Πακετάροντας εκλογική πελατεία

42

Του

∆ηµήτρη Παλµύρη

 

Το άγχος των χαµένων ψήφων ξύπνησε την κουβέντα που έπρεπε να γίνει εδώ και καιρό και στον ∆ΗΣΥ. Το είπαµε και παλιά: πλέον το εκλογικό τοπίο είναι ρευστό. Μία συνήθης εκλογική πελατεία συντηρεί µεν την εξουσία, αλλά δεν υπάρχει η κοµµατική στράτευση. Το κοινό γυρίζει την πλάτη σε αυτό που δεν είναι δικό του. Οι ψηφοφόροι λειτουργούν στη «λογική» της ελεύθερης αγοράς. Η «ιδιωτική πρωτοβουλία» τους στέλνει στο διάολο της ατοµικής πολιτικής µοναξιάς. Άντε τώρα τα κόµµατα να τους πείσουν για συλλογική διαχείριση. Άντε τώρα ο ∆ΗΣΥ να πακετάρει ατοµικά συµφέροντα σε εκλογική πελατεία.

Θύµωσαν οι νεοφιλελεύθεροι του ∆ΗΣΥ για την εθνικιστική στροφή του κόµµατος. Αυτοί που προηγουµένως είχαν υιοθετήσει µε «εθνικιστικό» φανατισµό τις ατάκες της Θάτσερ: «∆εν υπάρχει αυτό που ονοµάζουν κοινωνία, υπάρχουν µόνο άτοµα». Άµα δεν υπάρχει κοινωνία, άρα πώς αυτή να αναλάβει πολιτικά το κράτος. Μόνο άτοµα και τα συµφέροντά τους θα το αναλάβουν. Ε, αυτό κάνει µια χαρά η κυβέρνηση ∆ΗΣΥ. ∆ιαλύει το κράτος, συµπεριφέρεται αλαζονικά, διασφαλίζει δικηγορικά, λογιστικά, φλερτάρει µε πολυασφαλιστικά ΓεΣΥ, δίνει «άδειες» καταστροφής του περιβάλλοντος, διορίζει «άριστους» που µπορούν να εξυπηρετήσουν, απλώνει τα πλοκάµια του στην ελευθερία του Τύπου «φροντίζοντας» τον κάθε καριερίστα και την οικογένειά του. Το είπε η Θάτσερ, «άτοµα και οικογένεια». Στο διάολο η κοινωνία ως σύνολο.

Απόλυτος νεοφιλελευθερισµός. Τότε ποιο είναι το παράπονο στον ∆ΗΣΥ; Πως πήγαν µε ελληνικά σηµαιάκια να µαζέψουν ψήφους από όσους τα µαθηµατικά της ελεύθερης αγοράς τους τσάκισαν τις ζωές; Και τι να τους έλεγαν αν όχι «ζήτω το έθνος»; «Ζήτω η ατοµική σου ευθύνη που σε αφήνει απένταρο»; Το «έθνος» τουλάχιστον είναι µια φαντασιακή εκδήλωση του κοινωνικού. Έχεις από κάπου να πιαστείς. Υπάρχει µια αδήλωτη και ψευδής αίσθηση αλληλεγγύης. Περί αυταπατών ο λόγος φυσικά, αλλά κρύβει πίσω του την ανάγκη για κοινωνική, συλλογική λειτουργία.

Τέλος πάντων, στον ∆ΗΣΥ αποφάσισαν (;) τη ∆ευτέρα πως ήταν κακή η εθνικιστική ρητορική και καλά έκαναν. Τώρα θα επικεντρωθούν στη συλλογή ψήφων µε την εναλλακτική του φιλελευθερισµού; Αυτή όπου είναι «ο καθένας για τον κ— του». Σε κάθε περίπτωση οι επιλογές αυτές δεν στοχεύουν στην επιστροφή των µαζών στον πολιτικό αγώνα. Απλώς σε µια ρευστή και απολιτική δεξαµενή ψήφων, ο καθένας επιλέγει την καλύτερη πελατεία. Τα κόµµατα προσπαθούν να προσαρµοστούν σε κοινωνικά συµπτώµατα για να αναπαράγονται δίπλα στην εξουσία. Το ζητούµενο θα ήταν η απόδοση της εξουσίας στην κοινωνία.

 

 

 

Μας έχεις Like στο Facebook ;