Και πάλι για ένα πουκάμισο αδειανό…

Του Μιχάλη Μιχαήλ

 

Από τον καιρό που θυμούμαι προσωπικά, αλλά και από τη μελέτη της ιστορίας, θυμούμαι δύο τρία κύρια χαρακτηριστικά των Κυπρίων.

Να ψάχνουν πάντοτε μια μεγαλύτερη χώρα να μπουν υπό την προστασία της.

Να πολεμούν για ένα πουκάμισο αδειανό και να γίνονται έρμαιο των εύηχων συνθημάτων.

Οι Κύπριοι είναι ένας λαός που ουσιαστικά ουδέποτε έζησε ελεύθερος. Ή ας το θέσουμε αλλιώς, τεράστιο μέρος της ιστορίας του δεν είναι τίποτε άλλο από σκλαβιά. Μέχρι το 1960 που έζησε για 14 χρόνια ελεύθερος και που και πάλι για ένα όνειρο απατηλό σκλαβώθηκε (κατά το ήμισυ) ξανά.

Από τα βάθη της ιστορίας ο Κύπριος ένιωθε πως με ένα νέο κατακτητή τα πράγματα θα ήταν καλύτερα. Και έλπιζε κάθε φορά που άλλαζε ο κατακτητής. Να φύγουν οι Λατίνοι και να έρθουν οι Οθωμανοί. Να φύγουν οι Οθωμανοί και να έρθουν οι Εγγλέζοι. Να φύγουν οι Εγγλέζοι και να έρθουν οι Έλληνες!

Οι Κύπριοι έκαναν και ένοπλο αγώνα για να έρθουν οι Έλληνες. Ένωση το λέγανε! Και δώστου συνθήματα για την ένωση. Και τελικά, για λόγους που δεν είναι του παρόντος, η ένωση δεν ήρθε. Ήρθε η ανεξαρτησία.

Νενικήκαμεν μεν, αλλά ικανοποιημένοι δεν ήμασταν δε!

Και πτου και απ’ την αρχή. Πάλης ξεκίνημα νέοι αγώνες. Ως νέοι Δον Κιχώτες! Και πάλι ένωση οι μεν. Και πάλι διχοτόμηση οι δε. Μέχρι που έγινε η μεγάλη ανοησία της 15ης Ιουλίου του ’74 (συγκαταβατικά την ονομάζω ανοησία, προδοσία ήταν).

Και αντί της ενδόξου Ελλάδος ήρθαν τα άλλα ένδοξα, τα Μεχμετζίκ. Το αποτέλεσμα γνωστό.

Και πάλι από την αρχή. Νέα συνθήματα, νέοι αγώνες. Και είχαν πέραση τα συνθήματα για το ανέφικτο.

Και ω του θαύματος! Βρέθηκε η νέα πανάκεια. Η Ε.Ε. Αυτή που θα μας έλυνε το Κυπριακό, όπως μας έλεγαν. Αυτή που θα μας έφερνε μια νέα ζωή όπου θα τρώγαμε με χρυσά κουτάλια! Και μπήκαμε στην Ε.Ε. Και όπως ήταν αναμενόμενο στη συνέχεια τη δαιμονοποιήσαμε. Έπαψε να είναι πανάκεια. Και ξεχάσαμε πως κάποιοι μας προειδοποιούσαν για το πού θα πηγαίναμε. Όμως αυτοί ήταν οι οπισθοδρομικοί. Τώρα; Γίναμε όλοι οπισθοδρομικοί;

Κάποτε ναι, κάποτε όχι. Τώρα καλλιεργούμε νέα συνθήματα. Ξεχάσαμε την ουσία που είναι η λύση του Κυπριακού και στοχεύουμε σε κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας. Αυτός είναι ο νέος στόχος, όχι η λύση. Εν γνώσει μας ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι δεν ομοφωνούν πάνω σ’ αυτό.

Επιμένουμε στο σύνθημα για υιοθέτηση από την Ε.Ε. τέτοιων κυρώσεων που να έχουν κόστος για την Τουρκία! Υπάρχει αυτή η δυνατότητα; Μακάρι να υπήρχε. Οι πραγματικότητες όμως είναι διαφορετικές. Σςςςς! Μη μιλάς, μη χαλάς το σύνθημα…

Οι ειδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο και όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy. Ακολουθήστε μας και στο Google News