Συμμαχία γαλάζιων παρατάξεων…

31

Της Μαρίας Φράγκου

Το 2015 η Ελλάδα έγραψε ιστορία στο θέμα του προσφυγικού. Χωρίς να ισχυρίζεται κανείς πως η διαχείριση ήταν πάντα η σωστή, εντούτοις η χώρα με τα τεράστια οικονομικά προβλήματα, υπό μνημόνιο και την κρίση να την κτυπά αλύπητα, δεν πέταξε τους πρόσφυγες στη θάλασσα. Ούτε τους άφησε να πεθάνουν από το κρύο στην ηπειρωτική χώρα ή εκεί που ξημεροβραδιάζονταν εν αναμονή του ανοίγματος των συνόρων για να περάσουν στην Κεντρική Ευρώπη ή αλλού…

Η Ελλάδα, με την αριστερή κυβέρνηση το 2015 απέδειξε στην πράξη τις αρχές της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς, όταν άλλες, μεγαλύτερες και με σταθερή οικονομία, γύρισαν την πλάτη στους διωγμένους και αποδιωγμένους του κόσμου… Η ΕΕ τότε, αδύναμη και άβουλη να διαχειριστεί την ανθρωπιστική κρίση, άφησε μόνη την Ελλάδα…

Και όλα τα χρόνια που ακολούθησαν, η προσπάθεια διαχείρισης του προσφυγικού/μεταναστευτικού ήταν συνεχής. «Όποια προβλήματα προκύπτουν από τη διαχείριση του προσφυγικού, δεν μπορεί να μας κάνουν να αλλάζουμε τις αρχές και αξίες μας», έλεγε πριν δύο χρόνια ο Αλέξης Τσίπρας σε μαθητές από τη Λέρο που τον συνάντησαν στο Μαξίμου.

Τι γίνεται σήμερα; Πώς αντιμετωπίζεται το προσφυγικό στην Ελλάδα από τη δεξιά κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη; Με αυταρχισμό, με ΜΑΤ, με γκλοπ, με χημικά και μάχες γύρω και κοντά στα λιμάνια. Υπολογίζοντας κέρδη και ζημιές, η κυβέρνηση θα σκέφτηκε πως θα στοιχίσει λιγότερο στην ίδια αν μετατρέψει κάποια νησιά του Αιγαίου σε αποθήκη προσφύγων, παρά να προχωρήσει σε δημιουργία δομών σε αστικά κέντρα στην ενδοχώρα… Οι μαρτυρίες από Λέσβο και Χίο είναι συγκλονιστικές. Με τα ΜΑΤ να ανακτούν τον έλεγχο, να επιβάλλουν το νόμο και την τάξη, τα λιμάνια και οι γύρω περιοχές μετατράπηκαν, λέει η είδηση, σε πεδίο μάχης. Μία Μόρια δεν αρκεί για τη Νέα Δημοκρατία, θέλει πολλές Μόριες για να ξεμπερδεύει με το προσφυγικό… Ελλάδα-Κύπρος, βίοι παράλληλοι στο ζήτημα αυτό. Τους γαλάζιους της Ελλάδας θέλουν να αντιγράψουν οι γαλάζιοι της Κύπρου.

Δεν χωρεί άλλη εξήγηση η στάση και συμπεριφορά της κυβέρνησής μας.Με την κινδυνολογία να κτυπά κόκκινο και την αντιπροσφυγική ρητορική να κλιμακώνεται, η Λευκωσία φαίνεται πως ετοιμάζει κάτι… μεγάλο για το ζήτημα αυτό. Σε αναλογία, κάτι αντίστοιχο με αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα. Με αφορμή ένα τραγικό περιστατικό στην παλιά Λευκωσία, βγήκαν τα όπλα από τα θηκάρια. Οι επικίνδυνοι πρόσφυγες που αλληλοσκοτώνονται και θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή μας. Ότι ο άλλος στην Αγία Νάπα πήρε το όπλο και πυροβολούσε αδιακρίτως, τραυματίζοντας κόσμο, δεν είναι πράξη εγκληματική. Ή αν τις βάλεις στη ζυγαριά, η πράξη του Ε/κ έχει λιγότερο βάρος… Η εικόνα του τρίχρονου Αϊλάν, νεκρού στη θάλασσα του Αιγαίου, στις ακτές της Αλικαρνασσού, ήταν μια ισχυρή γροθιά στο στομάχι, έλεγαν όλοι κάποτε. Άλλο να το λες κι άλλο να το νιώθεις, όμως, ως γροθιά…