Να μην συμβεί σε εσάς αυτό που συμβαίνει σε εμάς!



Της Ελπις Γεωργίου

Είναι στιγμές που νιώθεις θλίψη, οργή, αγανάκτηση, στιγμές που σε πνίγει η αδικία που συντελείται. Μια τέτοια στιγμή βίωσα πριν λίγες μέρες όταν άκουσα τα εξής λόγια: «Εύχομαι να μην συμβεί ποτέ σε κανέναν από εσάς αυτό που συμβαίνει σε εμάς».

Η συγκεκριμένη αναφορά ανήκει σε ένα μέλος της Συριακής Επιτροπής για την Ειρήνη, ο οποίος βρέθηκε στην Κύπρο μαζί με έναν ομοεθνή του, με αφορμή τη Διεθνή Συνάντηση των Κινημάτων Ειρήνης των Περιφερειών Ευρώπης και Μέσης Ανατολής του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ειρήνης, την οποία φιλοξένησε στη Λευκωσία το Παγκύπριο Συμβούλιο Ειρήνης.

Τον άκουγα λοιπόν να περιγράφει την τραγική και ολέθρια από κάθε άποψη κατάσταση που επικρατεί στη Συρία και σκεφτόμουν ότι άκουγα τον εκπρόσωπο των «ελεύθερων πολιορκημένων», τον εκπρόσωπο των «προνομιούχων» που ζουν ακόμα, τον εκπρόσωπο ενός λαού τον οποίο βομβαρδίζουν «για το καλό του». Στην αρχή σκέφτηκα ότι λίγο πολύ αυτά που μας περιγράφει τα γνωρίζω… ωστόσο μόλις είπε «εύχομαι να μην συμβεί ποτέ σε κανέναν από εσάς, αυτό που συμβαίνει σε εμάς», ένιωσα μια γροθιά στο στομάχι, μια μαχαιριά στην καρδιά, ένα χαστούκι για όλη την ανθρωπότητα.

Οι Σύροι εκφράζουν καθημερινό πόνο και κραυγή αγωνίας ενώ Ευρωπαίοι και μη δεν μιλούν για την αιτία, δεν μιλούν για τον πόλεμο, δεν ζητούν να σταματήσει ο πόλεμος. Κανείς δεν μιλά για τον ιμπεριαλισμό! Γιατί άραγε; Ισως γιατί αυτό εξυπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα.

Ωστόσο ο συγκεκριμένος Σύρος γνωρίζει πολύ καλά ότι το παγκόσμιο φιλειρηνικό κίνημα, αλλά και ο κάθε ένας φιλειρηνιστής, δεν θα πάψει ποτέ να αγωνίζεται για το δίκαιο, να αγωνίζεται για την ειρήνη.

Και ακόμη κάτι… η Συρία ποτέ δεν έκλεισε τα σύνορά της για αυτούς που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους αναζητώντας ασφάλεια και καταφύγιο.

Για του λόγου το αληθές, παραθέτω τα εξής:

Η Συρία έγινε σπίτι για τους πρόσφυγες που διέφυγαν από τις στρατιές του Ιμπραήμ Πασά το 1839, έγινε σπίτι για τους Κιρκασιανούς πρόσφυγες το 1860, έγινε σπίτι για τους Αρμένιους πρόσφυγες το 1914.

Η Συρία έγινε σπίτι για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες το 1948 και το 1967, έγινε σπίτι για τους πρόσφυγες απ’ το Κουβέιτ το 1990, έγινε σπίτι για τους πρόσφυγες από τον Λίβανο το 1996, έγινε σπίτι για τους πρόσφυγες απ’ το Ιράκ το 2003. Η Συρία έγινε σπίτι για τους πρόσφυγες από τον Λίβανο το 2006.

Ας μην επιτρέψουμε λοιπόν στις γενιές να θυμούνται ότι όταν ένας Σύρος χρειάστηκε βοήθεια και καταφύγιο, τα σύνορα ήταν κλειστά και ο κόσμος κοιτούσε αδιάφορα!

Ο λαός της Συρίας αξίζει μιας καλύτερης αντιμετώπισης, αξίζει καλύτερης τύχης, αξίζει να ζήσει τη χώρα του, ειρηνικά χωρίς πολέμους και σκοτωμούς.