Ορατά τα σημάδια που οδηγούν σε φτωχοποίηση!



Του Νεόφυτου Νεοφύτου

Είναι ορατά πλέον τα σημάδια της νέας βαθιάς οικονομικής κρίσης που έρχεται να πλήξει κυρίως τα νοικοκυριά, τα φτωχά και μεσαία στρώματα του λαού μας. Δεν αρκεί η επικοινωνιακή διαχείριση των δραματικών εξελίξεων, όπως προσπαθεί να κάνει η κυβέρνηση. Δεν αρκούν τα προσωρινά επιδόματα που παραχωρήθηκαν και τα οποία ομολογουμένως έχουν βοηθήσει έστω και προσωρινά… Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και θα γίνουν ακόμη δυσκολότερα από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, όταν θα τερματιστούν τα επιδόματα, με τον Υπουργό Οικονομικών να λέει ότι δεν αντέχει άλλο η κυπριακή οικονομία.

Με το ξέσπασμα της κρίσης του κορονοϊού καταγράφονται ήδη 20.000 νέοι άνεργοι. Μόνο τις 15 τελευταίες μέρες του Ιούνη απολύθηκαν 2.395 εργαζόμενοι και έχουν προστεθεί στη λίστα των ανέργων, η οποία όλο και θα αυξάνεται, αναμένοντας ότι θα εκτοξευθεί το ερχόμενο φθινόπωρο – χειμώνα. Μέχρι το τέλος του χρόνου θα λήξει η αναστολή των δόσεων δανείων, ενώ θα ξεκινήσουν και οι εκποιήσεις σπιτιών και ακίνητης περιουσίας.

Η Κεντρική Τράπεζα κάνει ήδη προβλέψεις για αύξηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων το 2021 μετά το πέρας της περιόδου αναστολής καταβολής δόσεων. Τα πράγματα θα γίνουν ακόμη πολύ χειρότερα εάν υπάρξει δεύτερο κύμα κορονοϊού κι αν δεν καταφέρουμε να ανακάμψει ο τουρισμός. Ο υφυπουργός Τουρισμού, Σάββας Περδίος, έχει δηλώσει ότι είναι «χαμένος» και ο Ιούλιος, οπότε είναι κρίσιμος μήνας ο Αύγουστος, ενώ είναι εντελώς άγνωστο πώς θα κινηθούν τα πράγματα το φθινόπωρο και το χειμώνα.

Ο Κύπριος πολίτης, κάτω από αυτά τα δεδομένα, οδηγείται στη φτωχοποίηση. Η κατάσταση για χιλιάδες νοικοκυριά είναι δραματική. Την ίδια στιγμή που οι εργαζόμενοι οδηγούνται στην ανεργία, οι δόσεις τρέχουν, όπως και οι διάφορες φορολογίες, καθώς και οι τιμές των προϊόντων βασικών αγαθών και υπηρεσιών.

Απαιτούνται πολιτικές που θα στοχεύουν στην ανάκαμψη της πραγματικής και όχι ευκαιριακής οικονομίας. Πολιτικές στήριξης των αδύνατων στρωμάτων του λαού μας. Πολιτικές που να εξυπηρετούν και να στηρίζουν τους εργαζομένους και τα νοικοκυριά και όχι τις τράπεζες και τους μεγαλοεπιχειρηματίες. Πολιτικές για δίκαιη κατανομή και ανακατανομή του εθνικού πλούτου, οι οποίες να σμικρύνουν και όχι να διευρύνουν ακόμη περισσότερο το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών.