Κρίσιμο τεστ αντοχής του ΓεΣΥ η δεύτερη φάση



Του
Νεόφυτου Νεοφύτου

 

Το βλέμμα όλων, δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, βρίσκεται στη δεύτερη φάση του ΓεΣΥ, η οποία είναι η πιο κρίσιμη φάση. Είναι κρίσιμο τεστ αντοχής του ΓεΣΥ κατά πόσο θα μπορέσει να συνεχίσει απρόσκοπτα την πορεία του προσφέροντας ποιοτικές ιατρικές υπηρεσίες προς τους ασθενείς.

Η πρώτη φάση του ΓεΣΥ, παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα, τα κενά και τις αδυναμίες, έχει αγκαλιαστεί, τόσο από τους προσωπικούς και ειδικούς ιατρούς όσο και από τους ασθενείς. Σίγουρα προβλήματα υπάρχουν, όπως και καταχρήσεις, αλλά το σημαντικό είναι ότι έχουν στηθεί οι μηχανισμοί και είναι πλέον θέμα διορθωτικών μέτρων και ελέγχου.

Η συμφωνία, η οποία υπογράφηκε την περασμένη Δευτέρα μεταξύ του ΟΑΥ και των ιδιωτικών κλινικών, αποτελεί τον δεύτερο μεγάλο σταθμό για την πορεία του ΓεΣΥ. Πολλά ιδιωτικά νοσηλευτήρια, μικρά και μεγάλα, ξεκινούν διαπραγματεύσεις για ένταξή τους στην ενδονοσοκομειακή φάση του ΓεΣΥ, η οποία ξεκινά από τον ερχόμενο Ιούνιο. Είναι θετικό το έμπρακτο ενδιαφέρον και η πρόθεση των ιδιωτικών κλινικών να ενταχθούν στη δεύτερη φάση του ΓεΣΥ. Είναι ωστόσο δικαιολογημένες οι ανησυχίες που εκφράζουν τα ιδιωτικά νοσηλευτήρια σε σχέση με την ανάγκη αναδιοργάνωσης και εκσυγχρονισμού των δημόσιων νοσηλευτηρίων. Ανησυχία η οποία εστιάζεται σε πιθανή μετατόπιση μεγάλου όγκου ασθενών από τα δημόσια νοσηλευτήρια στα ιδιωτικά, τα οποία δεν θα μπορούν να ανταποκριθούν. Μια πρώτη βάσιμη ανησυχία υπάρχει, αφού, όσον αφορά τις παραπομπές από τον δημόσιο προς τον ιδιωτικό τομέα, σημειώθηκε μεγάλη αύξηση της τάξης του 75,89% σε σχέση με 54,29%. Την ίδια στιγμή, το ποσοστό αποστολής ασθενών στο εξωτερικό έχει μειωθεί από το 45,71% σε 24,11%. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν προτίμηση και εμπιστοσύνη του Κύπριου ασθενούς στον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος προσφέρει εξίσου ποιοτικές ιατρικές υπηρεσίες σε σχέση με νοσοκομεία του εξωτερικού. Δείχνουν, όμως, και μια ανεπάρκεια των δημόσιων νοσοκομείων. Συνεπώς, αποτελεί μεγάλο στοίχημα η ετοιμότητα των δημόσιων νοσηλευτηρίων να ανταγωνιστούν τα ιδιωτικά και αυτό θα πρέπει να γίνει τους επόμενους τρεις μήνες με ριζικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, αξιοποιώντας και εκσυγχρονίζοντας τις τεράστιες υποδομές που υπάρχουν, αλλά και τον σύγχρονο ιατρικό εξοπλισμό, όπως και το ιατρικό και παραϊατρικό δυναμικό. Αυτό απαιτεί πολιτική βούληση. Υπάρχει;