Η κοινωνία των πολιτών, βήματα μπροστά από τους πολιτικούς



Της Μαρίας Φράγκου

Κι εκεί που λες «είναι όλα μαύρα» και πως «ελπίδα καμιά», γιατί το Κυπριακό βρίσκεται στο τέλμα, γιατί το Κυπριακό αναπνέει με μηχανήματα, ακούς για το δικοινοτικό συνέδριο «Μετασχηματιστική ηγεσία για την ειρήνη» με τη συμμετοχή εκατό διευθυντών σχολείων -δημοτικών, γυμνασίων, λυκείων και τεχνικών σχολών- και από τις δύο κοινότητες.

Πενήντα Ε/κ και άλλοι τόσοι Τ/κ. Και αναπτερώνεται η ελπίδα. Και λες πως δεν χάθηκε η προοπτική. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι, ένθεν κακείθεν του συρματοπλέγματος, που πιστεύουν στην προοπτική της λύσης. Και παλεύουν για την ειρηνική συνύπαρξη. Και κάνουν αγώνα για τούτη την προοπτική και περιφρουρούν τη φλόγα της ελπίδας. Κάποτε ήμασταν λίγοι. Παιδί θυμάμαι το σύνθημα της ΕΔΟΝ «Οι Τούρκοι της Κύπρου δεν είναι εχθροί μας, οι Τούρκοι της Κύπρου είναι αδελφοί μας», η πατρότητα του οποίου πιστώνεται στον αείμνηστο Δημήτρη Χριστόφια.

Το φωνάζαμε και κάποιοι μας κοίταζαν με το μισό τους. Ήταν και τα γεγονότα του 1974 νωπά, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς δεν άλλαξαν. Παραμένουν περιχαρακωμένοι στις ιδέες της ελληνικής Κύπρου και της μίας Κύπρου χωρίς τους Τ/κ εταίρους στην κοινή μας πατρίδα. Ήταν το ΑΚΕΛ κάποτε μόνο του με την επαναπροσέγγιση με τους Τ/κ συνομήλική του. Γιατί πάντα το ΑΚΕΛ στις τάξεις του είχε Τ/κ και μαζί Ε/κ και Τ/κ ΑΚΕΛιστές, πάλεψαν για το κοινό καλό. Ευτυχώς στην πορεία του χρόνου πλήθυναν οι επαναπροσεγγιστές. Πλήθυναν οι πολίτες που επιζητούν και παλεύουν για την κοινή πατρίδα.

Οι Τ/κ και Ε/κ εκπαιδευτικοί, λοιπόν, θα διερευνήσουν αύριο το ρόλο του σχολικού ηγέτη στην προώθηση της ειρηνικής συμβίωσης, της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης, της εκπαίδευσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα και της εκπαίδευσης για την πολιτότητα. Είναι με τέτοιες κινήσεις και τέτοια προγράμματα σαν αυτό που θα εδραιωθεί η εμπιστοσύνη. Θα εμπεδωθεί το αίσθημα ασφάλειας. Και θα κατανοήσουν και οι πιο δύσπιστοι ότι δεν διαφέρουν μεταξύ τους Ε/κ και Τ/κ και δεν κινδυνεύουν ο ένας από τον άλλο. Πρέπει να στήνουμε γέφυρες επικοινωνίας και να ανοίγουμε την πόρτα της ελπίδας. Να γκρεμίζουμε και όχι να κτίζουμε τείχη.

Να φέρνουμε τους ανθρώπους κοντά. Ας το πάρουν χαμπάρι οι πολιτικοί ταγοί πως η κοινωνία βρίσκεται δέκα βήματα πιο μπροστά από αυτούς. Κι άμα η κοινωνία των πολιτών θέλει, μπορεί. Κι άμα το ποτάμι ρέει, ρέει πάντα μπροστά. Ποτέ προς τα πίσω.