Σαν άλλη σειρήνα

57

Της Νίκης Κουλέρμου

Σαν άλλη σειρήνα ήχησε η πρόταση Ακιντζί ανήµερα των µαύρων επετείων του 1974. Για να ξυπνήσουν όσοι ακόµα υπνώττουν και δεν συνειδητοποιούν ότι τα πράγµατα γίνονται επικίνδυνα όσο ποτέ άλλοτε. Η πρόταση προκάλεσε «αναστάτωση» στην κυβέρνηση και στο κυβερνητικό στρατόπεδο, λέχθηκε στο Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Ναι; Αλήθεια; ∆εν το περίµενε η κυβέρνηση; Και µεις γιατί το περιµέναµε; Μήπως γιατί η κυβέρνηση και ο Πρόεδρος δεν είχαν αναστατωθεί τόσο όσο αναστατωµένοι ήµασταν εµείς εδώ και δύο χρόνια; Μήπως γιατί δεν ένιωσε την αναστάτωση που νιώσαµε εµείς οι κοινοί θνητοί, όντες περικυκλωµένοι από τα τουρκικά γεωτρύπανα, ενώ η κυβέρνησή µας ζει στη νιρβάνα των συµµαχιών ασφάλειας και στις αγκάλες του νόµου Μενέντεζ που θέλει να µας στρέψει ενάντια σε παραδοσιακούς φίλους της Κύπρου; Μήπως αναστατώθηκε τόσο πολύ επειδή στριµώχνεται από την τουρκική πλευρά να παρακαθίσει σε συνοµιλίες µε όρους ανέλπιστους;
Και µεις γιατί δεν εκπλησσόµαστε, κύριοι;

Το πράγµα άρχισε να βροµά από τότε που ο Πρόεδρός µας κατέθεσε φαεινές ιδέες στο τραπέζι ξανανοίγοντας συγκλίσεις και κεφάλαια που είχαν κλείσει. Από τότε που ο ίδιος µίλησε για την «ΑΟΖ τους απ’ εκεί» και χρειάστηκαν µερικές βδοµάδες για να γυρίσει η γλώσσα του τις συγκλίσεις Χριστόφια – Ταλάτ που παρέπεµπαν στην οµοσπονδιακή αρµοδιότητα για τους υδρογονάνθρακες και τον διαµοιρασµό των εσόδων.

Ο Πρόεδρος πέταξε τις συγκλίσεις στον κάλαθο των αχρήστων µε το περίφηµο παράδειγµα που θέλει τους Τ/κ να µην έχουν θέση και άποψη για το αν και από πού θα περάσει ο αγωγός µεταφοράς φυσικού αερίου ως εάν και αυτό δεν είναι ζωτικό θέµα που τους αφορά!

Μας αναστατώνει κάθε µέρα εδώ και δύο χρόνια ο Πρόεδρος. Από το Κραν Μοντανά, οπόταν και περηφανευόταν επειδή για πρώτη φορά είχε την Τουρκία απέναντί του να υποχρεώνεται να συµφωνεί µε τον ΓΓ του ΟΗΕ ότι το σύστηµα των εγγυήσεων είναι αναχρονιστικό. Και την άφησε να ξεφύγει, νοµίζοντας ότι το σύµπαν θα συνηγορούσε για να ξαναφέρει στο ίδιο σηµείο την Τουρκία ενώπιόν του. Μας αναστατώνει από τότε που άρχισε να χορεύει στους ρυθµούς που παίζει το βιολί των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Από τότε που κατάφερε µε τους χειρισµούς του να ανοίξει την κερκόπορτα και στα τουρκικά γεωτρύπανα και την όρεξη της Τουρκίας για να υπερασπιστεί δήθεν τα συµφέροντα των Τουρκοκυπρίων.

Ένας είναι ο προβληµατισµός µας αυτή την ώρα: Αν η σειρήνα που ηχεί κάθε χρόνο στις 15 Ιουλίου και στις 20 Ιουλίου δεν κατάφερε να συνετίσει τη δεξιά παράταξη για να αναλάβει τις ευθύνες της έναντι του τόπου, θα καταφέρει η σειρήνα των υδρογονανθράκων; Όπως δεν πιστέψαµε ότι µας τους έφερε η θάλασσα της Κερύνειας έτσι δεν πιστεύουµε στα λόγια τα µεγάλα και τις διακηρύξεις, τα παραµύθια και το κουτόχορτο µε το οποίο ταΐζει τον κόσµο και τη διεθνή κοινότητα ο Πρόεδρός µας. Τα πράγµατα στράβωσαν µόλις ο Πρόεδρος ξέφυγε από τις συµφωνηµένες συγκλίσεις και το συµφωνηµένο πλαίσιο λύσης.
Τωρά, έτα ούλλα τζιαµαί.