Όταν έλεγαν πως η αυτονόμηση είναι προϋπόθεση

18

Της Ελένης Κωνσταντίνου

Η αυτονόμηση των δημοσίων νοσηλευτηρίων με ό,τι αυτό συνεπάγεται αποτελούσε προϋπόθεση στην εφαρμογή του ΓεΣΥ.

Αυτό άλλωστε δήλωναν και οι ίδιοι οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης εδώ και καιρό. Χαρακτηριστικές οι τοποθετήσεις ακόμη και του Υπουργού Οικονομικών, Χάρη Γεωργιάδη, το 2016 που έλεγε «πως η κυβέρνηση είναι έτοιμη να παρουσιάσει το πλαίσιο αυτονόμησης των δημοσίων νοσοκομείων», κάτι που όπως είπε, «αποτελεί την κορυφαία αυτονόητη προϋπόθεση για την εφαρμογή ενός ΓεΣΥ το οποίο θα είναι οικονομικά βιώσιμο».

Σήμερα τρία χρόνια μετά και ενώ έχουν ψηφιστεί τα σχετικά νομοσχέδια από τη Βουλή εντοπίζεται
σοβαρό κενό στο ζήτημα αυτό.
Η καθυστέρηση στη διαδικασία αυτονόμησης, καθώς και η πολιτική που είχε ακολουθήσει η κυβέρνηση αφήνοντας τα ζητήματα να συσσωρευθούν αναμένοντας από τον ΟΚΥπΥ να βγάλει το φίδι από την τρύπα μάς έφερε σήμερα στο σημείο που βρισκόμαστε.

Διαφορετική θα ήταν και η πορεία του ΓεΣΥ σήμερα εάν τα δημόσια νοσοκομεία ήταν ενισχυμένα με ανθρώπινο δυναμικό, με εξοπλισμό και υποδομές.
Σήμερα η εικόνα είναι τουλάχιστον απογοητευτική, με το κύμα φυγής των γιατρών να συνεχίζεται, με τις λίστες να υπάρχουν -έστω και αν μιλάνε για το αντίθετο, με τις ουρές των ασθενών να περιμένουν ώρες για να εξυπηρετηθούν.

Γενικότερα μια εικόνα που φανερώνει τα μαύρα μας τα χάλια σε αυτό που λέμε δημόσια υγεία.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η έξαρση της γρίπης Α που έφερε στην επιφάνεια τις αδυναμίες και τις ελλείψεις.
Αλήθεια ο υγιής ανταγωνισμός που μας έλεγαν τα προηγούμενα χρόνια μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού τομέα πού πήγε;

Δυστυχώς ενώπιόν μας σήμερα υπάρχει ο κίνδυνος τα δημόσια νοσοκομεία να μην είναι πλέον η ραχοκοκαλιά του ΓεΣΥ. Και όλα αυτά τη στιγμή που το 80% του πληθυσμού απευθύνεται στα δημόσια νοσοκομεία. Επιπλέον σημαντικά προβλήματα υπήρχαν και οι αρμόδιοι τα γνώριζαν. Ωστόσο αντί να τα επιλύσουν έπαιζαν με το χρόνο ώστε να έρθει η ώρα να αναλάβει πλέον ο ΟΚΥπΥ. Σάμπως και το γεγονός αυτό απαλλάσσει από τις ευθύνες της την κυβέρνηση σε ό,τι αφορά τις υπηρεσίες δημόσιας υγείας.

Ακόμη και εκεί που υπήρχε η ανάγκη για επέκταση δημοσίων νοσοκομείων περίμεναν ότι θα αυξάνονταν για παράδειγμα οι κλίνες με την πρόσθεση αυτών από τον ιδιωτικό τομέα.

Όμως τα ζητήματα δεν είναι τόσο ρόδινα όπως δείχνουν τα σημερινά δεδομένα.
Όπως και να ’χει θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι κυρίως την ευθύνη για εφαρμογή του ΓεΣΥ έχει η κυβέρνηση, η οποία και οφείλει να δώσει τα απαραίτητα ώστε να πετύχει η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση.