Μα ούτε ένα… «δεσμεύομαι»



Της Νίκης Κουλέρμου

Ουδέν νεώτερον στις προγραμματικές θέσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας. «Συνεχίζει» και στη νέα πενταετία… όσα άρχισε την προηγούμενη. Η διαφορά είναι ότι αν και ενώπιόν του ο Πρόεδρος έχει πολλές προκλήσεις να αντιμετωπίσει, δεν «δεσμεύτηκε» για τίποτε! Ούτε καν «την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσει»!

Κι όμως μίλησε για αποφασιστικότητα, πάθος, πείσμα και ισχυρότατη βούληση για συνεργασία με όλους που θα διακρίνουν τη δεύτερη και τελευταία θητεία του, για να «ολοκληρώσει την ανασυγκρότηση του κράτους που θα οδηγήσει στην Κύπρο της Νέας Εποχής»!

Για να νομιμοποιείται, όμως, να μιλά για «ανασυγκρότηση» του κράτους και την Κύπρο της νέας εποχής ο Πρόεδρος Αναστασιάδης θάπρεπε να δώσει ελπίδα ότι πρώτα και πάνω απ’ όλα θα συνεργαστεί για απαλλαγή της Κύπρου από την κατοχή… Αυτή θάπρεπε να ήταν η μέγιστη πρόκληση για τον Πρόεδρο στην τελευταία του θητεία. Πλην όμως δεν έδειξε διατεθειμένος να συνεχίσει από κει που έμειναν οι συνομιλίες στο Κραν Μοντανά, αν και εφόσον σταματήσουν οι προκλήσεις από πλευράς Τουρκίας και τ/κής ηγεσίας στην κυπριακή ΑΟΖ. Δεν δήλωσε «δεσμευμένος» με το πλαίσιο Γκουτέρες και τα όσα απέφερε η ενεργή ανάμειξη του ΓΓ του ΟΗΕ στο Κραν Μοντανά. Μια τέτοια δήλωση θα άφηνε τουλάχιστον εκτεθειμένη στα μάτια της διεθνούς κοινότητας την Τουρκία που επιδεικνύει πειρατική συμπεριφορά και την τ/κ ηγεσία που στρεψοδικεί από συγκλίσεις σε ό,τι αφορά τη διαχείριση του φυσικού πλούτου της χώρας μας. 2η πρόκληση για τον Πρόεδρο είναι τα ενεργειακά. Η μέχρι τώρα διαχείρισή τους απέδειξε προχειρότητα, το λιγότερο. Υπήρξε καθυστέρηση αν όχι ολιγωρία στην υλοποίηση των ενεργειακών σχεδιασμών που παρέλαβαν, με αποτέλεσμα ούτε το φυσικό αέριο από το «Αφροδίτη» να έχει αξιοποιηθεί, ούτε και να είναι κανείς βέβαιος ότι τελικά η Κύπρος θα απολαύσει οφέλη από τον φυσικό αυτό πλούτο μέχρι το τέλος της πενταετίας Αναστασιάδη. Αν και οι ίδιοι οι κυβερνώντες θέλουν να δουν την Κύπρο ως ενεργειακό κόμβο… 3η πρόκληση για τον κ. Αναστασιάδη είναι η αναστήλωση των θεσμών οι οποίοι πλήγηκαν ανεπανόρθωτα κατά την πρώτη του θητεία με πιο ηχηρή περίπτωση την ιστορική παρατήρηση προς τον Πρόεδρο από τον Γενικό Εισαγγελέα: «Ντροπή», κύριε Πρόεδρε! Ο κ. Αναστασιάδης δήλωσε «ισχυρό σεβασμό προς όλους τους πολίτες, προς όλες τις πολιτικές δυνάμεις και τους θεσμούς, κορυφαίος των οποίων είναι η Βουλή». Εξήγησε όμως ότι «σέβεται» τη Βουλή γιατί θέλει να περνούν τα νομοθετήματα της κυβέρνησης και όχι γιατί μπορεί να νομοθετεί διαφορετικά από ό,τι θα ήταν η επιθυμία της. Κατά τον Πρόεδρο «χωρίς τη συνεργασία κυβέρνησης και νομοθετικής εξουσίας, (το προεδρικό σύστημα) μετατρέπει τη σταθερότητα σε στασιμότητα». Εδώ θα ήταν στατιστικά χρήσιμο να θυμηθεί κανείς πόσες φορές ο Πρόεδρος ανέφερε -κατά την 1η του θητεία- νομοθετήματα της Βουλής στο Ανώτατο. Όχι γιατί ήταν αντισυνταγματικά, αλλά γιατί επί της ουσίας διαφωνούσε ο Πρόεδρος και η κυβέρνησή του. 4η πρόκληση είναι ασφαλώς η ανάπτυξη για τους πολλούς, η μείωση της ανεργίας και η ενίσχυση του κράτους πρόνοιας. Πρόκληση που ο Πρόεδρος αδυνατεί να αντιμετωπίσει απλά για λόγους ιδεολογικούς. Μια 5η πρόκληση είναι τα Μη Εξυπηρετούμενα Δάνεια για τα οποία ο Πρόεδρος απλά ψηλώνει τα χέρια. Τη λέξη εκποιήσεις ουδέποτε την εκστόμισε. Είναι ένας εφιάλτης. Οι προκλήσεις δεν τελειώνουν εδώ. Οι ευθύνες είναι μεγάλες και ασήκωτες και δεν μπορούν να αναληφθούν, ούτε από τον Ένα ούτε από τον Κανένα…