Σε αφιλόξενες πατρίδες…



Ευρώπη είναι η Ελλάδα. Που δεν ανταλλάζει την ανθρωπιά με ευρώ ή παροχές

Οι αριθμοί συγκλονίζουν. Εβδομήντα έξι παιδιά, μόνο τους μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο, πνίγηκαν στα παγωμένα νερά της Μεσογείου. Τα ναυάγια καθημερινά. Και στο βυθό της θάλασσας παίρνουν ανθρώπους κάθε ηλικίας. Ανθρώπους που αναζητούν ασφάλεια και ειρήνη. Εστω και σε αφιλόξενες πατρίδες.

Η επιδείνωση του καιρού, οι χαμηλές θερμοκρασίες, οι φουρτουνιασμένες θάλασσες, τα παγωμένα νερά κάνουν τα ταξίδια του τρόμου, για να συναντήσουν την ελπίδα, ακόμα πιο δύσκολα. Ακόμα πιο επικίνδυνα. Μόνο που δεν τρομάζει μόνο η θάλασσα. Τρομάζει και η στεριά. Γιατί αυτοί που καταφέρνουν να «πιάσουν λιμάνι», δεν διασφαλίζουν και το τέλος της κακουχίας. Στη στεριά τούς περιμένουν τείχη και φράκτες, τους υποδέχονται δακρυγόνα και γκλοπς…

Η Ευρώπη δοκιμάζεται για άλλη μια φορά. Δίνει εξετάσεις ανθρωπιάς και αλληλεγγύης. Συμπαράστασης και συμπόνοιας. Και για άλλη μια φορά παίρνει απροβίβαστο βαθμό.

Η Δύση χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τα παιδιά που ξεβράζει η θάλασσα. Για τα παιδιά που κάτω από τα δέντρα, μέσα στις σκηνές ή στο ύπαιθρο, που τα βολοδέρνει το κρύο και η βροχή, τα κτυπά το αγιάζι και τα θερίζει ο φόβος, πόση συμπάθεια δείχνει; Ή μήπως επειδή για τα πρώτα δεν έχει πια τίποτα να κάνει και τίποτα να προσφέρει, συμπεριφέρεται εκ του ασφαλούς…

Η διάσωση των ανθρώπων είναι το ζητούμενο. Κι έπρεπε να είναι καθήκον κοινό. Οταν η Δύση προχωρούσε στην υποδαύλιση πολέμων ή στήριζε πολεμικές επεμβάσεις στο όνομα τάχατες της Δημοκρατίας, δεν ήξερε πως έσπερνε ανέμους; Και τις θύελλες ποιος τις θερίζει σήμερα; Τα γκέτο που κτίζει ή θέλει να κτίσει η Ευρώπη, πόσο εξυπηρετούν το στόχο της βοήθειας και της αλληλεγγύης; Με τη δημιουργία στρατοπέδων θα λύσει το πρόβλημα η Ευρωπαϊκή Ενωση; Κι επειδή ο Γιούνκερ σε μια όψιμη προσπάθεια να πείσει για το γνήσιο ενδιαφέρον του για τους πρόσφυγες έλεγε πως Ευρώπη είναι ο φούρναρης στην Κω, ναι, έτσι είναι. Ευρώπη είναι η Κως, είναι η Μυτιλήνη, είναι η Λέρος, είναι η Κάλυμνος… Ευρώπη είναι η Ελλάδα. Που συμπεριφέρεται ανθρώπινα και ανθρωπιστικά. Οχι εγωιστικά, όχι μίζερα.

Ευρώπη είναι η Ελλάδα. Που μοιράζεται το ψωμί της με τους ανθρώπους που αναζητούν στην αυλή της ασφάλεια. Που δεν κοστολογεί την ανθρωπιά με ευρώ, με παροχές ή με άλλα ανταλλάγματα…

Η Ευρώπη δοκιμάζεται άλλη μια φορά. Και για άλλη μια φορά αποτυγχάνει.