Στο ίδιο έργο θεατές



Του Γιώργου Δεληγιάννη

Εχει καταντήσει κουραστικό αυτό το σκηνικό, κάθε φορά που πλησιάζουν κάποιες εξελίξεις στο Κυπριακό, το μέτωπο εκείνο των πολιτικών δυνάμεων που ως επί το πλείστον υπάρχουν επειδή υπάρχει και το πρόβλημα, να ξεκινούν με την έκφραση ανησυχιών, να προχωρούν στην έκφραση φόβων, να πηγαίνουν στη δημιουργία φόβου και στο τέλος να φτάνουν στις απειλές.

Δεν είναι και δύσκολο να το θυμηθούμε. Τουλάχιστον από τότε που βρίσκομαι στο δημοσιογραφικό επάγγελμα, από το 1999 όχι μόνο συμβαίνουν τα ίδια, πολλές φορές ακούμε τα ίδια επιχειρήματα, σε σημείο που να συμπίπτουν και οι λέξεις ακόμα και στη σειρά που πήραν στην πρόταση όλων αυτών.

Επιχείρημα όμως που να απαντά στα δικά τους ερωτήματα δεν έδωσαν ποτέ. Και όχι απλώς συνθήματα, ευχολόγια και απόσειση ευθυνών, αλλά δεν έδωσαν πραγματικές προτάσεις που να μπορούν να στηρίξουν αυτό που θέλουν. Δηλαδή, να δώσουν επιχειρήματα για άλλη στρατηγική και χειρισμό -πέραν των χειρισμών που έγιναν από τους τελευταίους τέσσερις προέδρους- ώστε να ακολουθηθεί διαφορετική πορεία, βασισμένη σε διαφορετική πολιτική που να φέρει διαφορετικό αποτέλεσμα από εκείνο που τους φοβίζει.

Και τα ερωτήματα είναι αμείλικτα και κυρίως αναπάντητα.

Ενιαίο κράτος: Οπως εκείνο του ’60 με εγγυήσεις, βέτο και εγγυημένες πλειοψηφίες; Αν ναι, ποιος σε ολόκληρο τον πλανήτη γη είναι εκείνος που θα σας πει εντάξει, μαζί σας;

Αποχώρηση όλων των εποίκων, αποζημιώσεις από την Τουρκία, πολιτικό σύστημα απλής πλειοψηφίας Ε/κ, Τ/κ, και πολλά άλλα που μας εισηγούνται καθημερινά: Με ποιον ηγέτη της Τουρκίας (με την οποία είναι και η διαφορά και ο κύριος, κατ’ εκείνους, συνομιλητής) θα τα συμφωνήσουν; Με ποιου την αιγίδα (αφού δεν άφησαν ούτε ένα Σύμβουλο του ΓΓ ΟΗΕ που να μη ζητούν την απομάκρυνσή του) και με ποιες αρχές και αξίες της ΕΕ, η οποία δίνει γη και ύδωρ στην Τουρκία για το μεταναστευτικό;

Το πιο αστείο όμως είναι αυτό που προέκυψε τις τελευταίες μέρες, που όλοι αυτοί, από τους πολιτικούς ηγέτες μέχρι και τον τελευταίο πολίτη (στου οποίου στο κρανίο επικρατεί όχι τρικυμία, αλλά τροπικός κυκλώνας) ξαφνικά νιώθουν να ταυτίζονται με το ΚΚΕ. Πριν 10 χρόνια αν κάποιος τους ταύτιζε, θα τον εξοβέλιζαν, τώρα…

Μας κουράσατε.