Λίγα λόγια για τον ∆ηµήτρη

196

Του Γιώργου ∆εληγιάννη

Είναι γεγονός ότι µπορεί να έχουµε γίνει κουραστικοί για κάποιους, αφού από την περασµένη Παρασκευή γράφουµε για τον ∆ηµήτρη Χριστόφια.
Είναι όµως και η ανάγκη που υπάρχει να πει κάποιος κάτι για έναν άνθρωπο που γνώρισε, µίλησε και συνεργάστηκε µαζί του έστω και για λίγο.

Για την πολιτική, πολιτισµική και άλλη του δράση έχουν ειπωθεί και γραφτεί πολλά και άλλα περισσότερα ακόµα θα ειπωθούν και θα γραφτούν. Η στήλη σήµερα θα µιλήσει για την ανθρώπινη πλευρά του.
Σχέσεις σε προσωπικό επίπεδο δεν είχα µε τον ∆ηµήτρη Χριστόφια, παρά µόνο εκείνες που επέβαλλε η επαγγελµατική µου ιδιότητα καλύπτοντας τις δραστηριότητές του από τότε που εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής και εγώ τότε ακόµα άπειρος δηµοσιογράφος, µέχρι και την εκλογή του στην Προεδρία της ∆ηµοκρατίας και τη θητεία του πέντε χρόνια εκεί.

Εκεί στο Προεδρικό, όπου (όπως έγραψαν και άλλοι καλοί συνάδελφοι) είχαµε την εµπειρία του ανθρώπου της διπλανής πόρτας ∆ηµήτρη Χριστόφια. Που κατέβαινε από το προεδρικό αυτοκίνητο και σου µιλούσε λες και ήταν ο γείτονάς σου που σε ξέρει χρόνια.
Απευθυνόταν πάντα σε όλους τους συναδέλφους (δηµοσιογράφους και εικονολήπτες) αποκαλώντας τους µε το µικρό τους (και ήξερε τα ονόµατα όλων).

Μεγαλύτερη εντύπωση όµως ήταν η πρώτη συµµετοχή του λίγες µόνο µέρες µετά την εκλογή του στην προεδρία της ∆ηµοκρατίας το 2008 στη σύνοδο των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες.
Πρώτη κάλυψη και από µένα τέτοιου γεγονότος και ήταν εντυπωσιακό το γεγονός ότι η αίθουσα που θα έκανε τις πρώτες του δηλώσεις δεν χωρούσε ούτε κουνούπι αφού ήταν κατάµεστη από τους ξένους δηµοσιογράφους που ήρθαν να δουν και να ακούσουν τον πρώτο ηγέτη χώρας της Ευρώπης που δήλωνε κοµµουνιστής.

Η δύση µας
Έτσι, ίδια και κείνη της ζωής µας
η δύση, από ώρα σε ώρα
κι ύστερα από λεπτό σε λεπτό
πίσω από τη γραµµή του ορίζοντα
θα φύγει και θα σβήσει.
Το µαράζι, που τ’ άλλο πρωί
δε θα γυρίσει, καθώς εκείνη του ήλιου,
απόγιοµα – ξηµέρωµα
αιώνες των αιώνων.
Το θαύµα δεν είναι ο άνθρωπος
Μα η Φύση που ‘ρχεται και γυρίζει
Κι εµείς χάρµα ως το σύθαµπο
τόσο λίγο κρατάµε…
Του Κώστα ∆εληγιάννη