Οι βουλευτές του ΔΗΣΥ και οι φαεινές τους ιδέες



Του Γιώργου Δεληγιάννη

Δεν είναι η πρώτη φορά που προτάσεις νόμου από βουλευτές του Δημοκρατικού Συναγερμού προκαλούν την κοινή γνώμη και δημιουργούν αντιδράσεις.

Η τελευταία φαεινή ιδέα του βουλευτή του ΔΗΣΥ κ. Ευθύμιου Δίπλαρου για ελεγχόμενο κυνήγι των αγρινών, ώστε να περιοριστεί ο αριθμός τους, επειδή προκαλούν ζημιές στις καλλιέργειες ή και αλλού στις περιοχές όπου ζουν αυτά τα ζώα, ήταν μια από αυτές.

Θυμίζουμε ότι την ίδια ώρα οι υπηρεσίες του Υπουργείου Γεωργίας επεσήμαναν ότι πολύ δύσκολα θα εγκριθεί μια τέτοια άδεια από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, καθώς πολύ δύσκολα θα αλλάξει το στάτους του ζώου, το οποίο εντάσσεται στην κατηγορία αυστηρής προστασίας.

Και είναι να διερωτάται κανείς, ο κ. Δίπλαρος όταν κατέβασε το κεφάλι του την ιδέα, δεν σκέφτηκε ότι πριν την καταθέσει δημόσια θα ήταν καλό να τη συζητήσει κατ’ αρχάς με τον συνεργάτη του, τον οποίο η πολιτεία πληρώνει για να τον συμβουλεύει;

Δεν σκέφτηκε επίσης να τη συζητήσει στην κοινοβουλευτική του ομάδα, για να ακούσει την άποψη των συναδέλφων του βουλευτών, μήπως και αποκτήσει μια ευρύτερη προοπτική η πρότασή του;

Δεν σκέφτηκε κανείς να του πει να πάρει ένα τηλέφωνο σε μια αρμόδια υπηρεσία να τους ρωτήσει αν θα μπορούσε να προτείνει κάτι τέτοιο; Και το κυριότερο, δεν σκέφτηκε άλλο τρόπο για επίλυση του προβλήματος για τις ζημιές που προκαλούν τα αγρινά, παρά μόνο… τη λύση του σιηπέττου με τα σκάγια;

Αυτού του είδους οι συμπεριφορές βουλευτών του ΔΗΣΥ πολλές φορές δημιουργούν εύλογα το ερώτημα: γίνονται για να εξυπηρετήσουν το σκοπό τους ή για να εξυπηρετήσουν εκείνους που θα ψηφίσουν τους προτείνοντες βουλευτές;

Διότι δεν μπορώ να σκεφτώ ότι ήταν διαφορετικό εκτός από «πελατειακό» το κίνητρο πίσω από τη σκέψη του κ. Δίπλαρου.

Σου λέει, ρίξε την πρόταση, έτσι και κάτσει, κάποιους από τις μερικές χιλιάδες κυνηγούς και τις μερικές εκατοντάδες κατοίκους των περιοχών εκείνων (που μπορεί να συνδυάζουν και τις δύο αυτές ιδιότητες) θα τσιμπήσω ως εν δυνάμει ψηφοφόρους.

Ευτυχώς οι αντιδράσεις ήταν έγκαιρες και σε ένταση τέτοια που να ταρακουνήσουν τους υπολοίπους που θα συζητήσουν την πρόταση και με την ελπίδα ότι θα την κρίνουν ως μη αποτελεσματική (για τον περιορισμό των ζημιών τουλάχιστον), θα την απορρίψουν.