Μισή αλήθεια



Της Νίκης Κουλέρμου

 

Τα οδοφράγματα ήταν τα πρώτα που έκλεισαν, στο όνομα της μη εξάπλωσης της πανδημίας του κορονοϊού. Πριν καν κλείσουν τα εξωτερικά σύνορα της χώρας μας – αεροδρόμια και λιμάνια. Ωστόσο καμία συζήτηση, καμία σκέψη από την κυβέρνηση και την ε/κ πλευρά για το άνοιγμά τους, παρόλο που συζητείται η έναρξη των πτήσεων στα αεροδρόμια και παρόλο που στα κατεχόμενα δεν παρουσιάζεται νέο κρούσμα εδώ και μέρες, ενώ τα πρώτα κρούσματα και στις ελεύθερες περιοχές και στα κατεχόμενα ήταν «εισαγόμενα». Θυμίζουμε ότι υπήρξαν έντονες αντιδράσεις για το κλείσιμό τους, ακριβώς γιατί δεν υπήρξε καμιά επιστημονική τεκμηρίωση γιατί έπρεπε να κλείσουν αντί να γίνεται ελεγχόμενη διέλευση. Οι Τουρκοκύπριοι που εργάζονται στις ελεύθερες περιοχές διαμαρτύρονται εδώ και μέρες γιατί δεν μπορούν να επιστρέψουν στην εργασία τους, ενώ πρόβλημα αντιμετωπίζουν και μαθητές που φοιτούν σε σχολεία στις ελεύθερες περιοχές. Η κυβέρνηση αποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι να τοποθετηθεί σ’ αυτά τα ζητήματα. Επιστολή που έχει απευθύνει ο Γ.Γ. της ΠΕΟ προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας από τις 6 Μαΐου για να διευκολυνθεί η προσέλευση των Τ/κ εργαζομένων σύμφωνα με όλα τα μέτρα προστασίας της υγείας που εφαρμόζονται καθολικά, δεν έχει ακόμα απαντηθεί.

Τι δείχνουν όλα αυτά; Ότι έχουμε ξεχασμένο το άλλο μισό του λαού και της πατρίδας μας; Ότι βολεύτηκαν με την απόλυτη απομόνωση της τ/κής κοινότητας; Ότι κανείς δεν θέλησε να αξιοποιηθεί η Δικοινοτική Επιτροπή Υγείας για κοινή αντιμετώπιση του κορονοϊού; Ότι ο κορονοϊός λειτούργησε ως αφορμή για να εξαπλωθεί ο ιός της διχοτόμησης; Ότι η κυβέρνησή μας επαναπαύθηκε στις δάφνες της «επιτυχούς αντιμετώπισης της κρίσης» και ξέχασε ότι εκτός από την οικονομία πρέπει να επανεκκινήσει και η προσπάθεια για λύση του Κυπριακού;

Υποβάλλουμε ερωτήματα γιατί κάθε παράθυρο που ανοίγει για επανεκκίνηση της προσπάθειας για λύση του Κυπριακού λογικά, αν όντως επιθυμούμε τη λύση, θα ‘πρεπε να το αξιοποιούμε για να μετατραπεί από παράθυρο σε καμαρόπορτα… Ωστόσο, φαίνεται πως η προσπάθεια για επανεκκίνηση ξεχάστηκε στα αζήτητα με μοναδικό δικαιολογητικό ότι και η τ/κ πλευρά ήθελε να προηγηθούν πρώτα οι διαδικασίες για ανάδειξη νέας ηγεσίας. Αυτό είναι σωστό, αλλά ταυτόχρονα είναι και η μισή αλήθεια. Γιατί η άλλη μισή κρύβεται στην αξιοποίηση κάθε ευκαιρίας για να νιώσουν οι Τ/κ ότι το μέλλον τους είναι με την Κυπριακή Δημοκρατία και όχι με την Τουρκία. Ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι που γνοιάζεται πραγματικά για το μέλλον τους και όχι η Τουρκία. Ότι η υγεία τους και η εργασία τους και η οικονομία τους και η ευημερία τους θα είναι κύριο μέλημα μιας επανενωμένης Κύπρου και όχι κλωτσοσκούφι της Τουρκίας.

Αλλά αυτά φαίνεται να είναι όνειρα για όσους επιμένουν ακόμα να βλέπουν και να νιώθουν το άλλο μισό του τόπου μας ως κομμάτι της κοινής μας πατρίδας.  Αναλώνεται η κάθε πλευρά σε προπαγανδιστικά συνθήματα και αφήνει την ουσία. Και ουσία θα ήταν για παράδειγμα αν βλέπαμε το παράθυρο που άνοιξε το τουρκικό ΥΠΕΞ -μέσα στην προκλητική του αντίδραση στην κοινή διακήρυξη των «5» ΥΠΕΞ (Κύπρου, Ελλάδας, Αιγύπτου, Γαλλίας και ΗΑΕ)- και να απαντήσουμε: Ναι, κοπιάστε να λύσουμε το Κυπριακό και μετά θα συνομιλήσουμε και για την οριοθέτηση της ΑΟΖ…