Όταν τα νούμερα και η πραγματικότητα συμβαδίζουν

30

Του Γιάννη Κακαρή

Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία για το μήνα Νοέμβριο, η ανεργία αυξήθηκε στο 9,2% σε σύγκριση με τον Οκτώβρη που ήταν 8,8% και τον Ιούλη που ήταν 8,4%. Σε πραγματικά νούμερα δηλαδή η ανεργία τον Ιούλιο ανερχόταν σε 37 χιλιάδες, με αυτή να φτάνει στις 38 χιλιάδες τον Σεπτέμβρη, 39 τον Οκτώβρη και 41 χιλιάδες τον Νοέμβριο. Πριν βιαστεί κάποιος να πει οτιδήποτε, να τον ενημερώσουμε ότι τα στοιχεία αυτά είναι εποχικά διορθωμένα και προέρχονται από την Eurostat.

Όχι από το Ινστιτούτο Ερευνών του ΑΚΕΛ ούτε από κάποιον άλλο οργανισμό που παλεύει το σύστημα ή έστω αντιπολιτεύεται. Πέραν τούτου μέσα από την έρευνα, στοιχεία της οποίας δημοσιεύθηκαν στη «Χαραυγή», ένας στους πέντε νέους στην Κύπρο (κάτω των 25) είναι άνεργος με το ποσοστό να ξεπερνά τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Επίσης στα στοιχεία σημειώνεται ότι η Κύπρος καταγράφει τη μεγαλύτερη αύξηση στη διεύρυνση της εισοδηματικής ανισότητας. Εκτός όμως από τα θλιβερά στοιχεία της ανεργίας, ακόμα πιο θλιβερή είναι η πραγματικότητα στην εργασία, καθώς οι μισθοί «έχουν συμπιεστεί» σχεδόν στο απροχώρητο, ενώ τα ωράρια εργασίας έχουν γίνει τόσο ελαστικά που «ξεχείλωσαν».

Το 43% όσων εργάζονται παίρνουν μισθό χαμηλότερο των 1.250 ευρώ ακάθαρτα και το ποσοστό ανθρώπων που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας έχει διπλασιαστεί τα τελευταία 10 χρόνια. Όλα αυτά και άλλα τόσα εξωφρενικά καταγράφονται στην Κύπρο του 2019, μα ακόμα πιο εξωφρενική είναι η πραγματικότητα όσο και αν θέλει η κυβέρνηση να ωραιοποιεί τα πράγματα. Παρ’ όλα αυτά όσο και να προσπαθούμε, δεν μπορούμε να εκμηδενίσουμε την ανεργία, καθώς είναι σημαντικό συστατικό στοιχείο του καπιταλισμού και του τρόπου παραγωγής που τον διέπει.

Μερικές φορές μπορεί να ακούγονται κυνικά όλα αυτά, αλλά δεν παύουν να επιβεβαιώνουν την ωμή πραγματικότητα. Ότι δηλαδή είναι ένα ξεπερασμένο σύστημα που δεν μπορεί να προσφέρει τίποτε επιπλέον, ούτε καν να καλύψει τις ανάγκες του λαού. Ενώ εν έτει 2019 μιλούμε για την ανεργία (και σωστά κάνουμε να την πολεμούμε καθημερινά), η εργασία σε κάθε άνθρωπο στο σοσιαλισμό ήταν εγγυημένη. Από το 1930 κανένας Σοβιετικός πολίτης δεν αντιμετώπισε αυτό το πρόβλημα.

Ενώ εν έτει 2019 μιλούμε για απορρύθμιση εργασιακών σχέσεων, ελαστικά ωράρια εργασίας και χαμηλούς μισθούς, στο σοσιαλισμό υπήρχε ίση αμοιβή για ίση εργασία και από το 1956 έχει παρθεί απόφαση για το γενικό πέρασμα στην επτάωρη εργασία. Επομένως είναι απαραίτητος ο αγώνας για την επίλυση καθημερινών προβλημάτων και βελτίωση της διαβίωσης, ωστόσο πρέπει να συνδυάζεται με ταξικό αγώνα για μια δίκαιη και ανθρώπινη κοινωνία.

Μας έχεις Like στο Facebook ;