Νόµιµο, ηθικό κι ένα έγκληµα

51

Του Τάσου Περδίου

Μπορεί να πέρασαν στα ψιλά της κυπριακής ειδησεογραφίας, αλλά οι εξελίξεις των τελευταίων ηµερών ήταν συνταρακτικές στη Μάλτα σχετικά µε τη δολοφονία της δηµοσιογράφου ∆άφνη Καρουάνα Γκαλίζια.
∆ύο χρόνια µετά το φόνο, οι ∆ιωκτικές Αρχές, αξιοποιώντας προεδρική χάρη σε συλληφθέντα για άλλα εγκλήµατα, εξασφάλισαν αξιόπιστη µαρτυρία και συνέλαβαν ως ύποπτο για οργάνωση του φόνου τον 50χρονο Γιόργκεν Φένεκ, έναν από τους πιο επιφανείς επιχειρηµατίες της χώρας.

Η δηµοσιογράφος είχε αποκαλύψει το 2017 χρησιµοποιώντας διαρροές µέσω των διαβόητων Panama Papers ότι δύο µέλη της κυβέρνησης, ο προσωπάρχης Κιθ Σκέµπρι και ο Υπουργός Τουρισµού Κόνραντ Μίτσι (ήταν τότε Υπουργός Ενέργειας), έγιναν ιδιοκτήτες µυστικών εταιρειών κελυφών, γνωστών ως shell companies λίγο µετά τους διορισµούς τους και ότι αυτές οι εταιρείες θα λάµβαναν πληρωµές από τρίτη εταιρεία κέλυφος, η οποία αποδείχθηκε ότι ανήκε στον Γιόργκεν Φένεκ. Tο στόµα της δηµοσιογράφου έκλεισε για πάντα µε µια βόµβα τον Οκτώβριο του 2017.

Την περασµένη Τρίτη, µετά από πολύωρη συνεδρίαση του Υπουργικού Συµβουλίου και ενώ έξω φώναζαν συνθήµατα και πετούσαν αβγά πολίτες απαιτώντας παραιτήσεις, παραιτήθηκαν οι Σκέµπρι και Μίτσι, ενώ ανέστειλε τη συµµετοχή του στην κυβέρνηση ο Υπουργός Οικονοµικών Κρις Καρτόνα. Ο Σκέµπρι συνελήφθη την ίδια µέρα. Η πίεση είναι πλέον στους ώµους του ίδιου του Πρωθυπουργού Γιόζεφ Μουσκάτ, το πολιτικό µέλλον του οποίου κρέµεται από µια κλωστή.

Γιατί µας ενδιαφέρουν ιδιαιτέρως εµάς τους Κυπραίους όλα αυτά; Ενδιαφέρον έχει η δήλωση που έκανε την περασµένη Τρίτη εξερχόµενος του γραφείου του Πρωθυπουργού ο παραιτηθείς Υπουργός Τουρισµού: “Υπό το φως των έκτακτων περιστάσεων και του γενικού αισθήµατος στη χώρα, προσωπικά πιστεύω ότι το σωστό αυτή τη στιγµή είναι να παραιτηθώ.

∆εν έχω κάνει οτιδήποτε κακό από ποινικής άποψης”. Όλοι οι παραιτηθέντες αρνούνται οποιαδήποτε εµπλοκή στη διάπραξη της δολοφονίας, η οποία όµως έχει ταρακουνήσει τη χώρα συθέµελα ακριβώς επειδή οι αποκαλύψεις έφεραν στο φως τη σαπίλα της διαπλοκής πολιτικών και επιχειρηµατιών.

Μπορεί η σύσταση εταιρειών κρυµµένων σε φορολογικούς παραδείσους να έγινε µε απόλυτη προσήλωση στο γράµµα του νόµου, αλλά αυτό φυσικά δεν κατέστησε ηθικά και πολιτικά αποδεκτή τη συµµετοχή µελών της κυβέρνησης σε τέτοια αλισβερίσια. Εξ ου και η ατάκα του Κόνραντ Μίτσι, “δεν έχω κάνει οτιδήποτε κακό από ποινικής άποψης”, δεν µπορούσε να τον γλιτώσει από την πολιτική γκιλοτίνα από τη στιγµή που η υπόθεση πήρε τις διαστάσεις που πήρε µε τη δολοφονία της δηµοσιογράφου που τα είχε βγάλει στη φόρα.

Σε αντίθεση µε τους δικούς µας θλιβερούς κυβερνώντες τους οποίους από πού να πιάσεις και πού να αφήσεις; Από το ξεπούληµα µιας κρατικής τράπεζας σε µια ιδιωτική τράπεζα άµεσα συνδεδεµένη µε στελέχη του κυβερνώντος κόµµατος; Από την προνοµιακή διάσωση εκατοµµυρίων της οικογένειας του ίδιου του Προέδρου, ενώ κουρεύονταν οι καταθέσεις όλων των άλλων; Από την πώληση διαβατηρίων µε αποφάσεις του Προέδρου, ενώ πλουτίζει η οικογένεια του Προέδρου και οικογένειες υπουργών του Προέδρου; Από µυστικά πάρε δώσε µε ολιγάρχες; Από παραχώρηση υπηκοότητας σε διεθνώς καταζητούµενους για οικονοµικά εγκλήµατα; Εδώ, κάθε φορά, ξεστοµίζουν ένα “έγιναν όλα νόµιµα” και καθάρισαν…