Και τώρα στο διά ταύτα

47

Της Νίκης Κουλέρμου

Να λοιπόν που φθάνουμε σιγά-σιγά στο διά ταύτα. Στο ξεκαθάρισμα θέσεων και προθέσεων αναφορικά με την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, επί της ουσίας και επί της διαδικασίας. Μέχρι τώρα τα πράγματα ήταν απόλυτα συγχυσμένα, αν και ο ΓΓ του ΟΗΕ από την πρώτη του έκθεση μετά το ναυάγιο του Κραν Μοντανά και σε αυτές που ακολούθησαν είχε δώσει την κατεύθυνση για το ζητούμενο:

Να προβληματιστούν από κοινού και από κοινού να μεταφέρουν στον ΓΓ του ΟΗΕ την ισχυρή δέσμευση και αποφασιστικότητά τους για επανάληψη των συνομιλιών εντός των παραμέτρων των Ηνωμένων Εθνών, λαμβάνοντας υπόψη το κεκτημένο των συνομιλιών και με την αίσθηση του κατ’ επείγοντος. Στην έκθεση του Ιούνη του 2018, μάλιστα, ο ΓΓ του ΟΗΕ είχε περιλάβει και το ζήτημα του φυσικού αερίου, χωρίς να καταδικάζει τις παράνομες και απαράδεκτες δραστηριότητες της Τουρκίας εντός της κυπριακής ΑΟΖ.

Η διεθνής κοινότητα, ο ΟΗΕ και τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας δεν χάνουν ευκαιρία να δηλώνουν στήριξη στην αναζήτηση λύσης και μάλιστα την κατονομάζουν: Λύση Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Σε αντίθεση με τη νέα ρητορική που ανέπτυξε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης προκαλώντας δικαιολογημένες ανησυχίες αν επιδιώκει λύση συνομοσπονδίας ή και συγκαλυμμένης διχοτόμησης. Ιδιαίτερα μετά την «ιδέα» της χαλαρής και αποκεντρωμένης ομοσπονδίας την οποία δεν ξεκαθάρισε ούτε στην πολιτική ηγεσία, ούτε όμως και στον κ. Ακιτνζί. Το κυρίαρχο, ωστόσο, ζήτημα που φαίνεται να συζητά ο κ. Ακιντζί είναι την εκχώρηση κάποιων αρμοδιοτήτων χωρίς να καταργείται η πολιτική ισότητα και η αποτελεσματική συμμετοχή στη διακυβέρνηση. Εκείνο που ανησυχεί είναι ότι η εκχώρηση αρμοδιοτήτων μπορεί να διολισθήσει στη συζήτηση συνομοσπονδίας και όχι ομοσπονδίας.

Από την τελευταία επίσκεψη του κ. Τσαβούσογλου στα κατεχόμενα και τις δηλώσεις που ακολούθησαν, κρατούμε το μήνυμα ότι με τον κ. Ακιντζί υπάρχει ακόμα ελπίδα να παραμείνουμε στη λύση ΔΔΟ, παρά τις φωνές που ακούγονται εκατέρωθεν του συρματοπλέγματος με το ρατσιστικό και απαράδεκτο μότο του «τζιείνοι ποτζιεί τζιαι μεις ποδά», το οποίο οδηγεί στη διχοτόμηση και στο σκληρό σύνορο 180 χλμ με την Τουρκία. Αν τυχόν αφήσουμε το χρόνο να παρέλθει, τότε υπάρχει ο κίνδυνος να έχουμε απέναντί μας έναν πραγματικό εγκάθετο της Τουρκίας που συμφωνεί με την πάγια επιδίωξη της Τουρκίας για δύο κράτη, που θα της επιτρέπει πλήρη έλεγχο της Κύπρου.

Η ευθύνη των δύο ηγετών είναι ιστορική. Ή που θα οδηγήσουν την προσπάθεια σε αίσια κατάληξη, με την επανένωση του τόπου, του λαού και των θεσμών ή που θα βάλουν ταφόπετρα στο «κοινό όραμα» το οποίο διαχειρίστηκαν όλο αυτό το διάστημα μέχρι τις δύο Διασκέψεις, στη Γενεύη και στο Κραν Μοντανά.

Οι δύο ηγέτες έχουν μια δεύτερη, ιστορική ευκαιρία, με τη στήριξη της  πλειοψηφίας της κοινωνίας, να καταστήσουν το μικρό νησί μας, πρότυπο αρμονικής συμβίωσης.

Τα μάτια δεκατέσσερα. Βρισκόμαστε στο τέλος μιας μακράς διαδικασίας που πρέπει να καρποφορήσει. Είμαστε στο διά ταύτα. Κανείς δεν μπορεί να αποδράσει από την αλήθεια και το ιστορικό του καθήκον.