Ποιο είναι το όραμα για το δημόσιο σχολείο;

23

Του Μιχάλη Μιχαήλ

Δεν μας εξέπληξε η τοποθέτηση του Προέδρου Αναστασιάδη το βράδυ της Τετάρτης για την κρίση στην εκπαίδευση. Είπε αρκετά, όμως θα κρατήσουμε την αναφορά του ότι επέρριψε ευθύνες στους εκπαιδευτικούς για τα αποτελέσματα που φέρνουν οι μαθητές μας. Ο Πρόεδρος είναι φανερό ότι χειρίζεται επικοινωνιακά το θέμα.

Με αφορμή αυτό το κομμάτι της δήλωσης, εμείς θα θέσουμε το ερώτημα: Ποιο είναι το όραμα των εμπλεκομένων, κυβέρνησης, Υπουργείου και εκπαιδευτικών, για τη δημόσια παιδεία; Τα αποτελέσματα των εξετάσεων είναι απογοητευτικά χρόνο με το χρόνο. Κάθε χρόνο και χειρότερα. Ιδιαίτερα στα θεωρητικά μαθήματα και στα Νέα Ελληνικά. Τι να φταίει άραγε; Τι να φταίει για την αύξηση της ανάγκης για φροντιστήρια των μαθητών; Και πρέπει να πούμε ότι αυτό το φαινόμενο παρατηρείται και σε ιδιωτικά σχολεία και όχι μόνο στα δημόσια σχολεία.

Ακούσαμε π.χ. για το θέμα των αξιολογήσεων των εκπαιδευτικών, ότι μέσα στα κριτήρια θα πρέπει να περιλαμβάνεται και ο τρόπος διδασκαλίας των μαθητών, δηλαδή αν παραδίδει το μάθημα μόνο με λόγια, ή αν χρησιμοποιεί οπτικοακουστικά μέσα. Ας μείνουμε σε αυτό και να ρωτήσουμε αν αυτό το θέμα επαφίεται στον κάθε εκπαιδευτικό ξεχωριστά ή αν αφορά τη γενικότερη πολιτική του Υπουργείου. Και διερωτάται ο κάθε καλόπιστος πολίτης. Τα μέσα διδασκαλίας τα παίρνει στην τάξη ο εκπαιδευτικός ή παρέχονται από το Υπουργείο; Με άλλα λόγια, το Υπουργείο δεν έχει ρόλο σε αυτό; Μπορεί π.χ. ένας εκπαιδευτικός να παρουσιάσει μάθημα με διαφάνειες ή βίντεο στους μαθητές χωρίς να υπάρχει η κατάλληλη υποδομή μέσα στην τάξη; Και ποιος είναι ο αρμόδιος για την υποδομή, το Υπουργείο ή ο εκπαιδευτικός;

Πέραν τούτου, τα οπτικοακουστικά μέσα, που θα κάνουν και το πιο δύσκολο μάθημα πιο ευχάριστο και πιο εύπεπτο για τους μαθητές, θα πρέπει να τα ετοιμάζει κατά το δοκούν ο εκπαιδευτικός ή θα πρέπει να υπάρχει έστω μια γενική κατεύθυνση από το Υπουργείο; Με άλλα λόγια ο καθένας θα δικαιούται να κάνει ό,τι θέλει; Η υπέρογκη και πολλές φορές περιττή ύλη δεν πρέπει να αφαιρεθεί; Δεν πρέπει να φτιάξουν τα σχολεία σκεπτόμενους πολίτες που θα κάνουν δικές τους έρευνες και θα βγάζουν δικά τους συμπεράσματα επί των θεμάτων; Και δεν θα πρέπει να βαθμολογείται αυτή η δουλειά των μαθητών και όχι το αν συμφωνεί με τα συμπεράσματα των βιβλίων;

Δεν πρέπει να ενθαρρυνθεί η ελευθερία της σκέψης και να προωθηθεί το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης; Απλές απορίες που μάλλον δεν έχουν απλές απαντήσεις, αφού στόχος του Υπουργείου δεν είναι η δημιουργία σκεπτόμενου πολίτη αλλά η προώθηση των δογματισμών και της μονοδιάστατης οπτικής των πραγμάτων.