Οι αριθμοί με τρομάζουν!

Του Κώστα Κωνσταντίνου

 

Ο Ερσίν Τατάρ είναι ο νέος ηγέτης στην τουρκοκυπριακή κοινότητα. Πλέον, έχουμε απέναντί μας έναν νέο συνομιλητή με ξεκάθαρη τοποθέτηση υπέρ μιας λύσης δύο κρατών. Άλλος ένας Τ/κ ηγέτης ο οποίος επένδυσε την πολιτική του σταδιοδρομία στην προοπτική της επανένωσης της Κύπρου στα πλαίσια μιας ομοσπονδιακής λύσης αποχωρεί από την πολιτική σκηνή. Ο Μουσταφά Ακκιντζή, 73 ετών σήμερα, είχε θέσει προ πολλών δεκαετιών ως στόχο τη συνεργασία των δύο πλευρών. Από την εποχή της δημαρχίας της Λευκωσίας και τη θεμελίωση της συνεργασίας με το Λέλλο Δημητριάδη, μέχρι την ανακήρυξή του στην ηγεσία των Τουρκοκυπρίων το 2015. Από το 1976 όταν ανέλαβε τη δημαρχία της Λευκωσίας μέχρι σήμερα πέρασαν 44 χρόνια. Περίπου τόσο θα είμαι, όπως τα υπολογίζω, όταν θα ανοίξει ένα νέο παράθυρο για επίτευξη συμφωνίας για την Κύπρο. Περίπου τόσο ήταν οι παππούδες μας, που έφυγαν από τη ζωή προ δεκαετίας, το 1974. Είμαι αισίως στα 38. Συνομήλικος της ανακήρυξης του ψευδοκράτους το 1983. Τα παιδιά που γεννήθηκαν την περίοδο του δημοψηφίσματος, το 2003-2004, όταν άνοιξε τότε άλλο ένα παράθυρο επανένωσης, σήμερα είναι 16 χρονών. Σε λίγο καιρό τελειώνουν το Λύκειο. Αυτοί είναι οι αριθμοί του Κυπριακού. Αριθμοί που, προσωπικά, με τρομάζουν. Όπως με τρομάζουν και οι ερωτήσεις που μου υποβάλλουν γνωστοί και φίλοι κατά καιρούς. Τελικά υπάρχει τελευταία ευκαιρία; Χάσαμε εν τέλει το τρένο; Το θέμα δεν είναι αν χάσαμε το τρένο. Αυτό θα ξαναέρθει. Το ερώτημα είναι με ποια κατεύθυνση και με ποιο προορισμό. Με την παρέλευση του χρόνου, ο προορισμός θα γίνεται όλο και δυσκολότερος, όλο και περισσότερο άνυδρος, άγονος και γεμάτος με εμπόδια. Τα τετελεσμένα επί του εδάφους παγιώνονται. H συνεχής υποστήριξη σε έναν ορίζοντα ατέρμονης διαδικασίας χωρίς αποτέλεσμα έχει λήξει σημείωνε ο ΓΓ του ΟΗΕ παραπέμποντας στο ότι το στάτους κβο δεν είναι πλέον βιώσιμο. Η κάθε επόμενη ευκαιρία θα έχει χειρότερα χαρακτηριστικά από την προηγούμενη. Στόχος αυτή την ώρα,= η πολιτική συνέπεια για να οδηγηθούμε σε συμφωνία. Οι κωλυσιεργίες της τελευταίας τριετίας απλά επιβεβαιώνουν ότι ο χρόνος που μένει ανεκμετάλλευτος δημιουργεί τη δική του διαχωριστική δυναμική.

Μόνη διέξοδος η επανέναρξη της διαπραγματευτικής διαδικασίας και συνέχισή της από εκεί που είχε μείνει στο Κραν Μοντανά, στη βάση του πλαισίου Γκουτέρες και των διαμειφθέντων συγκλίσεων. Οι αλληθωρισμοί προς άλλες μορφές λύσης μας οδηγούν σε απευκταίους και καταστροφικούς προορισμούς.