Νέα υποψήφια θύματα…

Της Έλπις Γεωργίου

Πάω στην υπεραγορά για τα καθιερωμένα ψώνια της ημέρας. Δίπλα μου στεκόταν η ιδιοκτήτρια και την πλαισίωναν δύο νεαρές κοπέλες, οι οποίες την άκουγαν με προσοχή. Ακούω λοιπόν την ιδιοκτήτρια να λέει: “Την Κυριακή θα κάνετε διάλειμμα 30 λεπτά!” Αμέσως συνειδητοποίησα ότι οι κοπέλες είναι υποψήφιες για μια ακόμη «ευέλικτη» θέση εργασίας και ακόμη έναν «ευέλικτο» μισθό. Άρα είναι τα νέα θύματα στο βωμό του κέρδους, της ασυδοσίας, της απουσίας κοινωνικού κράτους!

Στην τελική, είναι τα νέα θύματα του ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ! Θύμωσα! Ένιωσα οργή για αυτή την αδικία που συντελείται σε βάρος των εργαζομένων! O καπιταλισμός θέλει τον εργάτη να δουλεύει ασταμάτητα, 7 μέρες την εβδομάδα, 365 μέρες το χρόνο!

Η κυβέρνηση νομιμοποίησε την εργασία την Κυριακή, γιατί- λέει- έτσι κτυπά την ανεργία και δίνει περισσότερες ευκαιρίες στους πολίτες να κάνουν τα ψώνια τους χωρίς να έχουν τον άγχος ότι δεν προλαβαίνουν τα καταστήματα ανοικτά! Και η νέα γενιά -μορφωμένη μάλιστα γενιά- αφού το σύστημα δεν της άφησε άλλη επιλογή, διαλέγει το μισθό των 500-800 ευρώ για εργασία 7 ημερών την εβδομάδα!

Έχω έντονη άποψη για το θέμα. Η μητέρα μου από την ημέρα που μπήκε στην εργασία ήταν πωλήτρια! Τότε το πολυκατάστημα λεγόταν ΕΣΕΛ. Θυμάμαι πολύ καλά τα ωράριά της! 8 το πρωί μέχρι τη 1 το μεσημέρι! Μετά διάλειμμα 1,5 ώρα τον χειμώνα και 3 ώρες το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι σχολνούσε στις 7 το βράδυ και τον χειμώνα στις 6 το απόγευμα. Τετάρτη και Σάββατο η εργασία τελείωνε στη μια το μεσημέρι! ΠΟΤΕ ΚΥΡΙΑΚΗ. ΠΟΤΕ ΑΡΓΙΑ. Και με έναν μισθό αξιοπρεπέστατο. Στη συνέχεια -λίγο πριν την αφυπηρέτησή της- η ΕΣΕΛ έκλεισε και η μητέρα μου απολύθηκε.

Κράτησαν ένα μικρό κατάστημα με υφάσματα και η μητέρα μου μετά από 40 χρόνια εργασίας επαναπροσλήφθηκε ως νέα υπάλληλος. Μισθός 300 λίρες… Ήταν ο προάγγελος των όσων θα επακολουθούσαν, αφού σήμερα είναι τα 500 ευρώ! Το κεφάλαιο κάνει πάρτι στις πλάτες των εργαζομένων! Κοιτάζω το ρολόι μου… Η ώρα είναι 10 το βράδυ! Πάνω στο κομοδίνο διάφορα βιβλία, αλλά σ’ ένα από αυτά ήταν εξώφυλλο ο Λένιν. Το αρπάζω στα χέρια μου και του μιλώ… Έτσι περνάμε εμείς στον καπιταλισμό, του λέω!

Και ο Λένιν μού απαντά: «Στο σοσιαλισμό η εργατική δύναμη έπαψε να είναι εμπόρευμα και οι εργαζόμενοι, εκτός από παραγωγοί, έγιναν και ιδιοκτήτες του πλούτου που δημιουργούσε η δουλειά τους. Καθιερώθηκε το 8ωρο, παραχωρήθηκε στους εργαζόμενους μια ελεύθερη ημέρα την εβδομάδα και εξαλείφθηκε το φαινόμενο της ανεργίας». Αλήθεια; Και εγώ που νόμιζα ότι την ανεργία θα την εξαφανίσει η εργασία τις Κυριακές!

Μάλλον είμαι εκτός τόπου και χρόνου… Τι σας λέω κι εγώ τώρα;