Οι εισαγόμενοι φωστήρες



Του
Μιχάλη Μιχαήλ

Σε πολλά πράγματα έχουμε ξεφύγει σε αυτό τον τόπο. Λέξεις και ορισμοί έχασαν την έννοια τους, ο καθένας ερμηνεύει όπως θέλει, ό,τι θέλει. Σήμερα λέμε, αύριο αναιρούμε ή λέμε άλλα, χωρίς να μας νοιάζει αν χθες λέγαμε πράγματα διαφορετικά, όπως π.χ. η κυβέρνηση διά του ΥΠΕΞ, ο οποίος πριν από ένα χρόνο μας διαβεβαίωνε ότι η ΑΟΖ έχει θωρακιστεί. Σήμερα που του το υπενθυμίζουν, μπροστά στο ανενόχλητο σεργιάνι των τουρκικών ερευνητικών πλοίων και των παράνομων ενεργειών τους, μας λένε πως ποτέ δεν ειπώθηκε κάτι τέτοιο. Και οι πλείστοι τους πιστεύουμε αφού ούτε καν θυμόμαστε αυτές τις δηλώσεις. Στο Κυπριακό βρισκόμαστε σε έναν κυκεώνα που κανένας δεν ξέρει πού θα μας βγάλει. Κι αυτό όχι τυχαία, αλλά λόγω συγκεκριμένων χειρισμών. Και ναι, αυτοί οι χειρισμοί αφορούν και την Τουρκία, αφορούν και τον Ακιντζί, όμως αφορούν και τον Αναστασιάδη. Στα ενεργειακά επίσης βρισκόμαστε μέσα σε ένα μπάχαλο που κανένας δεν ξέρει πού θα οδηγήσει. Κι ας γίνονται οι τριμερείς και πάλι για το θεαθήναι, για τα μάτια του κόσμου, αφού η χθεσινή τριμερής στην Αίγυπτο δεν πρόσφερε κάτι συγκεκριμένο ή ουσιαστικό. Και μέσα σε όλα αυτά έχουμε την εισαγωγή πολιτικών κι όχι μόνο φωστήρων από την Ελλάδα, οι οποίοι θα μας διδάξουν και θα μας καθοδηγήσουν για το τι θα κάνουμε, είτε στο Κυπριακό είτε στα ενεργειακά ή σε άλλα θέματα. Αυτό το δεδομένο, που δεν είναι σημερινό, δεν πηγάζει από το πουθενά. Πηγάζει από το σύνδρομο που υπάρχει στην Ελλάδα ότι αυτή είναι το εθνικό κέντρο και η Κύπρος είναι η θυγατέρα, η οποία πρέπει να πάρει καθοδήγηση. Είναι και το άλλο σύνδρομο στην Κύπρο, το οποίο υποβάλλει ότι τέτοιες επαφές κι ενέργειες ενισχύουν τα εθνικά δεσμά ανάμεσα στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Και τα δύο εντελώς λανθασμένα κατά την άποψή μου και τα οποία δημιουργούν μια κατάσταση ποδηγέτησης, αλλά και πάλι με επικοινωνιακό χαρακτήρα και όχι χαρακτήρα ουσίας. Κατά καιρούς λοιπόν κάποιοι κουβαλούν στην Κύπρο εισαγόμενους φωστήρες, οι οποίοι θα μας φωτίσουν, θα μας διαφωτίσουν και θα καθοδηγήσουν εμάς τους ιθαγενείς. Το αξιοπρόσεκτο είναι πως αρκετοί από αυτούς που τους προσκαλούν κι έρχονται, στο τέλος μάς την λένε κι από πάνω. Ειδικά στο Κυπριακό αν θυμηθεί κάποιος διάφορα ονόματα, θα διαπιστώσει ότι μετά από καιρό αυτοί οι σοφοί καθοδηγητές από το κλεινόν άστυ, ενώ μας «διδάσκουν» πώς θα αγωνιστούμε για την απελευθέρωση της Κύπρου, στο τέλος καταλήγουν στο να μας εισηγηθούν τη διχοτόμηση με διάφορες μορφές. Είναι καιρός να απογαλακτιστούν ορισμένοι. Βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα και όχι στη δεκαετία του ’50.