Και συ να λείπεις…

28

Της Νίκης Κουλέρμου

Σκέψου, η ζωή να τραβάει το δρόμο της,
και συ να λείπεις,

Να λείπεις… δεν είναι τίποτα να λείπεις.
Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει,
θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλα εκείνα που γι’ αυτά έχεις λείψει,
θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλο τον κόσμο…
Γιάννης Ρίτσος

Βέβαια, η πολιτική δεν είναι ποίηση. Μάλλον οίηση και αλαζονεία είναι μέσα στη νέα τάξη πραγμάτων που συνεχίζει να παίζει με το μοίρασμα του κόσμου και των γειτονιών του ως τον διάβολο που δεν έχει άλλη δουλειά να κάνει… Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι η προσωποποίηση αυτής της οίησης και αυτής της πολιτικής προσέγγισης.
Στη Διάσκεψη του Βερολίνου θα συναντηθούν, λοιπόν, «εκλεκτοί προσκεκλημένοι» της Γερμανίας και του ΟΗΕ για το μέλλον της Λιβύης, όπου, μετά την… Αραβική Άνοιξη, πλάκωσε η βαρυχειμωνιά για το λαό και το μέλλον του, όπου ο εμφύλιος καλά κρατεί αλλά νομίζαμε –και η Κύπρος και η Ελλάδα– ότι όλα «καλά καμωμένα» από τον θείο Σαμ: Και η Αραβική Άνοιξη και το ξαναμοίρασμα του κόσμου.

Κι αφού εμείς είμαστε με τη Δύση και ας τρώγομεν πέτρες, βγάλαμε το σκασμό και παρακολουθήσαμε απαθώς (αν παρακολουθήσαμε) όσα συνέβαιναν εδώ και πέντε χρόνια στη γειτονική χώρα… Δεν ήταν άλλωστε και τόσο γειτονική για να αναζητήσουμε και μαζί της τριμερείς και τετραμερείς συνεργασίες. Ένας ΥΠΕΞ με δύο διευθύνσεις –μια για την ΕΕ και μια για τις συνεργασίες– πόσα να προλάβει. Μέχρι πού να φθάσει. Πάλι καλά που πρόλαβαν να υπογράψουν μνημόνιο συνεργασίας με την Ελλάδα. Αντί να εντρυφήσουν στο ενδεχόμενο να διαπραγματευτούν –ή έστω να δοκιμάσουν– από κοινού με την Τουρκία και να καθορίσουν τις ΑΟΖ τους…

Έχουμε, λοιπόν, που έχουμε τα προβλήματά μας με την Τουρκία και τη Λιβύη αλλά αυτό δεν αφορά τη διεθνή κοινότητα για να μας θεωρήσουν μέρος της λύσης του Λιβυκού! Η Μέρκελ και ο ΟΗΕ δεν κάλεσαν μήτε την Ελλάδα μήτε την Κύπρο στη Διάσκεψη. Μήπως εμείς τους καλέσαμε όταν αποφασίζαμε να συνάψουμε τις τριμερείς και τις τετραμερείς; Μήπως τους ρωτήσαμε αν ενδιαφέρονται για το «μέτωπο» που κτίζουμε για να απομονώσουμε την Τουρκία; Μήπως μας περιγελούν που κορδώνουμε σαν γύφτικο σκεπάρνι για τα πλούτη μας πριν καν εξορύξουμε ένα κυβικό πόδι φυσικό αέριο; Μήπως εμείς… αυτοαπομονωθήκαμε με την κοντόφθαλμη, αλαζονική μας εξωτερική πολιτική;

Ερώτημα για σκέψη και προβληματισμό υποβάλλουμε γιατί η απουσία μας –ημών και της Ελλάδος– από το Βερολίνο είναι ένα ερώτημα όπως το θέτει ο ποιητής: «Δεν είναι τίποτε να λείπεις… Επειδή αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει, θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλα εκείνα που γι’ αυτά έχεις λείψει, θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλο τον κόσμο».

Και φαίνεται ότι η Κύπρος, έμπλεη αυταπάτης και ψευδαισθήσεων, δεν θέλει να είναι για πάντα μέσα στον κόσμο. Λογαριάζει αλληθωρίζοντας προς δυσμάς και πολιτεύεται χρησιμοποιώντας μόνο τον ένα λοβό… Καθίσταται επικίνδυνη για τη δική της υπόθεση, για τον ίδιο της τον εαυτό.