Ως εδώ!

113

Της Ελένης Μαύρου

Έφυγε από το σπίτι γιατί φοβόταν. Αυτός την απειλούσε πως αν δεν γυρίσει θα την κάψει. Τελικά την περιέλουσε με οξύ. Βρίσκεται τώρα διασωληνωμένη, παραμορφωμένη, στο νοσοκομείο.

Νομίζαμε ότι τέτοιες επιθέσεις γίνονται μόνο σε χώρες μακρινές. Ελπίζαμε ότι μετά τις φρικιαστικές δολοφονίες γυναικών, που από τον περασμένο Απρίλη ακόμα μας στοιχειώνουν, η πολιτεία και η κοινωνία θα είχαν μάθει το μάθημά τους.
Είναι φανερό ότι έχουμε πολύ δρόμο ακόμα να διανύσουμε.

Εντός των τεσσάρων τοίχων της οικογένειας –και όχι μόνο- τα πράγματα φαίνεται ότι χειροτερεύουν. Σεξουαλική παρενόχληση, ξυλοδαρμοί, βιασμοί, δολοφονίες. Η άνοδος της γυναικείας ανεργίας, η φτωχοποίηση, επιτείνει την οικονομική εξάρτηση που συνήθως ευθύνεται για τη σιωπή των γυναικών. Πληθαίνουν όμως, έστω σιγά-σιγά, οι καταγγελίες για βία που ασκείται σε βάρος γυναικών.

Συγκλονιζόμαστε κάθε φορά που μια γυναίκα γίνεται θύμα βίας. Φοβόμαστε μπας και τύχει κάτι παρόμοιο σε μας, τις κόρες μας, τις αδελφές μας, τις φίλες μας. Ευχόμαστε καμιά γυναίκα να μη χρειαστεί να περάσει ξανά τέτοιο εφιάλτη. Ούτε ο συγκλονισμός όμως, ούτε ο φόβος, ούτε τα ευχολόγια θα αλλάξουν τα πράγματα.

Η θεωρία του «Γυναίκες από την Αφροδίτη, Άντρες από τον Άρη» γίνεται πιο εύκολα κατανοητή –φταίει η πατριαρχική κοινωνία, ο άντρας που θεωρεί τη γυναίκα κτήμα του, τα έμφυλα στερεότυπα. Η βία όμως κατά των γυναικών έχει πολλές μορφές. Δράστης της βίας μπορεί να είναι ο σύζυγος, ο σύντροφος, μπορεί όμως να είναι και το ίδιο το κράτος.
Η Κύπρος έχει υπογράψει διάφορες συνθήκες για την καταπολέμηση της βίας, είναι πολλές όμως οι «δεσμεύσεις» που μένουν μόνο στα χαρτιά. Μόλις τον περασμένο Μάρτη, για παράδειγμα, η Κομισιόν καλούσε 13 κράτη μέλη, περιλαμβανομένης και της Κύπρου, να εφαρμόσουν πλήρως τους ενωσιακούς κανόνες (που θα ΄πρεπε να έχουν τεθεί σε ισχύ από τις 16 Νοεμβρίου 2015) για τα δικαιώματα, την υποστήριξη και την προστασία των θυμάτων εγκληματικών πράξεων.

Πώς εφαρμόζεται στην πράξη η Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και την Καταπολέμηση της Βίας κατά των Γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας (Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης), την οποία η Κυπριακή Δημοκρατία κύρωσε στις 10 Νοεμβρίου 2017;

Πώς αξιολογείται ο βαθμός επικινδυνότητας των καταγγελιών που γίνονται στους αστυνομικούς σταθμούς; Μας είπαν ότι η Αστυνομία, από τον Ιανουάριο του 2018, έχει υιοθετήσει «Πρωτόκολλο Αξιολόγησης Επικινδυνότητας» για τέτοιες καταγγελίες. Όπως φάνηκε από την τελευταία επίθεση –πιθανόν και σε πολλές άλλες περιπτώσεις– το πρωτόκολλο δεν εφαρμόζεται.

Οι δε Υπηρεσίες Ευημερίας για μια ακόμα φορά απούσες.

Άστε το πώς παρουσιάστηκε η φρικιαστική αυτή επίθεση από αρκετά Μέσα Ενημέρωσης: Πάλι «τη σκότωσε γιατί την αγαπούσε», πάλι «συντετριμμένος» ο θύτης, πάλι υπονοούμενα του στυλ «τα ΄θελε και τα ΄παθε»…

Έχουμε λοιπόν πολύ δρόμο ακόμα να διανύσουμε μέχρι που κάθε γυναίκα να νιώθει ότι μπορεί να ζει ως ελεύθερος άνθρωπος. Χωρίς φόβο.

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος είναι να στοχεύσει κανείς τη δομική καταπίεση ενάντια στις γυναίκες. Βάζοντας τέλος στις θεσμικές διακρίσεις κάθε είδους και, κυρίως, εφαρμόζοντας πολιτικές και δημιουργώντας υποδομές που θα ενισχύουν την αυτονομία και την αυτοπεποίθηση κάθε γυναίκας.