Στήριξη και όχι απομόνωση των κατοίκων Τηλλυρίας



Της Γιώργιας Ερωτοκρίτου

 

Κραυγή απόγνωσης από τους κατοίκους του Κάτω Πύργου Τηλλυρίας, οι οποίοι εδώ και σχεδόν 60 χρόνια ταλανίζονται επί καθημερινής βάσεως, λόγω της μη διάνοιξης του οδοφράγματος του Λιμνίτη. Η απαίτηση για τη διενέργεια τεστ για τον κορoνοϊό κάθε 72 ώρες ή κάθε 15 μέρες προκαλεί πολλά προβλήματα, καθώς οι κάτοικοι δε μπορούν να πάνε στις δουλειές τους ή στα νοσοκομεία των ελεύθερων περιοχών.

Οι μαρτυρίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας συγκλονίζουν. Κάνουν λόγο για δύσκολη κατάσταση, ενώ κάποιοι σκέφτονται ακόμα και να μετακομίσουν στη Λευκωσία προκειμένου να μπορούν να πηγαίνουν εγκαίρως στις δουλειές τους και να μη χρειάζεται να βρίσκονται στους δρόμους και στα οχήματά τους πέραν των τριών ωρών προκειμένου να φτάσουν στον προορισμό τους. Παρόλο που για να πάει κάποιος από τον Πύργο στη Λευκωσία, μέσω του οδοφράγματος του Λιμνίτη, χρειάζεται περίπου μια ώρα, η εναλλακτική λύση είναι να πάει μέσω του δασικού δρόμου Κάμπου – Ορκόντα που χρειάζεται περίπου τρεις ώρες. Δυστυχώς, οι κάτοικοι που εργάζονται στη Λευκωσία επηρεάζονται άμεσα, καθώς θα πρέπει να κάνουν ολόκληρο τον κύκλο για να φτάσουν στον προορισμό τους. Πολλοί εξ αυτών αναγκάζονται ακόμα και να αναχωρήσουν πολύ νωρίτερα, καθώς το λεωφορείο φεύγει στις 3 τα ξημερώματα, ενώ φτάνουν το βράδυ στο σπίτι τους. Αυτό συνεπάγεται τόσο με σωματική όσο και ψυχολογική κούραση.

Τραγικό και ανεπίτρεπτο ήταν και περιστατικό με εγχειρισμένη γυναίκα, η οποία επιχείρησε να επιστρέψει από το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας στον Πύργο μέσω του οδοφράγματος Λιμνίτη για να γλιτώσει χρόνο, αλλά οι κατοχικές αρχές δεν της επέτρεψαν την είσοδο. Η συγκεκριμένη γυναίκα αναγκάστηκε να πάει από τα βουνά με ανηφόρες και κατηφόρες, παρόλο που ήταν εγχειρισμένη. Και να ήταν μόνο αυτό; Οι αγρότες και παραγωγοί της περιοχής έχουν να αντιμετωπίσουν και το θέμα των υψηλών θερμοκρασιών. Οι πολλές ώρες διαδρομής σε συνδυασμό με τα 40άρια έχουν ως αποτέλεσμα να χαλάνε και να λιώνουν τα φρούτα τους και να χάνουν ακόμα και έσοδα για τη ζήση τους.

Όλα αυτά είναι κάποια παραδείγματα που δεν συμβαίνουν μια φορά στο τόσο. Έχει πλέον καταντήσει ρουτίνα για αυτούς τους ανθρώπους η ταλαιπωρία. Και αυτό οφείλεται στην απαράδεκτη στάση της τουρκοκυπριακής πλευράς. Βέβαια και οι κυβερνώντες θα μπορούσαν να προβούν νωρίτερα και εγκαίρως στα απαραίτητα διαβήματα και παραστάσεις προς τα Ηνωμένα Έθνη και την τουρκοκυπριακή πλευρά προκειμένου να βρεθεί οριστική λύση του προβλήματος. Για ακόμη μια φορά, όμως, βήματα γίνονται εκ των υστέρων και συγκεκριμένα μετά και από τις αντιδράσεις των κατοίκων όντες απογοητευμένοι και αγανακτισμένοι από την κατάσταση που επικρατεί.

Κάποιοι επιτέλους πρέπει να καταλάβουν και να εμπεδώσουν ότι οι κάτοικοι στον Κάτω Πύργο Τηλλυρίας δεν είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Είναι πολίτες που πρέπει να τυγχάνουν απαραίτητης στήριξης και όχι απομόνωσης από το κράτος.