Οι δέκα μέρες που έγιναν τρεις μήνες…

Του Τάσου Περδίου

Στις 13 Φεβρουαρίου 2020, ο Υπουργός Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων πραγματοποίησε επίσκεψη στον Δήμο Λάρνακας. Στις δηλώσεις του, ο Γιάννης Καρούσος επιφύλαξε μια μεγάλη και ευχάριστη έκπληξη ανακοινώνοντας ότι το προηγούμενο βράδυ, 12 Φεβρουαρίου, είχε κλείσει η συμφωνία για την ενιαία ανάπτυξη του λιμανιού και της μαρίνας της Λάρνακας. Ο κ. Καρούσος δήλωνε επί λέξει, όπως αναρτήθηκαν στο Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, τα εξής: “Η ανάπτυξη αυτή προχωρά. Έχουμε συμφωνήσει με τον επενδυτή, πρόκειται για μια επένδυση του ενός δισεκατομμυρίου με πολλαπλά οφέλη και για τη Λάρνακα, αλλά και για την οικονομία του τόπου. Εντός δέκα ημερών θα ετοιμαστεί το συμβόλαιο και μέσα στις επόμενες εβδομάδες θα υπογραφεί το συμβόλαιο και στη συνέχεια θα ξεκινήσει η υλοποίησή του”.

Καταρχάς, να ξεκαθαρίσουμε ότι ουδείς ανέμενε ότι μια κρίση που προκάλεσε κοινωνικό και οικονομικό αλαλούμ, σχεδόν σε ολόκληρη την υφήλιο, δεν επρόκειτο να επηρεάσει τον κρατικό μηχανισμό της Κύπρου. Αλλά, αν έπαιρνε κανείς τοις μετρητοίς τη δήλωση του κ. Καρούσου, η Σύμβαση Παραχώρησης έπρεπε να ήταν έτοιμη για υπογραφή το αργότερο μέχρι τις 23 Φεβρουαρίου του 2020, περίπου δύο εβδομάδες πριν πατήσει πόδι στην Κύπρο το πρώτο κρούσμα κορονοϊού και αρχίσει ο εφιάλτης που ζήσαμε αργότερα. Ίσως ήταν με βάση αυτή την εκτίμηση του αρμόδιου υπουργού που στις 26 Φεβρουαρίου 2020 έγινε μια μεγαλοπρεπής τελετή δημόσιας παρουσίασης του έργου στη Δημοτική Πινακοθήκη της Λάρνακας, με κάθε επισημότητα, παρόντος μεταξύ άλλων και του Πρέσβη του Ισραήλ στην Κύπρο, Σάμι Ρεβέλ.

Δεν γνωρίζω από πού άντλησε την πληροφόρησή του ο κ. Καρούσος και διαβεβαίωνε ότι σε δέκα μέρες από τις 13 Φεβρουαρίου θα ήταν έτοιμη για υπογραφή η Σύμβαση Παραχώρησης. Προφανώς κάποιοι τον παραπληροφόρησαν επειδή έκτοτε έχουν περάσει τρεις μήνες. Με όλη την κατανόηση και το σεβασμό για την έκτακτη ανάγκη που ακολούθησε και τη διαφοροποίηση των προτεραιοτήτων, έχουμε μπει στον τέταρτο μήνα από την ανακοίνωση της συμφωνίας και αν ρωτήσεις κάποιους που ψάχνουν να μάθουν τι συμβαίνει, μπορεί να σου απαντήσουν “Εδώ η σύμβαση, εκεί η σύμβαση, πού είναι η σύμβαση;” Εδώ και μερικές εβδομάδες, ρωτάνε στο Υπουργείο Μεταφορών και τους παραπέμπουν στη Νομική Υπηρεσία στην οποία δεν μπορεί να εντοπιστεί κανένας και δεν μπορεί να απαντήσει κανένας πού ακριβώς βρίσκεται η σύμβαση. Είναι με αυτό τον τρόπο που θα υλοποιηθεί η μεγαλύτερη επένδυση στην ιστορία της Κύπρου;