∆ιασώζουν και την τιµή της Ευρώπης



Της Μαρίας Φράγκου

Με 121 µετανάστες φορτωµένο, το πλοίο Open Arms αναζητεί λιµάνι ασφαλές και φιλόξενο να το δεχθεί. Μια εβδοµάδα τώρα, γυρίζει τη Μεσόγειο ψάχνοντας λιµάνι για να δέσει, αλλά κανείς δεν το δέχεται. Και στην προσπάθειά του αυτή, διασχίζοντας τη θάλασσα, διασώζει και άλλους. Και επιστρέφει στη Λαµπεντούζα, περιµένοντας άδεια για ελλιµενισµό, που δεν έρχεται ποτέ…

Την προηγούµενη εβδοµάδα η ιταλική Γερουσία ενέκρινε διάταγµα που προβλέπει τεράστια αύξηση των προστίµων που επιβάλλονται σε πλοία µη κυβερνητικών οργανώσεων, αν αφού διασώζουν µετανάστες στη Μεσόγειο εισέρχονται χωρίς την έγκριση των Αρχών σε λιµάνια της Ιταλίας. Τα πρόστιµα πλέον θα ανέρχονται σε ποσά ύψους έως και 1 εκατοµµυρίου ευρώ.

Ο Σαλβίνι δεν αστειεύεται. Το λέει και το φωνάζει πως είναι ακροδεξιός, ρατσιστής, µισαλλόδοξος, εθνικιστής… Και να ήταν ο µόνος; Στην Ευρώπη περισσεύουν οι αρνητές της ανθρωπιάς και οι ελλειµµατικοί της αλληλεγγύης…
Πόσες φορές ακούσαµε την Ευρώπη να διαµηνύει πως θα βρει λογικές και ανθρωπιστικές λύσεις να βοηθήσει τους πρόσφυγες, οι οποίοι χρειάζονται επειγόντως την προστασία της; «Εδώ πρέπει να γίνει και η διαπίστωση ότι και άλλοι οι οποίοι ψάχνουν µια καλύτερη ζωή, χρειάζονται την προστασία µας», θυµάµαι να λέει ένας από τους ηγήτορες –κάποτε– της ΕΕ.

Πάνε τρία – τέσσερα χρόνια από τότε. Καµία λύση δεν έδωσε η ΕΕ. Λύση που να διασφαλίζει τους ανθρώπους που αναζητούν ασφάλεια και ευηµερία. Αντιθέτως, η ρητορική ηγετών της σαν τον Σαλβίνι ή τον Όρµπαν, οδηγεί τους ανθρώπους αυτούς σε ακόµα χειρότερη θέση. Εξευτελίζονται στα σκλαβοπάζαρα και απειλείται η ζωή τους από τους δουλέµπορους και οι προνοµιούχοι και δυνατοί της Ευρώπης τούς δίνουν τη χαριστική βολή.

Τους αφήνουν στα καράβια που τους διασώζουν στη θάλασσα για να πεθάνουν από τη δίψα, την πείνα και τις αρρώστιες.

Η προσφυγική κρίση δεν αντιµετωπίζεται µε ευχολόγια ή συνθήµατα. Χρειάζονται πράξεις. Με πρώτη και καλύτερη την επίδειξη αλληλεγγύης. Κι αντ’ αυτού, βλέπουµε τους Ευρωπαίους ταγούς –της Κύπρου περιλαµβανοµένης– να χρησιµοποιούν γλώσσα που τσακίζει κόκαλα. Γλώσσα που κινδυνολογεί και φοβίζει τους πληθυσµούς και τους οπλίζει µε τα ίδια και χειρότερα ρατσιστικά και ξενοφοβικά επιχειρήµατα. Τους γεµίζουν τα αυτιά µε εικόνες πλήρους κατάληψης από πρόσφυγες και µετανάστες. Κινδυνεύουν οι δουλειές µας, οι µισθοί µας, τα σπίτια µας…

Κάθε επόµενη συνάντηση των Ευρωπαίων αρµοδίων για το θέµα, αντί να δίνει λύσεις, αυξάνει τα προβλήµατα. Και διαιωνίζει το φόβο και το µίσος αυτών που δεν θέλουν να δουν την πραγµατικότητα.

Τα καράβια των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, λοιπόν, που αψηφούν τον Σαλβίνι και τον κάθε Σαλβίνι, συνεχίζουν να ψάχνουν για ναυαγούς και απελπισµένους που αναζητούν την ελπίδα. Τα καράβια των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων διασώζουν µαζί και την τιµή και την υπόληψη της Ευρώπης και των πολιτών της.