Όπως έστρωσαν θα κοιμηθούν

538

Της Μαρίας Φράγκου

Στρατευμένα, συντεταγμένα, στοχοπροσηλωμένα. Έτσι ενεργεί ο λεγόμενος ενδιάμεσος χώρος το τελευταίο διάστημα που, κατά το δη λεγόμενον (για να θυμηθούμε και την προσφιλή φράση του Μακαριοτάτου), «είδε τα δυο στενά».

Οι δημοσκοπήσεις πανευρωπαϊκά αποτυπώνουν την ανησυχητική εικόνα της ανόδου της ακροδεξιάς, και στην Κύπρο η Χρυσή Αυγή περίπου «ανοίγει σαμπάνιες». Ευρήματα ερευνών της κοινής γνώμης δείχνουν πως το ναζιστικό κόμμα, παράρτημα της “Χρυσής Αυγής” στην Κύπρο, κερδίζει έδρα στο Ευρωκοινοβούλιο. Και από πού παίρνει ψήφους η άκρα άκρα δεξιά της Κύπρου; Μα από το χώρο εκείνο, τον οποίο η άκρα δεξιά γαλούχησε να στρέφεται κατά της λύσης, κατά των Τ/κ, κατά των ξένων που έρχονται και μας παίρνουν τις δουλειές μας… Κι αντί οι ενδιάμεσοι να πολεμήσουν εκείνον το χώρο, ταυτίστηκαν σε πολλά μαζί του, είτε με πράξεις, παραλείψεις και συμπεριφορές, νομιζόμενοι πως θα τον κερδίσουν. Μα ο ακροδεξιός θα πάει στην αυθεντική δεξιά, δεν θα πάει στις απομιμήσεις…

Προς τι τώρα τα κροκοδείλια δάκρυα και κάποια εκ του πονηρού φληναφήματα «αφού το ΑΚΕΛ κερδίζει δύο έδρες, γιατί δεν βοηθά τους μικρούς, ώστε να αναχαιτιστεί το ναζιστικό κόμμα»; Μα οι μικροί, μεσαίοι ή μεγάλοι, όπως έστρωσαν θα κοιμηθούν. Ξέχασαν πώς ταυτίζονταν με τα καλά και μορφωμένα παιδιά του Αρχιεπισκόπου; Ξέχασαν πως ήταν χειροκροτητές του απαίσιου προσώπου τους; Ποιοι βρέθηκαν έξω από την ελληνική πρεσβεία πριν δυόμισι χρόνια για να διαμαρτυρηθούν για την παράσταση στο αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας; Ποιοι χειροκρότησαν το ΕΛΑΜ σε εκείνη την απαίσια και όλο ρατσισμό εκστρατεία του; Όταν ο λόγος της «Αντιγόνης», η φωνή της ηθικής και του δικαίου, της ειρήνης και της ελευθερίας είχε και θέση και χώρο στο αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας, αυτοί έριχναν πέτρες.

Ένα κείμενο βαθύτατα πολιτικό που μιλά για τη θέληση του ανθρώπου να πολεμήσει την κάθε τυραννία και επιβουλή, προστατεύοντας αξίες έναντι της αλαζονείας της εξουσίας, είχε και θέση και χώρο στη Σαλαμίνα, αλλά οι ενδιάμεσοι, με το ΕΛΑΜ προεξάρχον, λοιδορούσαν όσους πίστευαν σ’ αυτό και τους έφταιξε η Ελλάδα, ο Κοτζιάς (ήταν πριν γίνει σημαία τους) γιατί ο ελληνικός θίασος θα πήγαινε στην αρχαία Σαλαμίνα. Οι αρχηγοί των κομμάτων του ενδιάμεσου -συμπαγές σώμα ήταν τότε- ήταν αυτοί που έκαναν κερκίδα στα παιδιά με τα μαύρα.

Ποιοι σύρθηκαν από τη μύτη, ψηφίζοντας την τροπολογία του ΕΛΑΜ για εορτασμό της επετείου του δημοψηφίσματος για την ένωση με την Ελλάδα, στη Βουλή, ανατινάζοντας στον αέρα τις συνομιλίες για το Κυπριακό, βάζοντας έτσι φρένο στην προοπτική της λύσης και της επανένωσης; Λέγαμε τότε, Φεβρουάριος του 2017, πως ο Μιχαλολιάκος στην Αθήνα θα έτριβε τα χέρια του από χαρά. Το παρακλάδι του στην Κύπρο πέτυχε, στους έξι -τότε- μήνες παρουσίας στα κοινοβουλευτικά έδρανα, πολλά από όσα δεν κατάφερε το δικό του έκτρωμα του στην Ελλάδα. Με τη βοήθεια των ενδιάμεσων και την ανοχή του ΔΗΣΥ, που τήρησε στάση αποχής τότε, διευκολύνοντας την κατάσταση…

Ας μη μυξοκλαίνε, λοιπόν, σήμερα κι ας μην αναζητούν αλλού τις ευθύνες των πράξεών τους. Όπως έστρωσε ο καθένας, έτσι και θα κοιμηθεί. Για την άνοδο της ακροδεξιάς στην Κύπρο οι ευθύνες αναζητούνται σε πολλούς. Ο ενδιάμεσος χώρος, ωστόσο, που νιώθει την ανάσα του ΕΛΑΜ στο σβέρκο, πρέπει να αναλάβει τις δικές του.