Τα άνθη του κακού

345

Της Ανθής Ερµογένους

Το 2014, ένας καθηγητής µου ξεκίνησε το µάθηµα κατευθείαν: «Καλησπέρα. Θα δηµοσιοποιούσατε τα ονόµατα και τα πρόσωπα των πόρνων που είχαν HIV το 2012, για να προστατεύσετε όσους πήγαν µαζί τους»; Το αίσχος µου είναι που αµφιταλαντευόµουν. Σκεφτόµουν, πως ίσως πήγαν µε εκατοντάδες ανθρώπους που πρέπει να εξεταστούν, αλλά, πώς καταστρέφεις κι άλλο τις ζωές των γυναικών; Τόσα χρόνια στα Μέσα, αυτό, που δεν είχα απάντηση, µε έτρωγε. ∆έκα µέρες µετά, η Επίφανι από τη Νιγηρία, µετά τη διαπόµπευση, αυτοκτόνησε στη φυλακή µε σύρµα από καζανάκι.

Παρακολουθούσα την προετοιµασία του «HIV», ενός θεατρικού του Τριαρίδη, που ανέβασε σε Βερολίνο και Ελλάδα η Έλενα Σωκράτους. Μουντζώνει την «πολιτισµένη» σου κοινωνία. Έφευγαν µε κρίσεις πανικού οι θεατές. Με πλησίασε ο Οδυσσέας να συντονίσω τη συζήτηση µετά την πρεµιέρα στην Κύπρο. Έπρεπε να αναµετρηθώ τώρα µε το τι θα έκανα εγώ, να παλαντζάρω.

Στην περίπτωση της Επίφανι, η αρπαγή της από το χωριό, η πώλησή της στην Ευρώπη, ο εξαναγκασµός στην πορνεία από τους ισχυρότερους νταβατζήδες, που εκπορνευόταν όχι για να φάει αλλά για να µείνει ζωντανή, είναι µια αυτόνοµη πειθώ. ∆εν αυτοκτόνησε όµως από αυτά, αυτοκτόνησε από τη φρίκη που την υποβάλαµε αργότερα. ∆εν µας αφορά γιατί εκπορνευόταν ή αν ήξερε καν ότι ήταν οροθετική µπας και το σιροπιάσουµε.

Την οδηγήσαµε στην αυτοκτονία.

Επειδή κανιβαλίσαµε και δεν της αφήσαµε κανένα λόγο να ζήσει µετά.
Ούτε τις φάτσες τους θα έβγαζα, ούτε τα ονόµατά τους. Αρκούσε µια δηµόσια ανακοίνωση: «Όσοι ανεύθυνοι κάνατε χωρίς προφύλαξη πληρωµένο σεξ, τραβάτε εξεταστείτε». Αν ήµουν πιο θαρραλέα ίσως συνέχιζα «…αλλιώς θα βγάλουµε τα ονόµατα και τις φάτσες σας, γιατί µάλλον κάποιος από εσάς τις κόλλησε κι ίσως κολλήσει κι άλλους. Για προστασία της δηµόσιας υγείας».

Οι «πολιτισµένες» κοινωνίες δεν θέλουν να έχουν ρούχα λερωµένα. Πόρνες, ναρκοµανείς, φτωχούς, µαυριδερούς, παραβατικούς. Συµπεριφέρονται σαν να υπάρχουν κάπου αλλού, παράλληλα. ∆εν εµπεριέχονται. Είναι παρασιτικοί και ξέχωροι. Οι «πολιτισµένες» κοινωνίες µας είναι ατροφικές στη σκέψη και ανελέητες στο ξεσκαρτάρισµα όταν ηθικολογούν περί «δηµόσιου καλού». Αν θα µιλάµε για σώσιµο ζωών και δηµόσιο καλό, χρειάζεται κάτι άλλο από το αισθητήριο να σωθούν οι «καλοί». Είναι σαν να ακούω προσεγγίσεις ελιτιστών καθηγητών. Αποµονώνω τους παραβατικούς, να µην καταστραφούν οι καλοί µας. ∆εν ασχολούνται να κάνουν καλούς τους παραβατικούς.

Η πολιτισµένη κοινωνία, διαλέγει την πιο ξεκούραστη οδό, την ξεκάθαρα µετρήσιµη, την πλήρως προσδιορισµένη. Υπεροπτικιά σαν κολακευµένη. Που στην ντουλάπα της κατέχει µόνο λευκά, καθαρά και λαµπερά. Κρατά σαν µπίλιες από κοµποσκοίνια µόνο τους συγυρισµένους. Ξεθυµαίνει πάνω στους αταξινόµητους. Εργαλιοποιούνται σαν αντιπαράδειγµα, σαν αλλεργία, σαν πτώµα σε εργαστήριο ιατρικής σχολής.

∆εν πήγε και περίφηµα το ωσαννά του δηµόσιου καλού. Το «κουκλόσπιτο» της πολιτισµένης σου κοινωνίας, ποιους έσωσε; Η Επίφανι σπάραξε κι έπειτα αυτοκτόνησε. Καταργηµένη από την κοινωνία. Ξεφτιλισµένη από κανίβαλους. Εξορισµένη από σιέλ σπίτια. Αποβληµένη σαν αντίρρηση. Ξηλωµένη σαν µίασµα. Ξεπερασµένη σαν κακή σχέση.