.

Βρισκόμαστε δηλαδή αντιμέτωποι με μια πραγματικότητα που στη μικρή μας Κύπρο, της δεμένης οικογένειας και της κλειστής ακόμα κοινωνίας, όπως συνηθίσαμε να λέμε, τέτοιου είδους καταστάσεις ακούγονται σαν αδιανόητες. Κι όμως τα πράγματα δε είναι καθόλου έτσι κι αυτό αποδεικνύεται, δυστυχώς, καθημερινά. Οπότε, θα πρέπει ως κράτος και ως κοινωνία να αναζητήσουμε αποτελεσματικούς τρόπους καταστολής αυτών των εγκλημάτων.

Επειδή όμως δεν μπορούμε να αυτοδικούμε, γιατί από κατήγοροι θα βρεθούμε κατηγορούμενοι, ας πιέσουμε τουλάχιστον, ας απαιτήσουμε από αυτούς που καθορίζουν τα όρια και τη δικαιοδοσία της Δικαιοσύνης να γίνουν πιο ευαίσθητοι ώστε η εξουσία τους να αξίζει τον κόπο και να είναι δίκαιη και αποτελεσματική. Κι αυτό έχε να κάνει από τη μια με την έγκαιρη προσαγωγή των ενόχων ενώπιον της Δικαιοσύνης και με την απόλυτη εφαρμογή αυτών ποινών που προβλέπονται για τέτοιες εγκληματικές πράξεις και, από την άλλη, έχει να κάνει με την εγρήγορση των γονιών και γενικότερα της κοινωνίας. Αυτό σημαίνει πολύ απλά ότι ο καθένας μας έχει υποχρέωση τουλάχιστον να καταγγέλλει χωρίς κανένα ενδοιασμό και την παραμικρή υποψία του για κακοποίηση παιδιού.