Λουλούδια και σφαίρες

173

Της
Νίκης Κουλέρμου

Στις 9 Σεπτεμβρίου 2015, για πρώτη φορά ε/κ κόμμα επισκέφθηκε τους τάφους των Τ/κ θυμάτων της θηριωδίας της ΕΟΚΑ Β’ στα χωριά Μάραθα, Σανταλάρης και Αλόα, όπως και για πρώτη φορά Τ/κ πολιτικός επισκέφθηκε το κοιμητήριο Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και τους τάφους Ε/κ δολοφονηθέντων από την ΕΟΚΑ Β’ και τους Τούρκους εισβολείς. Ήταν οι αντιπροσωπείες του ΑΚΕΛ και της Ενωμένης Κύπρου, υπό τους ηγέτες τους, Άντρο Κυπριανού και Ιζέτ Ιζτζάν.

Ήταν μια τολμηρή πολιτική ενέργεια, καθώς τα πάθη και τα μίση φαίνεται πως εξακολουθούν να φωλιάζουν στα μυαλά και στις καρδιές ορισμένων φανατικών ή και εθνικιστών που αντιμάχονται τη λύση. Και αυτό φάνηκε με αφορμή μια συγγνώμη που διατύπωσε η πρώην Υπουργός Εξωτερικών μετά την ομαδική κηδεία 33 Τουρκοκύπριων αγνοουμένων από τα χωριά Τόχνη, Ζύγι και Μαρί που δολοφονήθηκαν τον Αύγουστο του 1974.

Μια συγγνώμη που έπρεπε να πει από καιρό ο ίδιος ο Πρόεδρος Αναστασιάδης. Τουλάχιστον από τον Ιούνιο του 2015 (8/6/2015) όταν μαζί με τον Μουσταφά Ακιντζί, στη Λεμεσό, παρακολούθησαν την παράσταση με τίτλο «Κύπρος: Πικράθηκα στα Ελληνικά, Πληγώθηκα στα Τουρκικά».

Ως εκ τούτου θεωρώ πως η προβολή της ταινίας «Λουλούδια και σφαίρες» χωρίς την παρουσία των δύο ηγετών ήταν μια ένδειξη ότι το Κυπριακό έχει μπει στην κατάψυξη. Κανείς δεν κάνει το ελάχιστο για να έλθουν οι δύο κοινότητες κοντά, να κατανοήσουν πραγματικά ότι ο πόνος τους είναι ο ίδιος και ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να κλείσουν οι πληγές αν δεν εξευρεθεί λύση που να προάγει το κοινό συμφέρον των δύο κοινοτήτων, που να καθιστά το λαό μας αφέντη στον τόπο του. Κι αυτό παρά τις προτροπές του ΓΓ του ΟΗΕ προς τους δύο ηγέτες, που κατ’ επανάληψη καταγράφονται στις τελευταίες εκθέσεις του για να απευθυνθούν στην κοινή γνώμη και να καλλιεργήσουν κουλτούρα ειρήνης.

Τα εγκλήματα και οι φρικαλεότητες δεν σβήνονται από τις ψυχές και τη μνήμη των ανθρώπων με μια μονοκονδυλιά. Ο Γιώργος Λιασής, που μαζί με τον Χουσεΐν Ακανσόι, «πρωταγωνιστούν» με τις μαρτυρίες τους για τις τραγωδίες στο Παλαίκυθρο και στη Μάραθα-Σανταλάρη, είναι οι ήρωες της ταινίας αλλά και πρωταγωνιστές στην προσπάθεια η πατρίδα μας να γυρίσει σελίδα, να ανοίξουν λεωφόροι προς την ειρήνη.

Ο Γιώργος Λιασής έζησε και επέζησε του μακελειού στο Παλαίκυθρο. Εκεί οι εγκληματίες, στις 17 Αυγούστου 1974, σκότωσαν 17 άτομα -από βρέφος 6 μηνών μέχρι γέροντα 73 χρόνων. Ο Ακανσόι επέζησε του μακελειού σε Μάραθα-Σανταλάρη-Αλόα όπου επίσης επαναλήφθηκαν οι αγριότητες με δολοφονίες εν ψυχρώ μικρών παιδιών και γερόντων. 126 άτομα, συνολικά, σφαγιάστηκαν από Ε/κ φασίστες στις 14 Αυγούστου 1974.

Οι πληγές εκείνης της εποχής είναι ακόμα ανοικτές και πυορροούν. Ποιος γνοιάζεται; Ποιος πρέπει να γνοιαστεί για να κλείσουν και να αναπαυθούν οι ψυχές των νεκρών; Πώς θα οικοδομηθεί η ειρήνη αν δεν γίνουν αποδεχτές οι αλήθειες; Πώς θα γεμίσει η γη με λουλούδια και να θάψει οριστικά στην ιστορία τις σφαίρες που σκόρπισαν θάνατο, λύπη και πόνο στους ανθρώπους των δύο κοινοτήτων;