Καμία εμπιστοσύνη σε κράτος και εργοδότες



Του Γιάννη Κακαρή

 

Τα εργοτάξια ήταν ανέκαθεν ένα… ναρκοπέδιο, το οποίο μπορούσε να διεξέλθει μόνο όποιος έχει γνώση των κινδύνων και αφού τύχει της απαραίτητης εκπαίδευσης. Η γνώση όμως δεν είναι ποτέ αρκετή, αφού οι εργαζόμενοι πρέπει να έχουν τα απαραίτητα εργαλεία και μέσα προστασίας, αλλά και την απαραίτητη ξεκούραση για να αποφεύγουν λάθη που δημιουργεί η κούραση και η πίεση της δουλειάς.

Βρισκόμαστε στην τρίτη δεκαετία της τρίτης χιλιετίας, όμως σύμφωνα με το Υπουργείο Εργασίας, από το 2013 μέχρι το 2019 οι εργατικοί θάνατοι αυξήθηκαν κατά 37%. Μάλιστα κατά τους πρώτους 7 μήνες του χρόνου, και ενώ τα εργοτάξια ήταν κλειστά για τρεις μήνες λόγω κορονοϊού, σημειώθηκαν ήδη 9 εργατικοί θάνατοι.

Η επιστήμη και η τεχνολογία εξελίσσονται με ταχύτατους ρυθμούς, ωστόσο τα εργατικά ατυχήματα και οι θάνατοι στο μεροκάματο δεν μειώνονται. Αντιθέτως αυξάνονται!

Επομένως, είναι ξεκάθαρο ότι οι ευθύνες για τους εργατικούς θανάτους βαραίνουν περισσότερο τους εργοδότες. Στο βωμό του περιορισμού του κόστους και βελτίωσης της κερδοφορίας, αρνούνται ή παραλείπουν να συμμορφωθούν με τις υποχρεώσεις τους όσον αφορά την ασφάλεια και την υγεία στους χώρους δουλειάς. Ακόμα ένα ζήτημα που έχει άμεση σύνδεση με την κερδοφορία αποτελεί η ολοκλήρωση ενός έργου, σε λιγότερο διάστημα από τη συμφωνία, ή χωρίς να υπάρξει υπέρβαση των χρονοδιαγραμμάτων. Έτσι οι εργαζόμενοι υπό την ανάγκη απόκτησης καλύτερου και πιο ανθρώπινου μεροκάματου, αναγκάζονται από τους εργοδότες να εργάζονται σε υπερωρίες, ακόμα και τα Σαββατοκύριακα. Η εντατικοποίηση της εργασίας φέρνει ακόμα πιο μεγάλες πιθανότητες λαθών.

Όμως και το κράτος δεν είναι άμοιρο ευθυνών. Με έξαρση των εργασιών στον κατασκευαστικό τομέα και με τους πύργους στη Λεμεσό να υψώνονται μέρα με τη μέρα, ο έλεγχος τήρησης των συνθηκών ασφάλειας και υγείας είναι σχεδόν ανύπαρκτος.

Μόνο στη Λεμεσό τα εργοτάξια είναι αρκετές εκατοντάδες, αλλά σε ολόκληρη την Κύπρο υπάρχουν μόνο 19 επιθεωρητές εργασίας. Καλά ακούσατε. Επίσης, το Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας είναι υποστελεχωμένο κατά 25%. Από τις 85 θέσεις, οι 21 είναι κενές.

Πέρα από τα κροκοδείλια δάκρυα που χύνουν σε κάθε εργατικό θάνατο, οι εργοδότες, το κράτος και η κυβέρνηση, εντούτοις τίποτα δεν διορθώνεται. Αντίθετα, παραμένει η εργοδοτική αδιαφορία, η υποστελέχωση και οι πλήρως γραφειοκρατικές διαδικασίες. Αρκεί να αναφέρουμε ότι μετά από τόσους ελέγχους σε τόσα εργοτάξια, κατά τον τελευταίο χρόνο εκδικάστηκαν μόνο 12 υποθέσεις για παραβιάσεις των εργοδοτών.

Ένα μόνο παραμένει ικανό να τους προστατέψει και αυτό δεν είναι άλλο από την οργάνωση και ένωση των δυνάμεών τους. Παρά τα διαφορετικά και πολλές φορές αντικρουόμενα συμφέροντά τους, οι εργοδότες καταφέρνουν να είναι καλά οργανωμένοι στις ομοσπονδίες τους. Καιρός να οργανωθούν και οι εργαζόμενοι, για να προστατευθούν από την άρχουσα τάξη. Για να τους αποδείξουν ότι χωρίς αυτούς γρανάζι δεν γυρνά.