Κλείνει ο κύκλος της γενιάς της ανεξαρτησίας 

61

Του Κώστα Α. Κωνσταντίνου

Οι γεννηθέντες τη δεκαετία του 1980, του γράφοντος περιλαμβανομένου, πρόλαβαν να παρακολουθήσουν την πολιτική πορεία των πολιτικών της δεκαετίας της ανεξαρτησίας, οι οποίοι πρωταγωνίστησαν στα πολιτικά δρώμενα, πέραν των τεσσάρων δεκαετιών.

Ανήμερα της επετείου του πραξικοπήματος, στις 15 Ιουλίου, έφυγε από τη ζωή ο Αλέξης Γαλανός. Έφυγε λίγες μέρες αφότου αποχαιρετήσαμε τον Δημήτρη Χριστόφια, έξι χρόνια μετά το θάνατο του Γλαύκου Κληρίδη. Ο Αλ. Γαλανός διετέλεσε ΓΓ του Δημοκρατικού Κόμματος, βουλευτής επί σειρά ετών, Πρόεδρος της Βουλής και δήμαρχος της κατεχόμενης Αμμοχώστου.

Αφορμή του σημερινού άρθρου μια δήλωση του μακαριστού δημάρχου, όταν φιλοξενήθηκε πριν χρόνια στο στούντιο του «Άστρα», η οποία συμπύκνωνε, τολμώ να πω, μια θλιβερή αλλά και συνάμα ιστορική πραγματικότητα. Έλεγε τότε, στον Γ. Παυλίδη, ο μακαριστός δήμαρχος, ότι μεταπολεμικά εκαλείτο να παραστεί σε δέκα γάμους και δύο κηδείες Βαρωσιωτών, προσφύγων μακριά από την πόλη τους. Δυστυχώς στην πορεία του χρόνου, τόνιζε τότε, έφτασε στο σημείο να πηγαίνει σε 10 κηδείες και ίσως το πολύ 2 γάμους. Όσο ανατριχιαστική, ή, και πεζή και να τη θεωρεί κάποιος αυτή την κουβέντα του Αλέξη Γαλανού, δεν παύει να μεταφράζεται επί του εδάφους. Οι γενιές των Βαρωσιωτών που έφτιαξαν οικογένειες στην προσφυγιά ή και πάντρεψαν τα παιδιά τους μακριά από την πόλη τους, σιγά σιγά εγκαταλείπουν τα εγκόσμια. Σιγά σιγά κλείνει μαζί τους και ο -βιολογικός και πολιτικός- κύκλος των πολιτικών, οι οποίοι πρωταγωνίστησαν στα πολιτικά δρώμενα της Κύπρου πέραν των τεσσάρων δεκαετιών. Οι εξ Αμμοχώστου, Μόρφου, Καρπασίας, Κερύνειας που είχαν την ευκαιρία να ζήσουν την Κύπρο στην ολότητά της πεθαίνουν. Και μαζί τους πεθαίνει η γνώση, οι μνήμες, τα βιώματα των θλιβερών επετείων, τις οποίες μας θυμίζουν κάθε Ιούλη οι σειρήνες. Και τι μένει; Τα τετελεσμένα, επί του εδάφους και επί της ΑΟΖ, και μια αντιτουρκική «κυρωσιολογία» άνευ προηγουμένου, η οποία περιφέρεται μεταξύ ΚΟΡΕΠΕΡ και Συμβουλίου. «Κυρωσιολογία», απότοκο μιας μακράς στασιμότητας από το 2017 και εντεύθεν.

Μένουν πίσω οι γεννηθέντες τη δεκαετία του 1970 και εντεύθεν. Που είτε δεν έζησαν είτε δεν θυμούνται τι έζησαν πριν από το μαύρο καλοκαίρι της προδοσίας και του διαχωρισμού.

Ποιο είναι το χρέος μας σε αυτούς που μένουν πίσω; Να τρέξουμε να προφτάσουμε το τρένο της ολικής Κύπρου. Η «κυρωσιολογία», οι ευρωμαγκιές και οι αφορολόγητες «τσιαροφιλίες», κατά που λέγαμε προ 15ετίας στο στρατό, απλά θα μας οδηγήσουν στη σειρά αναμονής του σταθμού για το επόμενο τρένο, που όμως θα έχει διαφορετικές προδιαγραφές, πινακίδες και οδηγό. Ο χρόνος και τα τρένα δεν περιμένουν. Πολλές φορές μάς προσπερνούν κιόλας.