Νιώθουν ή όχι τύψεις κάποιοι που χάνονται 40 ζωές το χρόνο

35

Του Νεόφυτου Νεοφύτου

Μέχρι το 2020 έχει υπολογιστεί ότι ο αριθμός των αυτοκτονιών θα αυξηθεί μέχρι και 1,5 εκατομμύρια το χρόνο, αναφέρει η Ψυχιατρική Εταιρεία Κύπρου. Σήμερα, η αυτοκτονία αποτελεί δε την τρίτη αιτία θανάτου σε άτομα ηλικίας 15 με 19 ετών.
Τα στατιστικά στοιχεία συγκλονίζουν και για την Κύπρο. Καταγράφονται 36 μέχρι 40 αυτοκτονίες ετησίως, ενώ υπάρχει και ένας άλλος άγνωστος αριθμός που δεν καταγράφονται.

Το μεγάλο ερώτημα που παραμένει είναι κατά πόσον αυτοί οι άνθρωποι, νέοι στην ηλικία, θα μπορούσαν να σωθούν και η κοινωνία δεν τους βοήθησε. Αν αναλογιστούμε ότι οι αιτίες που οδηγούν στην αυτοκτονία είναι παράγοντες οικονομικοί, η κατάθλιψη, ο χωρισμός, η απώλεια δουλειάς, χρόνια προβλήματα υγείας, κατάχρηση ουσιών, τότε ο μεγάλος ίσως και ο κύριος ένοχος είναι η ίδια η κοινωνία, οι επικρατούσες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες και πολιτικές.
Όσο παρατραβηγμένο κι αν είναι, κάποιοι έχουν ευθύνη.

Είναι εκείνοι που βρίσκονται στην εξουσία και εφαρμόζουν πολιτικές οι οποίες οδηγούν τους ανθρώπους σε κοινωνικά, οικογενειακά, προσωπικά αδιέξοδα και τους σπρώχνουν στην αυτοκτονία, αφού την βλέπουν ως μια «επιλογή – διέξοδο για να ξεφύγουν από την απόγνωση». Αυτοί οι άνθρωποι κάτω υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να συνεχίσουν να παράγουν και να προσφέρουν στην κοινωνία. Εάν υπήρχαν οι μηχανισμοί για έγκαιρη διάγνωση των αιτιών θα μπορούσαν να σωθούν ανθρώπινες ζωές.

Πέραν του ότι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές οδηγούν όλο και περισσότερο κόσμο στην περιθωριοποίηση, στη φτωχοποίηση και στην απόγνωση, το κράτος μας δεν διαθέτει ούτε εθνικό στρατηγικό σχέδιο για να εντοπίζει έγκαιρα αυτούς τους ανθρώπους και να τους στηρίζει. Το ίδιο το Υπουργείο Υγείας παραδέχεται πως η πρόληψη της αυτοκτονίας απαιτεί συντονισμό και συνεργασία μεταξύ πολλών φορέων της κοινωνίας και θα πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα.

Δεν είναι, όμως, προτεραιότητα, αλλά ούτε καν συντονισμός δεν υπάρχει. Ελάχιστα μέχρι ανύπαρκτα τα μεμονωμένα και αποσπασματικά προγράμματα πρόληψης και σε μηδενικό επίπεδο ο όποιος συντονισμός επιβάλλεται να υπάρχει μεταξύ όλων των αρμόδιων υπηρεσιών. Αλήθεια, όταν χάνεται μια ζωή νιώθουν ή όχι τύψεις όλοι αυτοί που έπρεπε να πράξουν όσα έπρεπε και δεν έπραξαν;