Οι στοχεύσεις Ερντογάν για την Αγ. Σοφιά και η Δύση



Του Μιχάλη Μιχαήλ

 

Η απόφαση του τουρκικού κράτους, με επικεφαλής τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, να μετατρέψει την Αγιά Σοφιά σε μουσουλμανικό τέμενος έχει ξεσηκώσει μεγάλες αντιδράσεις. Ο καθένας που αντιδρά το βλέπει από τη δική του σκοπιά και κατά κύριο λόγο οι αντιδράσεις σε λαϊκό επίπεδο σε Κύπρο και Ελλάδα, αλλά ακόμα και σε επίπεδο οργανωμένων συνόλων, θεωρούν πως η κίνηση έχει στόχο την Ελλάδα και τον χριστιανισμό. Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Η κίνηση του Ερντογάν στοχεύει πρώτιστα το εσωτερικό, τους ψηφοφόρους μέσα στην Τουρκία. Θυμίζουμε πως στις τελευταίες δημοτικές εκλογές το κόμμα του έχασε τη δημαρχία της Κωνσταντινούπολης, ενώ οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μείωση των ποσοστών του ΑKP λόγω δυσαρέσκειας κυρίως όσον αφορά την κατάσταση της οικονομίας.

Ακούγοντας και διαβάζοντας ανθρώπους οι οποίοι έχουν ουσιαστική γνώση των εσωτερικών της Τουρκίας, των στόχων και των επιδιώξεων του Ταγίπ Ερντογάν, μαθαίνουμε ότι ο στόχος του Τούρκου Προέδρου είναι διττός. Εκτός από τη στόχευση στο εσωτερικό, η κίνηση του Τούρκου Προέδρου στοχεύει και στο εξωτερικό. Ο Ερντογάν στοχεύει να δείξει διεθνώς, αλλά ιδιαίτερα προς Ευρώπη και ΗΠΑ μεριά, ότι η Τουρκία είναι ισχυρή και θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη από αυτούς, αλλά και από την άλλη ότι δεν είναι η Τουρκία που έχει ανάγκη τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. αλλά το αντίθετο.

Από εκεί και πέρα ο Τούρκος Πρόεδρος επιδιώκει εδώ και χρόνια να καταστεί ο ίδιος ηγέτης του μουσουλμανικού κόσμου και η χώρα του ηγέτιδα αυτού του κόσμου. Θυμίζουμε ότι όταν ξεκίνησε η λεγόμενη Αραβική Άνοιξη η Τουρκία επιχείρησε να ποδηγετήσει τις χώρες που ξεσηκώθηκαν, αλλά δεν τους επιτράπηκε από τις ηγεσίες των ίδιων των χωρών, όπως ήταν Αίγυπτος και η Λιβύη. Σήμερα, στη μετά Καντάφι εποχή, τα κατάφερε στη Λιβύη αλλά δεν τα κατάφερε στην Αίγυπτο κι αλλού. Τώρα με την ενέργεια για την Αγιά Σοφιά επιχειρεί να ενσπείρει το θρησκευτικό φανατισμό μέσα στους μουσουλμάνους ανά το παγκόσμιο. Ο άλλος στόχος του είναι να καταστεί ο αντίποδας του Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ). Κι αυτός ήταν από τους αρχικούς του στόχους. Αρκεί να θυμίσουμε ότι περιόρισε τη ρεπουμπλικανική διακυβέρνηση της χώρας (κεμαλισμός), περιόρισε το ρόλο του στρατού στην εξουσία και ξήλωσε δομές και καταστάσεις του κεμαλικού κράτους.

Τώρα, έρχεται και ακυρώνει μια ιστορική απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου του Κεμάλ Ατατούρκ (1934) για μετατροπή της Αγιάς Σοφιάς από τζαμί σε μουσείο. Επομένως οι λόγοι της συμπεριφοράς του Τ. Ερντογάν δεν είναι μονοδιάστατοι. Μονοδιάστατοι είναι ίσως όσον αφορά τη μεγαλομανία του. Και η Δύση; Η Δύση δεν τολμά να τα βάλει με τον Ερντογάν. Μόνο σε επίπεδο διακηρύξεων αντιδρά. Ούτε πρόκειται να εφαρμόσει κυρώσεις, όσο κι αν αυτό καλλιεργούν οι κυβερνώντες στην Κύπρο.