Οι μάσκες έπεσαν προ πολλού

44

Της Μαρίας Φράγκου

Δεν είναι μόνο τα ψέματά τους, δεν είναι μόνο η αλαζονεία και η ειρωνεία τους… Είναι και το ότι απαξιούν να μας ακούσουν. Απαξιώνουν την κάθε διαφορετική άποψη, λοιδορούν ακόμα και την κραυγή αγωνίας του κόσμου.

Οι σημερινοί κυβερνώντες ζουν σε έναν άλλο, δικό τους, κατάδικό τους κόσμο. Σε ένα άλλο σύμπαν. Όχι παράλληλο με το δικό μας, έτη φωτός μακριά από το δικό μας σύμπαν. Δεν γίνεται να σε φτύνει μια κοινωνία κι εσύ να υποκρίνεσαι πως βρέχει. Δεν γίνεται να σου λένε πως εγκλημάτησες σε βάρος ανθρώπων που μόχθησαν και μάτωσαν για να φτιάξουν τον Συνεργατισμό, πως ξεγέλασες αυτούς που υποθήκευσαν τα όνειρα και τις ελπίδες τους, λέγοντάς τους πως θα τους τον δώσεις πίσω, κι εσύ να συμπεριφέρεσαι με τον γνωστό τρόπο “τρία πουλάκια κάθονταν”.

Εκεί στο σύμπαν που ζουν, μακριά από την πραγματική ζωή και τα προβλήματά της, οι κυβερνώντες έχουν άλλες έγνοιες. Πώς να ευνοήσουν φίλους και συγγενείς, μα προπάντων πως να εξυπηρετήσουν το ιδιωτικό κεφάλαιο. Δώρισαν στην Ελληνική Τράπεζα εκατομμύρια και περιουσίες δισεκατομμυρίων, διόρισαν συμμαθητές και φίλους στη διαχείριση του υπό κατάρρευση Συνεργατισμού, αφήνοντάς τους να συμπεριφέρονται σαν πασάδες, αλλά δεν έχουν καμία ευθύνη.

Στραγγαλίζουν κάθε τι κρατικό, γιατί θέλουν να το μετατρέψουν σε ιδιωτικό, ικανοποιώντας το μεγάλο κεφάλαιο. Ημικρατικοί οργανισμοί που αποδεδειγμένα φέρνουν έσοδα στο κράτος και επιστρέφουν κέρδη τους στους πολίτες, γίνονται δώρο στους λίγους για να αυγατίσουν τον πλούτο τους, αδιαφορώντας για τις συνέπειες.

Τελευταίο παράδειγμα της αισχύνης τους, οι κραυγαλέες προθέσεις τους για τη δημόσια ραδιοτηλεόραση. Πρώτα την στραγγαλίζουν, για να θανατωθεί, τάχα, από μόνη της μετά. Άφησαν το ΡΙΚ χωρίς προϋπολογισμό για να στείλουν το μήνυμα πως «ως παράταξη ήμασταν πάντοτε, και είμαστε και σήμερα, υπέρμαχοι της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης…». Μα πόσο να μας κοροϊδεύουν; Γι’ αυτό σας λέω. Μας απαξιώνουν οι κυβερνώντες. Και έχουν και σύμμαχό τους το ΔΗΚΟ και σε αυτό το τελευταίο και γενικότερα. Γιατί οι ιδιωτικοποιήσεις είναι το ευαγγέλιό τους. Η φιλοσοφία τους, η πολιτική και πρακτική τους. Οι μάσκες έπεσαν προ πολλού.