Στάσιμη για δύο δεκαετίες

25

Του Τάσου Περδίου

Τις επόμενες εβδομάδες, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, όλα δείχνουν ότι η Λάρνακα, μετά από 13 χρόνια αναμονής, θα ακούσει επιτέλους καλά νέα για την πολυσυζητημένη ενιαία ανάπτυξη του λιμανιού και της μαρίνας. Για να γίνει κατανοητό το μαρτύριο που περνά αυτή η πόλη μέχρι να εκτελεστούν κάποια έργα τα οποία κρίθηκαν αναγκαία εδώ και μερικές δεκαετίες, να θυμίσουμε ότι η απόφαση για στροφή στην ενοποιημένη ανάπτυξη του λιμανιού μαζί με τη μαρίνα, με έμφαση στην επιβατική – τουριστική μορφή, λήφθηκε το 2005, επί υπουργίας Χάρη Θράσου στο Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων. Θυμάμαι τον Yπουργό τότε να λέει στην παρουσίαση της πρότασης ενώπιον της Επιτροπής Ανάπτυξης Λάρνακας ότι δεν θα χρειάζονταν περισσότεροι από εννέα μήνες για να ξεκαθαρίσει η διαδικασία. Αν έλεγε κάποιος τότε ότι θα φτάναμε περί το τέλος του 2018 για να περιμένουμε την ανάθεση του έργου, θα καλείτο να σοβαρευτεί. Κι όμως. Τα συμφέροντα των εταιρειών που έδειξαν να ενδιαφέρονται για το μεγαλεπήβολο πρότζεκτ φάνηκε ότι δεν εξυπηρετούντο επαρκώς ώστε να προχωρούσε το έργο γρήγορα. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ξεκινήσαμε με μια κοινοπραξία, πήγαμε σε δεύτερη και φτάσαμε σε τρίτη. Οι εννέα μήνες, έγιναν δεκατρία ολόκληρα χρόνια!

Όσο κι αν προσπαθεί κανείς να βγει δικαιολογίες, τα νούμερα είναι αλύπητα και επιβεβαιώνουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η Λάρνακα είναι μακράν η πιο αδικημένη και ταλαιπωρημένη πόλη. Αύριο ξεκινούν οι εργασίες για τη νέα Δημοτική Αγορά.  Αν μιλούσαμε για ένα κανονικό κράτος, στα 22 χρόνια που περιμένει η πόλη την καινούργια της αγορά θα ήταν κτισμένη και θα συζητούσαμε ενδεχομένως και για αναβάθμιση και εκσυγχρονισμό της.

Η επαρχία Λάρνακας, το έχουμε ξαναγράψει, είναι η μοναδική στην οποία ξεκίνησε έργο και μάλιστα δημόσιος δρόμος έμεινε μισοτελειωμένος και εδώ και οκτώ χρόνια περιμένουμε να δεήσει το κράτος να τον ολοκληρώσει! Η πρώτη και η δεύτερη φάση του δρόμου Λάρνακας – Δεκέλειας, για να μην ξεχνιόμαστε, είναι ολοκληρωμένες από το 2010. Η τρίτη και η τέταρτη φάση ακόμα αγνοούνται.

Απ’ όπου κι αν την πιάσεις, η κατάσταση όζει αμέλεια και αδικία. Η συμφωνία απομάκρυνσης των εγκαταστάσεων πετρελαιοειδών και υγραερίου υπογράφηκε τον Φεβρουάριο του 2001. Οι δεξαμενές έπρεπε να έχουν φύγει από το 2010.  Τώρα συζητάμε για το 2020 και αν και εφόσον.

Στην ουσία, η πόλη στα μεγάλα έργα που θα την οδηγούσαν μια ώρα αρχύτερα μπροστά έμεινε στάσιμη για δύο δεκαετίες.