Προεκλογικές σκανδαλιές

102

Του ∆ηµήτρη Παλµύρη

Έχουµε εκλογές. Εποµένως λίγη αηδία επιτρέπεται έτσι; Για παράδειγµα, µπορεί το κυβερνών κόµµα να σύρει τον εθνικιστικό χορό για τις ακροδεξιές ψήφους. Μπορεί ακόµη να βγαίνει ο Πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας και να εκφέρει διχαστικό λόγο χωρίζοντας τον κόσµο σε µηδενικά και άριστους, στη βάση της κοµµατικής, ιδεολογικής τους τοποθέτησης. Μπορούν οι Υπουργοί να ανακοινώνουν µανιωδώς προεκλογικά έργα. Και φυσικά υπάρχει και η διαχρονική επιλογή των προεκλογικών προκηρύξεων θέσεων στο δηµόσιο.

Μεταξύ του «σκοπού που αγιάζει τα µέσα» και της «αγάπης και του πολέµου στους οποίους όλα επιτρέπονται», µπορεί το κάθε λαµόγιο να βρει τρόπο να δικαιολογήσει τα αίσχη του. Κάποιοι άλλοι, µάλιστα, µας την βγήκαν και προοδευτικά. Λένε πως στα πλαίσια της «ελευθερίας του λόγου» και της πάλης ενάντια στην «πολιτική ορθότητα» πρέπει να χειροκροτούµε τον Πρόεδρο που εκφράζεται ευθέως. Εµ βέβαια, γιατί το πρόβληµα µε το σκατό είναι εάν θα σε χτυπήσει ευθέως ή πλαγίως στη µούρη.

Να µας συγχωρείτε κιόλας, αλλά µε αυτούς τους ανθρώπους έχουµε χάσει τον λογαριασµό. Ποιος είναι ο σκοπός, ποιο το µέσο; Θέλουν να βγαίνουν στην εξουσία µε τις ψήφους της ακροδεξιάς για να την κουµαντάρουν ή αναπαράγουν την ακροδεξιά για να βγαίνουν στην εξουσία; Πόσοι διαφορετικοί είναι από αυτό που κάνουν; Είναι αυτό που φαίνονται και αυτό που πράττουν ή είναι αυτό που θέλουν να πιστεύουν για τον εαυτό τους;

Στην τελική όµως δεν µας νοιάζει τι σκέφτονται για να µπορούνε να κοιµούνται τη νύχτα. Αν και είµαστε σίγουροι πως τέτοιοι τύποι δεν έχουν καθόλου προβλήµατα. Ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν πότε καλλιεργούν το µίσος ως εργαλείο για τους σκοπούς τους και πότε το κάνουν γιατί την βρίσκουν και οι ίδιοι.

Το αποτελέσµα είναι πως οι πράξεις τους και η ρητορική τους έχουν συνέπειες. Και πάνω σε αυτές τις συνέπειες καλούνται να χτίζουν τα επόµενά τους βήµατα. Είτε γιατί γουστάρουν είτε γιατί «έπρεπε», ήταν και είναι µήτρες των ιδεολογιών του µίσους και της καθυστέρησης του παγκόσµιου πολιτισµού.

Έτσι βλέπουµε να γίνονται ένα οι ιδεολογίες του µίσους µε τα «ιδεώδη της φυλής». Οι συµµαχίες µε καθάρµατα που τα βαφτίζουν άριστους, µε την πίστη ότι είναι άριστοι για τον σκοπό που τους θέλουν. Το άναρχο χτίσιµο πύργων και κάστρων προς όφελος της τσέπης συγγενών και φίλων, το οποίο έπεισαν και τους εαυτούς τους πως είναι ανάπτυξη.

Μπορείς, βέβαια, να τους έχεις εµπιστοσύνη. Στην πηγαία αγάπη τους για τον εαυτό και τα συµφέροντά τους. ∆ιακηρυγµένοι και κρυφοί σκοποί, θεµιτά και αθέµιτα µέσα, έπρεπε να είχαµε µπουχτίσει από την ουσία τους.