Οταν έχουμε ανάγκη τη «ρωσική αρκούδα»

Της Νίκης Κουλέρμου

Ο επαναπατρισμός ρωσικών κεφαλαίων θα ήταν ένα τεράστιο πλήγμα στην κυπριακή οικονομία και επιπλέον αν αποτύχει μια συμβιβαστική συμφωνία για τη φορολόγηση αυτών των κεφαλαίων προς το συμφέρον και των δύο χωρών, θα υποστεί τις συνέπειες και ο πολιτικο-διπλωματικός τομέας των σχέσεων των δύο χωρών.

Δεν είναι μυστικό ότι καρκινοβατούν αυτές οι σχέσεις τα τελευταία χρόνια λόγω αλλαγών στην εξωτερική πολιτική της Λευκωσίας και της Μόσχας. Η μεν Λευκωσία έχει προσδεθεί στο άρμα των ΗΠΑ και της Δύσης, ανεξάρτητα αν δεν το παραδέχεται και η Μόσχα αναπτύσσει τις σχέσεις της με την Τουρκία -στο στρατιωτικό και στο οικονομικό, εμπορικό, τουριστικό επίπεδο- σε βαθμό που ενοχλεί τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Στην Κύπρο δεν συμφέρει σε καμία περίπτωση η επιδείνωση των σχέσεων με τη Μόσχα για ευνόητους λόγους. Η Ρωσία παραμένει σταθερός φίλος της Κύπρου και στην υπόθεσή της και η βοήθειά της ήταν σημαντική σε ώρες κρίσης. Από το 2004 που δεν επέτρεψε να περάσει το ψήφισμα της Βρετανίας στα Ηνωμένα Έθνη για απευθείας εμπόριο με τα κατεχόμενα μέχρι χθες που παρενέβη ουσιαστικά για να γίνουν οι αναγκαίες τροποποιήσεις στο ψήφισμα για ανανέωση της θητείας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ. Όσες φορές η Κύπρος βρέθηκε σε δύσκολη θέση, στρεφόταν πάντα στη Μόσχα. Επιβεβαιώνοντας τη ρήση ότι τους φίλους «εν κινδύνοις γιγνώσκεις».

Η Κύπρος ωστόσο δεν φάνηκε άξια της ίδιας εμπιστοσύνης. Σε ώρες κρίσιμες αγνοήσαμε τη λεπτή ισορροπία των συμφερόντων που εξυπηρετούν αμοιβαία τις δύο χώρες και αφήσαμε (συνειδητά) να γείρει η πλάστιγγα προς τη μεριά των ΗΠΑ. Άσχετα αν κακοφαίνεται στην κυβέρνηση η αλήθεια είναι ότι ο νόμος Ρούμπιο-Μενέντεζ έγινε με τη δική της ανοχή. Τι διάολο φίλος είναι ο Μενέντεζ αν δεν ρώτησε την κυπριακή κυβέρνηση πριν βάλει τις περίφημες πρόνοιες για να φροντίσει η Λευκωσία να περιοριστεί η ρωσική επιρροή στην περιοχή. Τι διάολο κυριαρχία έχουμε να περηφανευόμαστε αν πρέπει να μας υποβάλουν τι εξωτερική ή αμυντική πολιτική ν’ ασκούμε για να σταματήσουμε την αμυντική συνεργασία που έχουμε με τη Ρωσία.

Για να μην πούμε για τη στάση της Κύπρου στις Βρυξέλλες όταν αποφασίζονταν οι κυρώσεις σε βάρος της Μόσχας.

Λοιπόν, 60 χρόνια διπλωματικών σχέσεων με την ΕΣΣΔ και τη Ρωσία δεν μπορούν να πετιούνται στον κάλαθο των αχρήστων. Η Ρωσία εξακολουθεί να είναι μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας και μια ισχυρή δύναμη στην παγκόσμια σκακιέρα. Μια δύναμη την οποία οι ΗΠΑ και σέβονται, αλλά και φοβούνται. Είναι πολυτέλεια για τη μικρή Κύπρο να τραβά τα κάστανα στην ποδιά της και να θυμάται τη «ρωσική αρκούδα» μόνο όταν την έχει ανάγκη. Από ό,τι ξέρουμε στη διπλωματία αυτά δεν είναι παιχνίδια για να περνά η ώρα… Πόσω μάλλον όταν η Κύπρος συνεχίζει να βρίσκεται υπό κατοχή και έχει ανάγκη τη βοήθεια και την αλληλεγγύη των μονίμων χωρών μελών του Σ. Ασφαλείας για να θωρακιστεί με το διεθνές δίκαιο και τη διεθνή νομιμότητα.