Νεοφιλελέ αυτοϊκανοποίηση και αριστερό μπανιστήρι

66
Του Παλμύρη Δημήτρη
Πόσο βαρετή, μονότονη, επιφανειακή, αυτάρεσκη και ουσιαστικά επικίνδυνη είναι η κριτική για την ακροδεξιά η οποία αντλεί την επιχειρηματολογία της από τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία. Είναι μια κριτική που μπάζει από παντού καθώς οι πλείστοι λαϊκιστές-εθνικιστές ηγέτες είναι και νεοφιλελεύθεροι ως προς τη λατρεία των αγορών, π.χ. ο Μπολσονάρο. Το πιο επικίνδυνο όμως είναι πως αυτήν την ηγεμονική και επιπόλαιη κριτική προς την ακροδεξιά έρχεται και υιοθετεί και η μεγαλύτερη μερίδα της Αριστεράς.
Για παράδειγμα: Πριν από δύο περίπου εβδομάδες (27 Ιανουαρίου) στην επέτειο από την απελευθέρωση του Άουσβιτς, έγραφε μια ανακοίνωση πως το πρόβλημα των Ναζί ήταν η μη ανοχή στη διαφορετικότητα. Καλές οι προθέσεις του συντάκτη, αλλά περισσότερο μου θυμίζει εκείνους που ερμηνεύουν τα εγκλήματα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ως αποτέλεσμα της «αναποτελεσματικότητας» των γεννητικών οργάνων του Χίτλερ. Γιατί τέτοιου επιπέδου αναλύσεις θα έχουμε εάν δεν μπορούμε να συλλάβουμε την ακροδεξιά ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων οικονομικών δεδομένων και τον αντίκτυπο που αυτά έχουν στη συνείδηση μιας μερίδας ανθρώπων στην κοινωνία.
Στο κάτω-κάτω, τη διαφορετικότητα την αναπαράγει με τον πιο αδίστακτο τρόπο το καπιταλιστικό σύστημα, σπρώχνοντας ή εγκαταλείποντας κοινωνικές ομάδες στο περιθώριο.
Αργότερα προτάσσει το σεβασμό στην υποκουλτούρα αυτών των εγκαταλειμμένων ομάδων για να νιώθουμε όλοι καλά. Οι ακροδεξιοί δεν αρνούνται αυτή τη διαφορετικότητα. Την παίρνουν ένα βήμα παρακάτω: κάνουν ξεκάθαρα τα όρια που θέτει το σύστημα!
Αποφασίζουν να τη συντηρήσουν και να επωφεληθούν από αυτή. Απλώς στη διαφορετικότητά τους, αυτοί ενεργούν άμεσα ως ισχυροί ενώ οι νεοφιλελεύθεροι το κάνουν στα μουλωχτά.
Γιατί τι άλλο κάνουν οι νεοφιλελεύθεροι όταν τσακίζουν ακόμη και τα τελευταία απομεινάρια του κράτους πρόνοιας τα οποία στήριζαν περισσότερο από όλους τις ομάδες των αδυνάτων;
Και φυσικά η Αριστερά θα έπρεπε να στοχεύει πολύ πιο πέρα ακόμη και από το κράτος πρόνοιας. Γιατί ακόμη και αυτό συντηρεί (με τον δικό του τρόπο και ως ένα βαθμό) ταξικές ανισότητες οι οποίες εκφράζονται και ως φυλετικές ή άλλες.
Δεν θα έπρεπε λοιπόν η Αριστερά να παλεύει για τη δημιουργία συνθηκών που θα τερμάτιζαν τη διαφορετικότητα η οποία ουσιαστικά αποτελεί αντανάκλαση της ταξικής ανισότητας; Δεν θα έπρεπε να κάνουμε κουβέντα για κατάργησή της; Να ασκούμε μια πολύ πιο βαθιά κριτική σε όλα αυτά;
Δεν ξέρω! Μπορεί να κάνω λάθος! Αλλά ας μιλήσουμε λίγο και για αυτά αντί για τον αυτάρεσκο μονόλογο για το πόσο καλοί είμαστε που αγαπάμε τα φτωχά μαυράκια!