Υπερβολές



Της Νίκης Κουλέρμου

Αυτό που έγινε ξημερώματα της Τρίτης στη Λάρνακα -περιοχή Καμάρες- μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί ένα μικρό Μαρί! Ενα ατύχημα ή ένα έγκλημα -όπως θέλετε πέστε το- τα αίτια του οποίου μπορεί κάποιος να αναζητήσει και να εντοπίσει άνετα στον ωχαδερφισμό της δημόσιας υπηρεσίας και στην αναξιοκρατία βάσει της οποίας κάποιοι βρέθηκαν να κατέχουν θέσεις-κλειδιά.

Το γεγονός ότι δεν θρηνήσαμε θύματα συνιστά μια ακόμα προειδοποίηση, ένα ευτύχημα ανάμεσα στα πολλά δυστυχήματα που συμβαίνουν καθημερινά και στα οποία γυρίζουμε την πλάτη, γιατί προφανώς δεν μάς αφορούν άμεσα…

Ας βάλουμε όμως τους εαυτούς μας για μια στιγμή στη θέση αυτών των ανθρώπων. Ας δοκιμάσει να το πράξει ο Υπουργός Εσωτερικών ή ο Επαρχος Λάρνακας… Χωρίς υπερβολές.

Λοιπόν, η Λάρνακα βούλιαξε ξανά στην ίδια ανικανότητα και αδιαφορία εκείνων που πριν δύο χρόνια, υπό τον πολιτικό τους προϊστάμενο, ανέλαβαν να αντιμετωπίσουν τον «κίνδυνο πλημμυρών» που καταγράφει μελέτη του Τμήματος Αναπτύξεως Υδάτων…

Μια μελέτη χρειάστηκε να γίνει για την αντιμετώπιση αυτού του μείζονος προβλήματος και αυτή θα είναι έτοιμη, σύμφωνα με τον Επαρχο Λάρνακας, μόλις τον Αύγουστο του 2017! Από το Δεκέμβριο του 2014, στον Αύγουστο του 2017! Δυόμισι έτη για μια μελέτη!

Τι είδους μελέτη είναι αυτή; Με τι προδιαγραφές ζητήθηκε αυτή η μελέτη και ποια ήταν τα χρονοδιαγράμματα που τέθηκαν; Και αν δεν τέθηκαν χρονοδιαγράμματα τότε ποιος και πώς καθόρισε ότι αυτή θα είναι έτοιμη το 2017; Ο μελετητής; Γιατί έτσι τον βόλευε ή γιατί έτσι βόλευε το δημόσιο; Για να πληρωθούν λιγότερα χρήματα; Να γίνουν εξοικονομήσεις; Σε βάρος της ζωής και της περιουσίας ανθρώπων;

Οπως έγινε και με την αντιμετώπιση των πυρκαγιών στην περιοχή Σολιάς; Πώς μετριέται για τους κρατούντες – πολιτικούς προϊσταμένους και ανώτερους δημοσίους υπαλλήλους η ζωή των πολιτών; Ετσι μετρούν και τη δική τους ζωή και περιουσία, άραγε;

Τα ερωτήματα αυτά πρέπει να απαντηθούν άμεσα και συγκεκριμένα για να εξαχθούν συμπεράσματα. Αν ο Υπουργός Εσωτερικών τα ρίξει στους «επιχειρησιακούς» πάλι, όπως έκανε στην περίπτωση της πυρκαγιάς, τότε υπάρχει μείζον πολιτικό θέμα.

Δεν μπορεί το κυβερνών κόμμα να ρίχνει ευθύνες γενικά και αόριστα στο κράτος του ’60. Είναι η συντήρηση της νοοτροπίας που περιγράψαμε πιο πάνω: Του ωχαδερφισμού, της αναξιοκρατίας και της ανευθυνότητας.

Φταίει η ατιμωρησία πάνω στην οποία κτίζεται η ασυδοσία και από την οποία τρέφεται και αυτοτροφοδοτείται το επόμενο έγκλημα, το επόμενο Μαρί, σε βάρος του δημοσίου, σε βάρος ανθρώπινων ζωών, του περιβάλλοντος… Φταίει εκείνος ο εξουσιαστής που φροντίζει να στενέψει όσο γίνεται η έννοια του δημοσίου συμφέροντος για να εξυπηρετηθεί κάποιος μεγαλοσχήμονας ή ημέτερος.

Φταίει και το σύστημα της Δικαιοσύνης που αντί να απονείμει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, στο τέλος βγάζει «κούππα άπανη» τον αυτουργό του εγκλήματος και βάζει στη στενή τον ανώνυμο και τη «μαριδούλα».

Το σύστημα δεν είναι κάτι αόριστο. Εχει όνομα και επώνυμο. Δομή και ιεραρχία. Πολιτικό προϊστάμενο που δεν πήρε τον ταύρο από τα κέρατα, που χαρίστηκε ακριβώς γιατί δεν ήθελε να τα βάλει με κανένα, που συμβιβάστηκε γιατί ίσως να χρειαστεί ο ίδιος το ίδιο σύστημα, κάποια στιγμή! Που σκέφτεται υστερόβουλα. Χωρίς υπερβολή.

Με τέτοια νοοτροπία, εκατομμύρια νομοθεσίες να ψηφιστούν και άλλες τόσες «μεταρρυθμίσεις» να εφαρμοστούν, το σάπιο θα είναι εδώ και θα κακοφορμίζει και σ’ αυτό θα βουλιάζει το σύστημα, μέχρι το επόμενο και το επόμενο έγκλημα.